…και η μπίχλα η άλλη μισή!

Posted: Ιουλίου 21, 2007 by The_Stranger in Uncategorized

Ο πατέρας μου πάντα έλεγε πως «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά». Αλλά όπως είπε και η μαμά τίγρη στο παιδί της σε αλμπουμάκι του Αρκά, «ο μπαμπάς σου ήταν ηλίθιος. Καλά έκανες και τον έφαγες». Εγώ δεν τον έφαγα, αλλά κάποτε θα τον φάει αυτή η μανία του για καθαριότητα.

Όποιος και να μπει στο δωμάτιό μου, πάντα καλύπτει το κεφάλι του με τα χέρια. Κι αυτό γιατί νομίζει ότι έχει μπει σε εμπόλεμη ζώνη στη Βαγδάτη και θα φάει καμία αδέσποτη «έξυπνη βόμβα» στο δόξα πατρί. Δεν τους αδικώ: Πεταμένα περιοδικά και βιβλία, καλώδια πάσης φύσεως, ρούχα που κοντεύουν να πιάσουν μούχλα, μισογεμάτα (ή μισοάδεια για τους απαισιόδοξους) κουτάκια από αναψυκτικά, όλα αυτά συνθέτουν μια αποκρουστική εικόνα για τους θιασώτες της τάξης και της ηθικής της σφουγγαρίστρας.

Ωστόσο, έχω τους λόγους μου: Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φορά που γύρισα σπίτι μετά από διακοπές και συνειδητοποίησα ότι το δωμάτιό μου άστραφτε από καθαριότητα. Και μετά άστραψα και βρόντηξα εγώ. Γιατί τα μισά περιοδικά μου είχαν χαθεί ή τοποθετηθεί σε εντελώς άσχετα συρτάρια και τα άλλα μισά είχαν τσαλακωθεί, σκιστεί ή κατακρεουργηθεί. Γιατί τίποτα δεν ήταν στη θέση του, με αποτέλεσμα να κάνω μία βδομάδα να βρω τα ακουστικά του mp3 player μου και να αγνοείται ακόμα η τύχη του κακόμοιρου bluetooth μου – πιθανότατα το κατάπιε κάποια αιμοσταγής ηλεκτρική σκούπα. Γιατί όλα τα ρούχα μου ήταν στο πλυντήριο και μόνο οι πυτζάμες μου είχαν επιζήσει από την τρομερή επέλαση του σχιζοφρενούς δολοφόνου με το ξεσκονόπανο – κι αυτό γιατί ποτέ δεν φοράω πυτζάμες. Γιατί όλο το ακατάστατο σύμπαν μου είχε μετατραπεί σε ένα απρόσωπο και οργανωμένο δωμάτιο που μύριζε Fabuloso. Ήταν εφιαλτικό – αλλά ευτυχώς χρειάστηκα μόλις 3 μέρες για να το επαναφέρω στην φυσική του κατάσταση.

Κοιτάξτε την φύση: Βλέπετε κανέναν να μαζεύει τα πεσμένα φύλλα και φρούτα από το έδαφος; Όχι, αν δεν επέμβει κανείς θα μείνουν εκεί μέχρι να σαπίσουν. Μήπως όταν οι αρκούδες χέζουν στο δάσος μαζεύουν τα κακάκια τους και τα πετάνε σε κάδο ανακύκλωσης; Φυσικά και όχι – εξάλλου, αν η φύση μας ήθελε καθαρούς, τα κακάκια μας θα είχαν άρωμα λεβάντας και ο ιδρώτας γεύση Lucozade πορτοκάλι. Γιατί να πάω κόντρα στο ένστικτό μου;

Οι σύγχρονες κοινωνίες συνηθίζουν να τιμωρούν όσους κάνουν κάτι που τους είναι ευχάριστο, αναγκάζοντάς τους μετά να κάνουν κάτι δυσάρεστο. Για παράδειγμα, η τιμωρία για την απόλαυση του φαγητού είναι η δίαιτα, ενώ η τιμωρία για την απόλαυση του shopping therapy είναι ο λογαριασμός της πιστωτικής. Έτσι και με την καθαριότητα: Αν απολαμβάνεις να διαβάζεις τα βιβλία και τα περιοδικά σου, μετά είσαι υποχρεωμένος να τα βάλεις στη θέση τους. Αν απολαμβάνεις έναν αγώνα ποδοσφαίρου 5×5, μετά πρέπει να απλώσεις πάνω σου 2 λίτρα αφρόλουτρο για να μπορεί να σε πλησιάσει άνθρωπος. Αν απολαμβάνεις έναν γερό 12ωρο ύπνο, μετά πρέπει να ξαναστρώσεις το κρεβάτι – λες και αν κοιμηθείς σε ξέστρωτα σεντόνια, θα δεις τον Μητσοτάκη στον ύπνο σου να σου λέει «καλές διακοπές». Και παραδειγμάτων ουκ έστιν αριθμός…

Την ώρα που τα γράφω αυτά (και πιθανότατα και την ώρα που τα διαβάζεις – ναι, σ’εσένα απευθύνομαι) βρίσκομαι στο δωμάτιό μου. Κοιτάζω τα σκόρπια περιοδικά, τα μπερδεμένα καλώδια, το παχύ στρώμα σκόνης κάτω από το κρεβάτι, τα μισοδιαλυμένα CD. Αυτός είμαι εγώ: Ακατάστατος, «χύμα», ωχαδερφιστής. Και έχω τον χώρο που μου αξίζει! Χαιρετίσματα από την όμορφη Βαγδάτη!!!

Advertisements

Τελείωσε το Παρά5- Και Τώρα;

Posted: Ιουλίου 11, 2007 by meigeneris in Uncategorized

63008.jpg

Ποιος Έλληνας τηλεθεατής δεν θυσίασε εξόδους για να καθήσει ευλαβικά μπροστά από την τηλεόραση Δευτέρα βράδυ παρακολουθώντας «Παρά 5»; Και όχι μία και δύο φορές αλλά ένα και δύο χρόνια. Τέτοια ήταν η αφοσίωση στη σειρά που ομολογουμένως είναι ένα διαμάντι μέσα στους στάβλους της εγχώριας ΤV.

Συστατικό επιτυχίας Νο.1: Ένας διαβολικά ταλαντούχος άνθρωπος με φαντασία, ευαισθησίες και χιούμορ μεγ(κ)ατόνων! Ένας βορειοελλαδίτης που δεν είχε τις διασυνδέσεις και δυσκολεύτηκε πολύ να βρεί δουλειά, αλλά γεμάτος αποφασιστικότητα αποφάσισε να μπει στον καλλιτεχνικό χώρο με τρόπο πλάγιο και ξεκαρδιστικά κοφτερό. Άξιος! Το σενάριο του Καπουτζίδη είναι δεμένο, εξονυχιστικά προσεγμένο, με βάθος και εξέλιξη σε όλους τους χαρακτήρες. Οι καταστάσεις είναι αληθοφανείς μέσα στην υπερρεαλιστική τους διάσταση και στο πέπλο μυστηρίου και αγωνίας που κάλυπτε τα επεισόδια. Οι ατάκες του έγιναν συνθήματα και πλέον ανήκουν στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Παραθέτω μερικές ατάκες από το http://el.wikiquote.org (με τις οποίες ακόμα ρυτιδιάζω το προσωπάκι μου με ένα χαμόγελο και τώρα που τις ξαναδιαβάζω):

Ντάλια: Γίνεται η μάνα να είναι πιο κοντή από τα παιδιά;

Ζουμπουλία: Δηλαδή η μάνα του Φασούλα πόσο θα πρεπε να είναι, 2.50;!


Σπύρος: Γιαγιά, πρέπει να φέρουμε ένα γιατρό στη Θεοπούλα.

Θεοπούλα: Δε θέλω γιατρό. Αρχιτέκτονα να μου φέρετε.

Σπύρος: Όχι για να σε παντρέψουμε καλέ, για να δει πως είσαι!

Θεοπούλα: Εγώ κούκλα είμαι. Αυτός πως θα’ ναι… Θα’ ναι ψηλός;


Θεοπούλα: Λεσβίες τι είναι;

Σοφία: Όταν μια γυναίκα πάει με μιαν άλλη.

Θεοπούλα: Πού;

Αγγέλα: …στη λαϊκή!

Θεοπούλα: Ααα! Ευτυχώς εμείς στη γειτονιά, όλες λεσβίες είμαστε!


Ζουμπουλία:Κι εγώ, εγώ δε θα σπούδαζα αγγλική φιλολογία?Πρώτη πρώτη, σημαιοφόρος!

Χαράλαμπος: Ωραία…so you are a pretty girl!

Ζουμπουλία:Δε βαριέσαι όλα για τον άνθρωπο είναι.

Συστατικό επιτυχίας Νο.2:Μια ομάδα ηθοποιών που «έδεσαν» τέλεια και σε σύντομο χρονικό διάστημα κέρδισαν –standard– μια θέση στα βιβλία ή blogs των τηλεκριτικών του μέλλοντος για τις ερμηνείες τους. Ερμηνείες βγαλμένες από την αθάνατη ελληνική κωμωδία και το σουρρεαλιστικό παίξιμο των αείμνηστων Χατζηχρήστου, Γιαννόπουλου κά.

Συστατικό επιτυχίας Νο.3: Ένας τηλεοπτικός σταθμός που εμπιστεύτηκε τον Γιώργο Καπουτζίδη, αφού εκτίμησε τη φρέσκια ματιά και πένα του.

Το «Παρά 5» συγκαταλέγεται στους ογκόλιθους της ελληνικής τηλεόρασης δίπλα σε «Απαράδεκτους» «Σαββατογεννημένες», «Είσαι το ταίρι μου», «Τρεις Χάριτες», «Εγκλήματα». Αυτό είναι ένα διαχρονικό ΤΟΡ 5+ που κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει, ίσως μόνο με ανακατατάξεις στη θέση κάθε κωμικής σειράς. Τι να λέμε τώρα;

Νομίζω πως λόγω μιας έμφυτης ζήλιας και καλλιτεχνικής ανημπόριας πολλοί έτρεξαν και συνεχίζουν να τρέχουν στον αγώνα σπίλωσης μιας εξαιρετικής προσπάθειας που άφησε κληρονομιά και άριστες εντυπώσεις σε μια εποχή που όλα έρχονται και παρέρχονται. Σας αφήνω για να δω σε επανάληψη κάποιο από τα επεισόδια, διότι ήδη νοστάλγησα τους ήρωες και τις περιπέτεις τους. Σνιφ.. Σνιφ

Τελείωσε το Παρά 5 – Και λοιπόν;

Posted: Ιουλίου 11, 2007 by The_Stranger in Uncategorized

stopara5.jpg

Θα ξεκινήσω με δύο πολύ απλές ερωτήσεις. Ερώτηση πρώτη: Τι έχεις όταν συγκεντρώνεις σε ένα τηλεοπτικό σίριαλ έναν χαρισματικό σεναριογράφο, δύο-τρεις ηθοποιούς με πηγαίο ταλέντο (και δυο-τρεις ατάλαντους, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία), μία εξαιρετική συλλογή από θανατηφόρες ατάκες και ένα ολόκληρο κύκλωμα που το διαφημίζει σε 24ωρη βάση; Απάντηση: Μία τεράστια επιτυχία. Ερώτηση δεύτερη και κρισιμότερη: Αν σε όλα αυτά προσθέσεις ένα αδηφάγο κανάλι που προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να αυξήσει τα κέρδη του, μια ραχοκοκαλιά συντελεστών που δεν μπορούν να αντισταθούν στις πιέσεις και ένα σενάριο που πρέπει να ξεχειλώσει δραματικά για να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του σίριαλ, τότε τι έχεις; Απάντηση: Μία καταστροφή. 

Αυτό ακριβώς συνέβη με το Παρά 5. Ένα σίριαλ που έδειχνε ότι θα γινόταν το πιο επιτυχημένο όλων των εποχών, τελικά κατάντησε τόσο κουραστικό που όλοι περίμεναν πώς και πώς το τέλος του, σαν τον μελλοθάνατο που ξέρεις ότι θα πεθάνει, αλλά δεν ξέρεις ακόμα με ποιον τρόπο. Όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος, και ιδιαίτερα τα καλά πράγματα συνήθως έχουν ένα πρόωρο τέλος. Το Παρά 5 προσπάθησε να παραβεί αυτόν τον κανόνα και έφαγε τα μούτρα του. Γιατί αν το σίριαλ είχε ολοκληρωθεί στην ώρα του, δηλαδή έναν χρόνο νωρίτερα, τώρα θα μιλούσαμε για τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Αλλά φυσικά και δεν είναι έτσι. 

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Οι μανιακοί με το Παρά 5 και όλοι οι υπόλοιποι. Δεν ξέρω ποια από τις δύο κατηγορίες είναι πολυπληθέστερη, αλλά ξέρω σίγουρα ποια είναι πιο ισχυρή...Δεν τολμάς να πεις κάτι κακό γι'αυτό το σίριαλ και πέφτουν όλοι να σε φάνε. Αυτοί όντως πιστεύουν πως πρόκειται για το καλύτερο σίριαλ από καταβολής κόσμου. Φτιάχνουν πανηγυρικές ιστοσελίδες, τυπώνουν μπλουζάκια με τους αγαπημένους τους ήρωες, συμπεριφέρονται σαν αυτούς. Και αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός ότι το σίριαλ ξεφούσκωσε ανεπανόρθωτα λίγο πριν το τέλος του πρώτου κύκλου, αραδιάζοντας αφορισμούς με την έπαρση και τον δογματισμό ενός τηλεοπτικού Χριστόδουλου. 

Το έχω περάσει κι εγώ αυτό το στάδιο...Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο ζεστά υποστήριζα ότι το Α.Μ.Α.Ν. ήταν η καλύτερη εκπομπή όλων των εποχών, ακόμα και όταν η κοιλιά του είχε αρχίσει να ξεπερνά σε διάμετρο αυτή του Καραμανλή. Μέχρι που συνειδητοποίησα πως απλά είχα εξιδανικεύσει την ιδέα του Α.Μ.Α.Ν. και πλέον διασκέδαζα και με την τελευταία ανθυπομαλακία που θα έλεγαν οι παρουσιαστές του. Έτσι και με το Παρά 5: Αν και όλοι μέσα μας το ξέρουμε πως ο δεύτερος κύκλος δεν ήταν ισάξιος του πρώτου, πολλοί εξακολουθούν να κλαίνε για το τέλος της "καλύτερης ελληνικής σειράς" (τους Απαράδεκτους και τις Τρεις Χάριτες τους ξεχάσατε;) και φοβούνται πως θα χρειαστούν χρόνια για να επαναληφθεί κάτι τέτοιο. Νομίζω πως είναι απλά απαισιόδοξοι. 

Αλλά ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Το Παρά 5 έφερε στην τηλεόραση μία εντελώς καινούργια συνταγή, κάτι πραγματικά φρέσκο, που ανέδιδε τη μυρωδιά του ψωμιού που μόλις έχει βγει από το φούρνο. Απλά, μετά ο δημιουργός του αναγκάστηκε από τον εργοδότη του να το αφήσει στον πάγκο και, αναπόφευκτα, το ψωμί μούχλιασε και ταίριαξε καλύτερα στο ήδη μουχλιασμένο τηλεοπτικό περιβάλλον. Το Παρά 5 δεν άλλαξε κάτι στην ελληνική τηλεόραση - αντίθετα, αυτή κατάφερε και το άλλαξε προς το χειρότερο, σε μία εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης.Και μία φιλική συμβουλή, κλείνοντας: Μην παίρνετε ποτέ στα σοβαρά την ελληνική τηλεόραση, γιατί θα απογοητευτείτε αργά η γρήγορα - κατά πάσα πιθανότητα, πολύ γρήγορα...  

H Δίαιτα της Κολυμπήθρας!

Posted: Ιουνίου 6, 2007 by The_Stranger in Uncategorized

Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το τελευταίο μου post, πιστεύω πως το καλοκαίρι είναι η χειρότερη εποχή. Η εποχή κατά τη διάρκεια της οποίας ολοι νιώθουν υποχρεωμένοι να κάνουν δίαιτα, ώστε να μην τρομάξουν τα ψάρια όταν θα τους δουν να βαδίζουν στην αμμουδένια πασαρέλα της παραλίας.

Σιχαίνομαι τις δίαιτες – μεταξύ μας, ποιος τις συμπαθεί; Εξαναγκάζεις τον εαυτό σου σε ασιτία, πιστεύοντας πως την επόμενη φορά που θα ανέβεις στην ζυγαριά θα είσαι ελαφρύς σαν πουλάκι και την επόμενη φορά που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη θα είσαι πιο ωραία κι από την Χιονάτη. Κι όμως, η ζυγαριά επιμένει ότι το μόνο πουλί που έχει το βάρος σου είναι αυτό του Γκουσγκούνη και ο καθρέφτης επιβεβαιώνει περίτρανα ότι η Χιονάτη ποτέ δεν υπήρξε υπέρβαρη, πόσο μάλλον παχύσαρκη.

Με την δίαιτα, το ηθικό σου δεν μπορεί ποτέ να είναι υψηλό. Έχοντας λυσσάξει στην πείνα για μία εβδομάδα, περιμένεις ότι όλα τα ρούχα που έχεις να φορέσεις από το νηπιαγωγείο θα σου κάνουν και πάλι. Φυσικά αυτό δεν συμβαίνει, πέφτεις στην μάυρη μελαγχολία και σταματάς τη δίαιτα. Τότε, νιώθεις πως είσαι ένα μίζερο (και, το χειρότερο, θεόχοντρο) βόδι, που πρέπει να αδυνατίσει το συντομότερο δυνατό, μπας και γίνει άνθρωπος. Έτσι, ξεκινάς ξανά τη δίαιτα και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου, επειδή δεν μπορείς να απολάυσεις μία σοκολάτα με την ησυχία σου, χωρίς να νιώθεις τύψεις. Στο τέλος, χαλάς οριστικά τη δίαιτα και πλακώνεσαι στις σοκολάτες για να καλύψεις το ανεκπλήρωτο κενό σου και καταντάς ακόμα πιο χοντρός/ή απ’όσο ξεκίνησες. Επομένως, ποιος ο λόγος να κάνεις δίαιτα;

Όλοι λένε ότι η παχυσαρκία είναι «η μάστιγα του αιώνα», «η ασθένεια της χιλιετίας», «η 11η πληγή του Φαραώ» – δεν ξέρω κι εγώ πόσα άλλα θα βρουν να πουν. Και σπρώχνουν τον αφελή κόσμο στις δίαιτες, χωρίς να τον ενημερώνουν ότι αυτές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην πλέον επικίνδυνη διατροφική διαταραχή, την πραγματική πληγή του 21ου αιώνα: την νευρική ανορεξία. Καλύτερα χοντρός, παρά σκελετός.

Δεν σας έπεισα; Εντάξει, τότε παραδίνομαι. Θα υποκύψω κι εγώ στο trend του καλοκαιριού και θα σας παρουσιάσω μία καταπληκτική δίαιτα, με την οποία είναι απολύτως εγγυημένο ότι σε έναν μήνα θα χάσετε το λιγότερο 28 μέρες!

Η ΔΙΑΙΤΑ ΤΗΣ ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑΣ

Για την Δίαιτα της Κολυμπήθρας θα χρειαστείτε:

Μία μεγάλη λεκάνη

Νερό (όσο χρειάζεται για να γεμίσει η λεκάνη)

Ένα ψυγείο γεμάτο τρόφιμα

1. Απλώστε την λεκάνη σε ένα τραπέζι.

2. Γεμίστε την λεκάνη με νερό.

3. Ανοίξτε το ψυγείο και διαλέξτε τι θέλετε να φάτε.

4. Κλείστε το ψυγείο, γιατί χαλάνε τα τρόφιμα.

5. Τοποθετήστε την τροφή της αρεσκείας σας σε ένα πλαστικό σακουλάκι, ένα τάπερ ή τέλος πάντων κάτι παρόμοιο.

6. Τοποθετήστε το τάπερ ή την σακούλα στην λεκάνη.

7. Βουτήξτε και ξαναβουτήξτε το στο νερό, αναφωνώντας ταυτόχρονα: «Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού ραπανάκι».

8., Αφαιρέστε το τάπερ και απολαύστε το γεύμα σας.

9. Όταν βαρεθείτε τα ραπανάκια, μπορείτε να τα αντικαταστήσετε με αγγούρια, ντομάτες, καρότα ή κάποια άλλη άπαχη τροφή.

10. Και μην ξεχνάτε να κλείνετε το ψυγείο!

Η δίαιτα της Χοψονίδου

Posted: Ιουνίου 6, 2007 by meigeneris in Uncategorized

anorexia.jpg

Δίαιτα δε σημαίνει λιμοκτονία. Σημαίνει καλή διατροφή. Και όπως την κατανοώ εγώ, καλή διατροφή είναι μια ισορροπημένη διατροφή με όλων των ομάδων τις τροφές, έτσι ώστε να παίρνει ο οργανισμός όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τη διατήρηση της υγείας του.

Αν πραγματικά ενοχλούμαι από κάτι αυτό είναι η ημιμάθεια όσον αφορά τους όρους διατροφής. Αν εξαιρέσω τη γενιά που έκανε κάποια μαθήματα ‘Οικιακής Οικονομίας’ στο Λύκειο, έχω ακούσει διάφορα κουλά από μεσήλικες που μπερδεύουν τη βούρτσα με την ***τσα, τις βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία με τις θερμίδες. Κι όμως, κυρίες μου, οι βιταμίνες ΔΕΝ παχαίνουν και, συνεπώς, ούτε στρογγυλοκάθονται στον ήδη βεβαρυμένο πισινό σας που μοιάζει με σαφρακιασμένο πορτοκάλι.

Η δεύτερη κατηγορία που μου γεννά αισθήματα βιαιοπραγίας είναι αυτή των οπαδών της δίαιτας των αστροναυτών. Ξέρετε τι εννοώ: ένα χαπάκι κάθε 8 ώρες. Ανοίγεις το ντουλάπι με τα πολύχρωμα βαζάκια, διαλέγεις τι τραβά η όρεξη σου (σπανακόρυζο σκόνη με αφυδατωμένη φέτα και μια μοναδική ποικιλία μυρωδικών σε μορφή Ε 123), μια σταλιά νερό και έξω απ’ την πόρτα. Πράγματι, μια πολύ αποτελεσματική δίαιτα. Αν την ακολουθήσετε, επειδή την κάνει η ανορεξική φίλη σας, σε μια-δυο βδομάδες θα ανήκετε στη κατηγορία φτερού κι αν το παρακάνετε σας βλέπω να συναντάτε τον Άγιο Πέτρο και να σας λέει «Σουρπραϊζ!». Σύσταση, λοιπόν, για να μην αναληφθείτε εις Κύριον, να ελέγχετε τον εαυτό σας, να μαγειρεύετε στο σπίτι και μην περιορίζετε τη διατροφή σας σε κρέας ή κοτόπουλο με πατάτες ή ρύζι. Ειδικά οι άντρες, έχω παρατηρήσει, είναι ιδιότροποι με το φαγητό και έχουν μια γενετήσια απέχθεια σε οτιδήποτε πράσινο ( το «Τριφύλλι» δεν πιάνεται, σας πρόλαβα!).Εμ, έτσι δουλειά δε γίνεται.

Βέβαια, το ιδανικό είναι να είμαστε ενημερωμένοι. Υπάρχουν πολλοί διαδικτυακοί τόποι για να βρούμε πληροφορίες, αμέτρητα βιβλία και διάφοροι ειδικοί. Ειδικά, αν υπάρχει κληρονομικό πρόβλημα ή προβλήματα υγείας, τότε σίγουρα η ασφάλειά σας έχει κάποιο γιατρό για να σας εξετάσει και να προτείνει λύσεις. Σε καμία περίπτωση μην παρασυρθείτε ή μπείτε στον πειρασμό να εφαρμόσετε μια δίαιτα από το πουθενά, είτε επειδή τη συστήνουν οι στάρ του Χόλιγουντ, είτε επειδή την ακούσατε από την κυρία Νίτσα του πρώτου. Οι δίαιτες που δίνονται από διαιτολόγους είναι αυστηρά προσωπικές.

Τέλος, άσκηση, άσκηση, άσκηση. Ένα γρήγορο περπάτημα γύρω από το τετράγωνο τουλάχιστον κάθε μέρα. Η Ελλάδα δε φημίζεται για τους δρόμους και τα πάρκα που σε προδιαθέτουν να βγεις έξω για τζόκινγκ αλλά όσοι έχουν την ευκαιρία να ξεκολλήσουν από τον καναπέ και τις καφετέριες, ας βγούν στους δρόμους. Η επανάσταση έχει ξεκινήσει! Θα σας πουν τρελό αλλά θα είστε τουλάχιστον υγιής και έτοιμος για την παραλία.

Α, Stranger!! Προτείνω στο επόμενο CASUS BELLI να ανεβάσουμε φωτογραφιές και οι δύο με μαγιό. Να δούμε ποιανού η δίαιτα είναι πιο πετυχημένη!! 😉

Παρακάτω σας γράφω τη δική μου δίαιτα (ενδεικτικά για μια μέρα):

ΠΡΩΙΝΟ:

Ξινός τραχανάς σε μέτρια γαβάθα με τυρί φέτα και λίγο ελαιόλαδο

1 ποτήρι νερό

Ένα ρόφημα σοκολάτα με 2 κουταλιές; ζάχαρη και γάλα

Ένα μήλο

ΜΕΣΗΜΕΡΙ:

Ένα κοτόπουλο στήθος χωρίς την πέτσα

Μια μερίδα ρύζι που χωράει σε μία κούπα τσαγιού

Σαλάτα αγγούρι με τυρί φέτα, λίγο λάδι

1 ποτήρι νερό

ΑΠΟΓΕΥΜΑ:

Ένα φλυτζάνι πράσινο τσάι (αντιοξειδωτικό, δροσίζει ακόμα και το καλοκαίρι)

Φράουλες

ΔΕΙΠΝΟ* (πριν τις 21.00):

Μια μερίδα ψαχνό κοτόπουλο χωρίς τη πέτσα (από αυτό που περίσσεψε το μεσημέρι)

Σαλάτα καρότο με 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο και μπόλικο λεμόνι

Κριθαράκι με φυσική ντομάτα

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ:

1 ποτήρι νερό

* Προς αποφυγή παραξηγήσεων: Το άρθρο είναι χιουμοριστικού περιεχομένου. Κατάλληλες δίαιτες δίνονται από τους αρμόδιους και κατηρτισμένους επιστήμονες. Παρόλα αυτά, τρώγοντας τα παραπάνω εγώ είμαι χορτάτη και επιβιώνω. Και είμαι καλύτερη από την αγαπητή κ. Χοψονίδου.

Καλό Ταξίδι Αμαλία..

Posted: Μαΐου 27, 2007 by meigeneris in Uncategorized

beautiful_sadness_by_superkev.jpg

Αμαλία, Σε ευχαριστούμε για την κληρονομιά που μας άφησες στη blogόσφαιρα και για τα μαθήματα θάρρους που πηγάζουν από την προσωπική σου μάχη.

Καλή ξεκούραση..

ice.jpg

 

Ήρθε το καλοκαίρι! Τρέξτε, κορόιδα, τρέξτε να αγοράσετε μαγιό, αναπνευστήρες, κουβαδάκια, τσουγκράνες, καπέλα, αντηλιακά, τρέξτε!

 

Προσωπικά, το καλοκαίρι δε μου αρέσει. Βρίσκω τον χειμώνα πολύ καλύτερο. Γιατί; Να το θέσω όσο πιο απλά γίνεται: Στην πιο βαριά χειμωνιάτικη μέρα θα βγούμε στον δρόμο με γάντια, κασκόλ και μπότες και θα πετάμε χιόνι ο ένας στον άλλο. Στην πιο ζεστή καλοκαιρινή μέρα θα γεμίσουμε κουβάδες ολόκληρους με ιδρώτα, δεν θα μπορούμε να βγούμε από το σπίτι και δεν θα μπορούμε να κοιμηθούμε από τη ζέστη. Γουάου, ενθουσιάστηκα!

 

Εξάλλου, όταν κάνει κρύο αγκαλιάζεις ένα καλοριφέρ και ζεσταίνεται το κοκαλάκι σου. Όταν κάνει ζέστη, ακόμα κι αν πάρεις αγκαλιά την πιο παγωμένη παγοκολώνα του κόσμου δεν πρόκειται να δροσιστείς. Επιμένετε ότι το καλοκαίρι είναι καλύτερο;

 

Α, είναι και τα μπάνια του λαού…Σωστά, μου διέφυγε…Μου διέφυγε το υπέροχο συναίσθημα της σαρδελοποίησης μαζί με 1.000 αγνώστους σε μία παραλία 2×3, η απόλαυση της κολύμβησης σε νερά που θα έπρεπε να ανακηρυχθούν εθνικοί δρυμοί, για τα ένδοξα κολοβακτηρίδια και τις σπάνιες μορφές μυκήτων που φιλοξενούν, τα 10 ευρώ που πρέπει να πληρώσεις σε μία παραλία για να έχεις το ανεκτίμητο προνόμιο μιας κατσιασμένης ομπρέλας και μίας σπασμένης ξαπλώστρας…Πάτε καλά;

 

Χίλιες φορές χειμώνα! Να νιώθεις τις λυτρωτικές στάλες της βροχής να καθαρίζουν την ψυχή σου. Να τυλίγεις το έτερόν σου ήμισυ στο παλτό σου για να μην κρυώνει. Να βλέπεις DVD δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Να στολίζεις το σπίτι με χριστουγεννιάτικες γιρλάντες. Να απολαμβάνεις μία ζεστή σοκολάτα, χαζεύοντας τη βροχή έξω. Μπορείς να τα κάνεις αυτά το καλοκαίρι; Όχι, δεν μπορείς…

 

Χμμμ…τώρα που εδώ έρχεται καλοκαίρι, στην Αυστραλία θα έχουν χειμώνα, σωστά; Ωραία, λέω να περάσω τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο παρέα με τα καγκουρό και τα κοάλα. Σαν αποδημητικό πουλί, αλλά στο εντελώς ανάποδό του. Όχι, που θα κάτσω εγώ σαν λιωμένο παγωτό στο καμίνι σας! Καλό κωλοκαίρι σε όλους!