Όλα θα γίνουν.. κάποτε!

Υπάρχουν πολλά είδη μαζοχιστών. Για παράδειγμα, υπάρχουν αυτοί που γουστάρουν να αυτομαστιγώνονται νυχθημερόν για να εξιλεωθούν για τις αμαρτίες τους (άμα είναι να αυτομαστιγώνομαι για να πάω στον Παράδεισο, θα προτιμήσω την Κόλαση – θα έχει και πιο ενδιαφέροντα άτομα). Επίσης, υπάρχουν και αυτοί που τους αρέσει να οδηγούν το πρωί με το μεγάλο μποτιλιάρισμα, αυτοί που λατρεύουν να κάνουν μπάνιο στην θάλασσα τον Ιανουάριο, αυτοί που ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία κλπ. Αλλά σήμερα θα επικεντρώσω την προσοχή μου σε ένα άλλο, αρκετά συνηθισμένο είδος μαζοχιστή: Αυτόν που αγχώνεται με το παραμικρό.

Ο αγχώδης μαζοχιστής γεννιέται συνήθως πρόωρα – είναι τέτοιο το άγχος του να βγει από την κοιλιά της μάνας του, που στους 7 μήνες κάνει ντου. Στο σχολείο είναι ο κλασικός σπασίκλας που αγχώνεται επειδή δεν του φτάνει ένα 24ωρο για να διαβάσει όλα τα μαθήματά του. Στο πανεπιστήμιο παραδίδει εργασίες 200 σελίδων, επειδή φοβάται μήπως αφαιρέσει κάποιο σημαντικό στοιχείο και κοπεί στο μάθημα. Στη δουλειά φτάνει πάντα τουλάχιστον ένα τέταρτο νωρίτερα, από φόβο μην βρει κίνηση στον δρόμο, και είναι πάντα περικυκλωμένος από έναν χαμό χαρτούρας, που ποτέ δεν πετάει στα σκουπίδια, γιατί ίσως κάποια από αυτά να του χρειαστούν κάποτε (κι όμως, δεν θα του χρειαστούν). Στα γεράματά του γίνεται υποχόνδριος και νομίζει ότι όλες οι αρρώστιες τον έχουν βάλει στο σημάδι για να τον στείλουν στον άλλο κόσμο μια ώρα αρχύτερα. Και φυσικά, το μεγαλύτερο άγχος του είναι μήπως θαφτεί ζωντανός.

Στην πράξη, οι αγχώδεις άνθρωποι έχουν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: Ενώ οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας δυσκολεύουν τη ζωή όλων των υπολοίπων για να διευκολύνουν τη δική τους, οι αγχώδεις άνθρωποι δυσκολεύουν την ζωή όλων των άλλων, αλλά και του ίδιου τους του εαυτού. Το άγχος προκαλεί έλκος, καρκίνο, ημικρανίες και πλατυποδία. Το άγχος μικραίνει τη ζωή – και όχι μόνο αυτό: όσο διαρκεί, την κάνει σκέτο βασανιστήριο. Το άγχος είναι κακό, ψυχρό κι ανάποδο. Και οι αγχώδεις τύποι είναι εξίσου κακοί, στραβοί κι ανάποδοι.

Εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι τέτοιος τύπος, και πολύ δύσκολα θα έκανα παρέα με κάποιον που κοιτάει το ρολόι του κάθε 20 δευτερόλεπτα. Είμαι υπερήφανος πρεσβευτής του “χαλαρά, η ζωή είναι ωραία”, του “relax, take it easy” και του “relax, don’t do it, when you want to go to it” – θα μπορούσα να έχω γράψει κάποιο από αυτά τα τραγούδια. Αφήνω το άγχος έξω από τη ζωή μου και, όταν καμιά φορά το βλέπω να πλησιάζει, του κλείνω την πόρτα κατάμουτρα και διπλοκλειδώνω για να το κρατήσω έξω. Βλέπω πολλούς να τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν και γελάω μαζί τους: Αν ο άνθρωπος ήταν προορισμένος να τρέχει, δεν θα λαχάνιαζε και δεν θα ίδρωνε. Ο εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνεις ελεύθερο, παρά όταν τον γεμίζεις με άγχος. Όταν κοιτάς στα μάτια έναν αγχωμένο άνθρωπο, βλέπεις καθαρά τον φόβο, την ανησυχία, την απόγνωση. Αντίθετα, ένας χαλαρός άνθρωπος είναι πάντα πρόσχαρος, ήρεμος, ελεύθερος. Εσείς τι προτιμάτε να είστε: Φοβισμένοι ή ελεύθεροι;

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα της κοινωνίας μας είναι ότι θέλει τα μέλη της καθοδηγούμενα (και) από το άγχος και όχι ελεύθερα και ξένοιαστα. Οι ξένοιαστοι άνθρωποι είναι αντιπαραγωγικοί: Δεν συγκεντρώνονται στη δουλειά τους, δεν υπακούν σε αυστηρούς κανόνες, δεν χαμπαριάζουν από επιπλήξεις και απειλές – κοινώς είναι οι εφιάλτες του καπιταλιστή εργοδότη. Αντίθετα, οι αγχωμένοι άνθρωποι φοβούνται τα πάντα γύρω τους, κάνουν ό,τι τους πει το αφεντικό και προσέχουν στη δουλειά τους – πρότυπο εργαζομένου!

Η επιλογή, σε τελική ανάλυση, είναι δική μας: Κάνουμε αυτό που μας λένε και αγχωνόμαστε για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες άλλων ή κάνουμε αυτό που μας αρέσει, εντελώς ανεξάρτητοι από εξωτερικές πιέσεις και με μοναδικό σκοπό να ικανοποιήσουμε τον εαυτό μας και μόνο; Διαλέγεις και παίρνεις

Όλα θα γίνουν στην ώρα τους

Εκτός από την ειδολογική διαφοροποίση ανάμεσα στις διάφορες κατηγορίες μαζοχιστών, υπάρχει και η διαφοροποίηση παραλυτικού και δημιουργικού άγχους.

Το δημιουργικό άγχος είναι απαραίτητο και προσωπικά λειτουργώ καλύτερα κάτω από αυτό. Δηλαδή αν είμαι εντελώς χαλαρή, όλα πάνε στραβά, τα σκατώνω, με πιέζουν προθεσμίες για ένα σωρό πρότζεκτ και τότε έρχεται το παραλυτικό και με ακινητοποιεί. Το άγχος μας κάνει παραγωγικούς. O κάθε τεμπέλης που κρύβεται πίσω από το ιδεώδες του ‘χαλαρού’ τρόπου ζωής μάλλον θα ζήσει περισσότερο και θα μας θάψει, εκτός -βέβαια- αν πάθει θρόμβωση των αγγείων εξαιτίας της καθιστικής ζωής και την κάνει με ελαφρά..

Παραδέχομαι πως έχω 3 άσπρες τρίχες και είμαι ήδη 20 και κάτι αλλά γουστάρω να ζω με το άγχος. ‘Ενα διεργετικό καλύτερο από το σεξ ή τη σοκολάτα. Η αδρεναλίνη να τακτοποιήσεις τα καθημερινά καθήκοντα και η τελική ικανοποίηση να τα καταφέρνεις περίφημα.

Ο αγχώδης άνθρωπος είναι ευαίσθητος (αχού μωρέ!) και λαμβάνει υπόψη του όσα συμβαίνουν γύρω του. Τα παιδιά στα φανάρια, το λιώσιμο των πάγων, το ασφαλιστικό μπορούν να τον προβληματίσουν αλλά χάρη στο δημιουργικό του άγχος παίρνει θέση και να δρα για να αλλάξει την κατάσταση. Δεν είναι ωχαδελφιστής, αντιθέτως, είναι μαχητής. Έχει προσωπικούς στόχους και ιδανικά για να γίνονται όλα στην ώρα τους. Προσπαθεί να παρακινήσει τους χαλαρούς τύπους να ξεκολλήσουν από την οθόνη του υπολογιστή αλλά καταντά ενοχλητικός, διότι η δικτατορία της πλειοψηφίας έχει μάθει στα λεφτά του μπαμπά ή του γκόμενου και την καλοπέραση. Σίγουρα δεν έχει τον ανθρωποδιώκτη αλλά δυστυχώς είναι μοναχική η ζωή του αγαπητού κ. Αγχώδους.

Εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις, το άγχος βοηθά αποδεδειγμένα –αλήθεια- τη διαδικασία μάθησης. Ο μαθητής του πρώτου θρανείου δεν είναι σπασικλάκι αλλά ο καπάτσος δικηγόρος που θα σου τα παίρνει χοντρά στο μέλλον. Είναι συνεπέστατος, τηρεί τους κανόνες ησυχίας (δεν πηγαίνει τουαλέτα μετά τις 22.00 για να μην ενοχλήσει το καζανάκι το γείτονα), τηρεί τους κανόνες υγιεινής και γίνεται ένας προστατευτικός γονιός αφού δεν αφήνει το παιδί του να μεγαλώσει σαν ορφανό.

Μακάρι να ήταν περισσότερο αγχώδεις οι Ελλήνες για πράγματα που έχουν αξία. Να είναι ξύπνιοι, να λάμπει το μάτι τους από την εγρήγορση παρά να λένε διαρκώς ’δε βαριέσαι..’. Ε ναι, λοιπόν, σας βαριέμαι..