H καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά

Μεγάλωσα μέσα σε μια μεσοαστική οικογένεια από αυτές που οι μητέρες ‘δείχνουν’ το σπίτι σε κάθε καλεσμένο που επισκέπτεται για πρώτη φορά το σπίτι και προσπαθούν να λάμπει από καθαριότητα για να μην τις πουν ανοικοκύρευτες. Η δική μου μάνα είναι η προσωποποίηση της νευρογενούς καθαροσύνης με δόσεις φασισμού. Δεν είναι τυχαίο που κι εγώ βγήκα ένας μικρός Χίτλερ με νευρώσεις και φοβίες. Σε όλα μου τα post υπάρχει και το όνομα μιας αρρώστιας και συνήθως στο blog μου οι λέξεις-κλειδί είναι μικρόβια και αντισηπτικό.

Αυτές οι λέξεις ξεκλειδώνουν και τη διαστροφή μου με την καθαριότητα και την τήρηση των κανόνων υγιεινής. Δε με νοιάζει αν κάποιο δωμάτιο είναι ‘ανάστα ο Ερχόμενος’ αρκεί να ξέρω ότι είναι καθαρό. Δηλαδή, εξαιρούνται οι περιπτώσεις που τα άπλυτα εσώρουχα βρίσκονται στο πάτωμα δίπλα στα πιάτα και τις καπότες! Γιακ!!

Γιατρέ μου έχω εμμονές.. Ο αδελφός λέει πως είναι “κολλήματα” που πρέπει να αποβάλλω γιατί δε θα με πλησιάζει άνθρωπος έτσι όπως πάω. Είμαι ψυχαναγκαστικά καθαρή και επαναλαμβάνω τελετουργικές πράξεις προκειμένου να ανακουφίσω το μυαλό μου. Έλα όμως που προσέχω για να έχω και νιώθω ευτυχισμένη.

Αρχή μου είναι η σχολαστική καθαριότητα και αξίωμα η ενδελεχής ταξινόμηση με χρωματικά κριτήρια. Ακόμη κι τα άχρηστα αντικειμένα που συσσωρεύω επειδή μου ξυπνούν μνήμες ταξινομούνται και αρχειοθετούνται για πιο εύκολη πρόσβαση. Δεν είναι τέλεια σκέψη να βάζεις ετικέτες στα διάφορα κουτιά;

Το δικό μου μυαλό θέλει τάξη για να λειτουργήσει. Θυμάμαι όταν διάβαζα στο Λύκειο έπρεπε το γραφείο μου να είναι τακτοποιημένο σε ευθείες παράλληλες και να μυρίζει καθαρό οινόπνευμα. Π.χ. δεν ήταν δυνατό να συγκεντρωθώ όταν τα βιβλία ήταν στοίβες, το δωμάτιο είχε σκόνη και μύριζε κλεισούρα. Κάθε βδομάδα έπαιρνα το ξεσκονόπανο και επιδιδόμουν στο κυνήγι της σκόνης. Δε με ένοιαζε να με επαινέσουν οι γονείς μου αλλά να αισθάνομαι ευφορία στο δωμάτιό μου, εξάλλου εκεί περνούσα πολλές ώρες.

Τα πιάτα πρέπει να τρίξουν, το σεξ δε γίνεται χωρίς προφυλακτικό, μπάνιο κάθε μέρα 1 φορά τουλάχιστον, επισκέψεις στο γιατρό τακτικά, και η κυρία στο φούρνο πρέπει να φοράει γάντια για να πιάσει το ψωμί μου! Τα πόμολα κρύβουν τα περισσότερα βακτήρια και γι’ αυτό απολυμαίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ενώ όταν βρίσκομαι έξω δε τα αγγίζω, παρά μόνο με τη βοήθεια ενός χαρτομάντηλου.

Δε μπορώ αυτούς τους ωχαδελφιστές που στην τελική όχι μόνο την παθαίνουν αλλά κολλάνε και σε εμάς τους υπολοίπους με διάφορες από τις ποικιλίες μικροβίων που κουβαλάνε..Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου και δεν είσαι προσεκτικός ποιος θα το κάνει;

Η λέξη «βρομιάρης» χρησιμοποιείται και σα βρισιά. Έχετε ακούσει κανένα να λέει τσατισμένος: «Μα τι καθαρό πλάσμα είναι ρε συ!! Τον σιχαίνομαι!» Θα ήταν παράλογο, τελείως σουρεαλιστικό..Κι όμως οι βρομιάρηδες πολλαπλασιάζονται σαν τα ξαδέλφια τους τις κατσαρίδες και απειλούν τον ήδη βρόμικο πλανήτη μας. ΟΥΣΤ!

…και η μπίχλα η άλλη μισή!

Ο πατέρας μου πάντα έλεγε πως “η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά”. Αλλά όπως είπε και η μαμά τίγρη στο παιδί της σε αλμπουμάκι του Αρκά, “ο μπαμπάς σου ήταν ηλίθιος. Καλά έκανες και τον έφαγες”. Εγώ δεν τον έφαγα, αλλά κάποτε θα τον φάει αυτή η μανία του για καθαριότητα.

Όποιος και να μπει στο δωμάτιό μου, πάντα καλύπτει το κεφάλι του με τα χέρια. Κι αυτό γιατί νομίζει ότι έχει μπει σε εμπόλεμη ζώνη στη Βαγδάτη και θα φάει καμία αδέσποτη “έξυπνη βόμβα” στο δόξα πατρί. Δεν τους αδικώ: Πεταμένα περιοδικά και βιβλία, καλώδια πάσης φύσεως, ρούχα που κοντεύουν να πιάσουν μούχλα, μισογεμάτα (ή μισοάδεια για τους απαισιόδοξους) κουτάκια από αναψυκτικά, όλα αυτά συνθέτουν μια αποκρουστική εικόνα για τους θιασώτες της τάξης και της ηθικής της σφουγγαρίστρας.

Ωστόσο, έχω τους λόγους μου: Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φορά που γύρισα σπίτι μετά από διακοπές και συνειδητοποίησα ότι το δωμάτιό μου άστραφτε από καθαριότητα. Και μετά άστραψα και βρόντηξα εγώ. Γιατί τα μισά περιοδικά μου είχαν χαθεί ή τοποθετηθεί σε εντελώς άσχετα συρτάρια και τα άλλα μισά είχαν τσαλακωθεί, σκιστεί ή κατακρεουργηθεί. Γιατί τίποτα δεν ήταν στη θέση του, με αποτέλεσμα να κάνω μία βδομάδα να βρω τα ακουστικά του mp3 player μου και να αγνοείται ακόμα η τύχη του κακόμοιρου bluetooth μου – πιθανότατα το κατάπιε κάποια αιμοσταγής ηλεκτρική σκούπα. Γιατί όλα τα ρούχα μου ήταν στο πλυντήριο και μόνο οι πυτζάμες μου είχαν επιζήσει από την τρομερή επέλαση του σχιζοφρενούς δολοφόνου με το ξεσκονόπανο – κι αυτό γιατί ποτέ δεν φοράω πυτζάμες. Γιατί όλο το ακατάστατο σύμπαν μου είχε μετατραπεί σε ένα απρόσωπο και οργανωμένο δωμάτιο που μύριζε Fabuloso. Ήταν εφιαλτικό – αλλά ευτυχώς χρειάστηκα μόλις 3 μέρες για να το επαναφέρω στην φυσική του κατάσταση.

Κοιτάξτε την φύση: Βλέπετε κανέναν να μαζεύει τα πεσμένα φύλλα και φρούτα από το έδαφος; Όχι, αν δεν επέμβει κανείς θα μείνουν εκεί μέχρι να σαπίσουν. Μήπως όταν οι αρκούδες χέζουν στο δάσος μαζεύουν τα κακάκια τους και τα πετάνε σε κάδο ανακύκλωσης; Φυσικά και όχι – εξάλλου, αν η φύση μας ήθελε καθαρούς, τα κακάκια μας θα είχαν άρωμα λεβάντας και ο ιδρώτας γεύση Lucozade πορτοκάλι. Γιατί να πάω κόντρα στο ένστικτό μου;

Οι σύγχρονες κοινωνίες συνηθίζουν να τιμωρούν όσους κάνουν κάτι που τους είναι ευχάριστο, αναγκάζοντάς τους μετά να κάνουν κάτι δυσάρεστο. Για παράδειγμα, η τιμωρία για την απόλαυση του φαγητού είναι η δίαιτα, ενώ η τιμωρία για την απόλαυση του shopping therapy είναι ο λογαριασμός της πιστωτικής. Έτσι και με την καθαριότητα: Αν απολαμβάνεις να διαβάζεις τα βιβλία και τα περιοδικά σου, μετά είσαι υποχρεωμένος να τα βάλεις στη θέση τους. Αν απολαμβάνεις έναν αγώνα ποδοσφαίρου 5×5, μετά πρέπει να απλώσεις πάνω σου 2 λίτρα αφρόλουτρο για να μπορεί να σε πλησιάσει άνθρωπος. Αν απολαμβάνεις έναν γερό 12ωρο ύπνο, μετά πρέπει να ξαναστρώσεις το κρεβάτι – λες και αν κοιμηθείς σε ξέστρωτα σεντόνια, θα δεις τον Μητσοτάκη στον ύπνο σου να σου λέει “καλές διακοπές”. Και παραδειγμάτων ουκ έστιν αριθμός…

Την ώρα που τα γράφω αυτά (και πιθανότατα και την ώρα που τα διαβάζεις – ναι, σ’εσένα απευθύνομαι) βρίσκομαι στο δωμάτιό μου. Κοιτάζω τα σκόρπια περιοδικά, τα μπερδεμένα καλώδια, το παχύ στρώμα σκόνης κάτω από το κρεβάτι, τα μισοδιαλυμένα CD. Αυτός είμαι εγώ: Ακατάστατος, “χύμα”, ωχαδερφιστής. Και έχω τον χώρο που μου αξίζει! Χαιρετίσματα από την όμορφη Βαγδάτη!!!

Τελείωσε το Παρά5- Και Τώρα;

Ποιος Έλληνας τηλεθεατής δεν θυσίασε εξόδους για να καθήσει ευλαβικά μπροστά από την τηλεόραση Δευτέρα βράδυ παρακολουθώντας «Παρά 5»; Και όχι μία και δύο φορές αλλά ένα και δύο χρόνια. Τέτοια ήταν η αφοσίωση στη σειρά που ομολογουμένως είναι ένα διαμάντι μέσα στους στάβλους της εγχώριας ΤV.

Συστατικό επιτυχίας Νο.1: Ένας διαβολικά ταλαντούχος άνθρωπος με φαντασία, ευαισθησίες και χιούμορ μεγ(κ)ατόνων! Ένας βορειοελλαδίτης που δεν είχε τις διασυνδέσεις και δυσκολεύτηκε πολύ να βρεί δουλειά, αλλά γεμάτος αποφασιστικότητα αποφάσισε να μπει στον καλλιτεχνικό χώρο με τρόπο πλάγιο και ξεκαρδιστικά κοφτερό. Άξιος! Το σενάριο του Καπουτζίδη είναι δεμένο, εξονυχιστικά προσεγμένο, με βάθος και εξέλιξη σε όλους τους χαρακτήρες. Οι καταστάσεις είναι αληθοφανείς μέσα στην υπερρεαλιστική τους διάσταση και στο πέπλο μυστηρίου και αγωνίας που κάλυπτε τα επεισόδια. Οι ατάκες του έγιναν συνθήματα και πλέον ανήκουν στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Παραθέτω μερικές ατάκες από το http://el.wikiquote.org (με τις οποίες ακόμα ρυτιδιάζω το προσωπάκι μου με ένα χαμόγελο και τώρα που τις ξαναδιαβάζω):

Ντάλια: Γίνεται η μάνα να είναι πιο κοντή από τα παιδιά;

Ζουμπουλία: Δηλαδή η μάνα του Φασούλα πόσο θα πρεπε να είναι, 2.50;!

---

Σπύρος: Γιαγιά, πρέπει να φέρουμε ένα γιατρό στη Θεοπούλα.

Θεοπούλα: Δε θέλω γιατρό. Αρχιτέκτονα να μου φέρετε.

Σπύρος: Όχι για να σε παντρέψουμε καλέ, για να δει πως είσαι!

Θεοπούλα: Εγώ κούκλα είμαι. Αυτός πως θα’ ναι… Θα’ ναι ψηλός;

---

Θεοπούλα: Λεσβίες τι είναι;

Σοφία: Όταν μια γυναίκα πάει με μιαν άλλη.

Θεοπούλα: Πού;

Αγγέλα: …στη λαϊκή!

Θεοπούλα: Ααα! Ευτυχώς εμείς στη γειτονιά, όλες λεσβίες είμαστε!

---

Ζουμπουλία:Κι εγώ, εγώ δε θα σπούδαζα αγγλική φιλολογία?Πρώτη πρώτη, σημαιοφόρος!

Χαράλαμπος: Ωραία…so you are a pretty girl!

Ζουμπουλία:Δε βαριέσαι όλα για τον άνθρωπο είναι.

Συστατικό επιτυχίας Νο.2:Μια ομάδα ηθοποιών που «έδεσαν» τέλεια και σε σύντομο χρονικό διάστημα κέρδισαν -standard- μια θέση στα βιβλία ή blogs των τηλεκριτικών του μέλλοντος για τις ερμηνείες τους. Ερμηνείες βγαλμένες από την αθάνατη ελληνική κωμωδία και το σουρρεαλιστικό παίξιμο των αείμνηστων Χατζηχρήστου, Γιαννόπουλου κά.

Συστατικό επιτυχίας Νο.3: Ένας τηλεοπτικός σταθμός που εμπιστεύτηκε τον Γιώργο Καπουτζίδη, αφού εκτίμησε τη φρέσκια ματιά και πένα του.

Το «Παρά 5» συγκαταλέγεται στους ογκόλιθους της ελληνικής τηλεόρασης δίπλα σε «Απαράδεκτους» «Σαββατογεννημένες», «Είσαι το ταίρι μου», «Τρεις Χάριτες», «Εγκλήματα». Αυτό είναι ένα διαχρονικό ΤΟΡ 5+ που κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει, ίσως μόνο με ανακατατάξεις στη θέση κάθε κωμικής σειράς. Τι να λέμε τώρα;

Νομίζω πως λόγω μιας έμφυτης ζήλιας και καλλιτεχνικής ανημπόριας πολλοί έτρεξαν και συνεχίζουν να τρέχουν στον αγώνα σπίλωσης μιας εξαιρετικής προσπάθειας που άφησε κληρονομιά και άριστες εντυπώσεις σε μια εποχή που όλα έρχονται και παρέρχονται. Σας αφήνω για να δω σε επανάληψη κάποιο από τα επεισόδια, διότι ήδη νοστάλγησα τους ήρωες και τις περιπέτεις τους. Σνιφ.. Σνιφ

Τελείωσε το Παρά 5 – Και λοιπόν;

Θα ξεκινήσω με δύο πολύ απλές ερωτήσεις. Ερώτηση πρώτη: Τι έχεις όταν συγκεντρώνεις σε ένα τηλεοπτικό σίριαλ έναν χαρισματικό σεναριογράφο, δύο-τρεις ηθοποιούς με πηγαίο ταλέντο (και δυο-τρεις ατάλαντους, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία), μία εξαιρετική συλλογή από θανατηφόρες ατάκες και ένα ολόκληρο κύκλωμα που το διαφημίζει σε 24ωρη βάση; Απάντηση: Μία τεράστια επιτυχία. Ερώτηση δεύτερη και κρισιμότερη: Αν σε όλα αυτά προσθέσεις ένα αδηφάγο κανάλι που προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να αυξήσει τα κέρδη του, μια ραχοκοκαλιά συντελεστών που δεν μπορούν να αντισταθούν στις πιέσεις και ένα σενάριο που πρέπει να ξεχειλώσει δραματικά για να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του σίριαλ, τότε τι έχεις; Απάντηση: Μία καταστροφή. 

Αυτό ακριβώς συνέβη με το Παρά 5. Ένα σίριαλ που έδειχνε ότι θα γινόταν το πιο επιτυχημένο όλων των εποχών, τελικά κατάντησε τόσο κουραστικό που όλοι περίμεναν πώς και πώς το τέλος του, σαν τον μελλοθάνατο που ξέρεις ότι θα πεθάνει, αλλά δεν ξέρεις ακόμα με ποιον τρόπο. Όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος, και ιδιαίτερα τα καλά πράγματα συνήθως έχουν ένα πρόωρο τέλος. Το Παρά 5 προσπάθησε να παραβεί αυτόν τον κανόνα και έφαγε τα μούτρα του. Γιατί αν το σίριαλ είχε ολοκληρωθεί στην ώρα του, δηλαδή έναν χρόνο νωρίτερα, τώρα θα μιλούσαμε για τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Αλλά φυσικά και δεν είναι έτσι. 

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Οι μανιακοί με το Παρά 5 και όλοι οι υπόλοιποι. Δεν ξέρω ποια από τις δύο κατηγορίες είναι πολυπληθέστερη, αλλά ξέρω σίγουρα ποια είναι πιο ισχυρή...Δεν τολμάς να πεις κάτι κακό γι'αυτό το σίριαλ και πέφτουν όλοι να σε φάνε. Αυτοί όντως πιστεύουν πως πρόκειται για το καλύτερο σίριαλ από καταβολής κόσμου. Φτιάχνουν πανηγυρικές ιστοσελίδες, τυπώνουν μπλουζάκια με τους αγαπημένους τους ήρωες, συμπεριφέρονται σαν αυτούς. Και αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός ότι το σίριαλ ξεφούσκωσε ανεπανόρθωτα λίγο πριν το τέλος του πρώτου κύκλου, αραδιάζοντας αφορισμούς με την έπαρση και τον δογματισμό ενός τηλεοπτικού Χριστόδουλου. 

Το έχω περάσει κι εγώ αυτό το στάδιο...Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο ζεστά υποστήριζα ότι το Α.Μ.Α.Ν. ήταν η καλύτερη εκπομπή όλων των εποχών, ακόμα και όταν η κοιλιά του είχε αρχίσει να ξεπερνά σε διάμετρο αυτή του Καραμανλή. Μέχρι που συνειδητοποίησα πως απλά είχα εξιδανικεύσει την ιδέα του Α.Μ.Α.Ν. και πλέον διασκέδαζα και με την τελευταία ανθυπομαλακία που θα έλεγαν οι παρουσιαστές του. Έτσι και με το Παρά 5: Αν και όλοι μέσα μας το ξέρουμε πως ο δεύτερος κύκλος δεν ήταν ισάξιος του πρώτου, πολλοί εξακολουθούν να κλαίνε για το τέλος της "καλύτερης ελληνικής σειράς" (τους Απαράδεκτους και τις Τρεις Χάριτες τους ξεχάσατε;) και φοβούνται πως θα χρειαστούν χρόνια για να επαναληφθεί κάτι τέτοιο. Νομίζω πως είναι απλά απαισιόδοξοι. 

Αλλά ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Το Παρά 5 έφερε στην τηλεόραση μία εντελώς καινούργια συνταγή, κάτι πραγματικά φρέσκο, που ανέδιδε τη μυρωδιά του ψωμιού που μόλις έχει βγει από το φούρνο. Απλά, μετά ο δημιουργός του αναγκάστηκε από τον εργοδότη του να το αφήσει στον πάγκο και, αναπόφευκτα, το ψωμί μούχλιασε και ταίριαξε καλύτερα στο ήδη μουχλιασμένο τηλεοπτικό περιβάλλον. Το Παρά 5 δεν άλλαξε κάτι στην ελληνική τηλεόραση - αντίθετα, αυτή κατάφερε και το άλλαξε προς το χειρότερο, σε μία εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης.Και μία φιλική συμβουλή, κλείνοντας: Μην παίρνετε ποτέ στα σοβαρά την ελληνική τηλεόραση, γιατί θα απογοητευτείτε αργά η γρήγορα - κατά πάσα πιθανότητα, πολύ γρήγορα...