Καλό Ταξίδι Αμαλία..

Αμαλία, Σε ευχαριστούμε για την κληρονομιά που μας άφησες στη blogόσφαιρα και για τα μαθήματα θάρρους που πηγάζουν από την προσωπική σου μάχη.

Καλή ξεκούραση..

Λιωμένο παγωτό, κι αυτό το Κωλοκαίρι κολλάει στο χέρι!

 

Ήρθε το καλοκαίρι! Τρέξτε, κορόιδα, τρέξτε να αγοράσετε μαγιό, αναπνευστήρες, κουβαδάκια, τσουγκράνες, καπέλα, αντηλιακά, τρέξτε!

 

Προσωπικά, το καλοκαίρι δε μου αρέσει. Βρίσκω τον χειμώνα πολύ καλύτερο. Γιατί; Να το θέσω όσο πιο απλά γίνεται: Στην πιο βαριά χειμωνιάτικη μέρα θα βγούμε στον δρόμο με γάντια, κασκόλ και μπότες και θα πετάμε χιόνι ο ένας στον άλλο. Στην πιο ζεστή καλοκαιρινή μέρα θα γεμίσουμε κουβάδες ολόκληρους με ιδρώτα, δεν θα μπορούμε να βγούμε από το σπίτι και δεν θα μπορούμε να κοιμηθούμε από τη ζέστη. Γουάου, ενθουσιάστηκα!

 

Εξάλλου, όταν κάνει κρύο αγκαλιάζεις ένα καλοριφέρ και ζεσταίνεται το κοκαλάκι σου. Όταν κάνει ζέστη, ακόμα κι αν πάρεις αγκαλιά την πιο παγωμένη παγοκολώνα του κόσμου δεν πρόκειται να δροσιστείς. Επιμένετε ότι το καλοκαίρι είναι καλύτερο;

 

Α, είναι και τα μπάνια του λαού…Σωστά, μου διέφυγε…Μου διέφυγε το υπέροχο συναίσθημα της σαρδελοποίησης μαζί με 1.000 αγνώστους σε μία παραλία 2×3, η απόλαυση της κολύμβησης σε νερά που θα έπρεπε να ανακηρυχθούν εθνικοί δρυμοί, για τα ένδοξα κολοβακτηρίδια και τις σπάνιες μορφές μυκήτων που φιλοξενούν, τα 10 ευρώ που πρέπει να πληρώσεις σε μία παραλία για να έχεις το ανεκτίμητο προνόμιο μιας κατσιασμένης ομπρέλας και μίας σπασμένης ξαπλώστρας…Πάτε καλά;

 

Χίλιες φορές χειμώνα! Να νιώθεις τις λυτρωτικές στάλες της βροχής να καθαρίζουν την ψυχή σου. Να τυλίγεις το έτερόν σου ήμισυ στο παλτό σου για να μην κρυώνει. Να βλέπεις DVD δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Να στολίζεις το σπίτι με χριστουγεννιάτικες γιρλάντες. Να απολαμβάνεις μία ζεστή σοκολάτα, χαζεύοντας τη βροχή έξω. Μπορείς να τα κάνεις αυτά το καλοκαίρι; Όχι, δεν μπορείς…

 

Χμμμ…τώρα που εδώ έρχεται καλοκαίρι, στην Αυστραλία θα έχουν χειμώνα, σωστά; Ωραία, λέω να περάσω τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο παρέα με τα καγκουρό και τα κοάλα. Σαν αποδημητικό πουλί, αλλά στο εντελώς ανάποδό του. Όχι, που θα κάτσω εγώ σαν λιωμένο παγωτό στο καμίνι σας! Καλό κωλοκαίρι σε όλους!

Μη μου μιλάς για καλοκαίρια..Αχ!!

Θες από αντίδραση στην Κοζανίτική μου φύση, θες από τις γιορτές στο χωριό μου στα ένδοξα Γρεβενά που τρώγαμε το κρύο και το χιόνι στα χιονοδρομικά και στα χωράφια του παππού και πάγωνε ο κώλος μας να κατουράμε στους – 10 C μου δημιουργήθηκε μια αγάπη για το καλοκαιράκι. Βραδινό μπανάκι, κτλ…

Κάθε μου καλοκαίρι συνοδεύεται και από μια μουσική μελωδία ως υπόκρουση, ένα άρωμα, ένα αγαπημένο στέκι, ένα χιλιοφορεμένο μπλουζάκι, μια παραλία στο Αιγαίο και μια (συνήθως διαφορετική) παρέα που σιγοτραγουδά με τη συνοδεία κιθάρας κάτω από τον έναστρο ουρανό. Ουφ! Θέλω επειγόντως διακοπές..Και αγκαλιές και θάλασσες και αγάπες και ηλιοβασιλέματα σε ζεστό κοραλλί και λιλά..

Το καλοκαίρι σηματοδοτούσε πάντα στη ζωή μου μια αναγέννηση, μια ποιοτική διαφορά. Τέλος των εξετάσεων, τέλος στα χοντρά πουλόβερ και τα παπλώματα που στοιβάζονται σε χαρτόκουτα και βαλίτσες στο πατάρι.. Ένα αναστέναγμα συνόδευε πάντα την έναρξη του καλοκαιριού και ένα ρίγος ηλέκτριζε τα κύτταρά μου καθώς στεκόμουν στο μπαλκόνι και μάζευα ενέργεια από τον καυτό ήλιο. Ακόμα και οι ελιές στο δέρμα μου ξέρω σε ποιο καλοκαίρι ‘φύτρωσαν’. Μπορεί να μην έχω καλή αίσθηση του χρόνου αλλά θυμάμαι τα πάντα ως προς τα καλοκαίρια, το σημείο αναφοράς μου.

Ναι, δε λέω είναι βαρετές οι επαναλήψεις στην τηλεόραση αλλά ποιος βλέπει TV όταν έξω οι νύχτες είναι γεμάτες ζωή. Αγόρια με ανοιχτά πουκάμισα και κορίτσια με φουστίστες και πέδιλα σε σοκολατένια δέρματα (ενίοτε και τσουρουφλισμένα ροδοκόκκινα- έχουν κι αυτά έχουν τη χάρη τους.. ) κυκλοφορούν με διάθεση για φλέρτ.

Ούτε κι οι φωνές των παιδιών που παίζουν στο δρόμο με ενοχλούν (αρκεί να μην έχω πονοκέφαλο ή εξεταστική…Αχ, τι λέω;; Ορκιζόμεθα λίαν συντόμως!!). Δε ξεχνώ πόσα ‘μήλα’, ‘ψείρες’ πιάναμε εμείς στη γειτονιά και πόσα γόνατα μάτωναν στο κυνηγητό και το κρυφτό όταν τρέχαμε να φτύσουμε. Φτού ξελευτερία!! Και σε αυτή τη φράση συνοψίζεται όλη η ουσία του καλοκαιριού. Πάρτε ένα παγωμένο μπουκάλι νερό,φράουλες, καρπούζια, κεράσια (γιαμ, γιαμ..) και βουρ σε πισίνες, ακροθαλασσιές και βουνά να βγάλετε από πάνω σας τη βαρυχειμωνιά. Σας φιλώ με χείλη με γεύση από φράουλα και ζάχαρη ενώ στο background ακούγεται το ‘Summer Jam’ . Enjoy!! ΧΧΧ

 

Οι ύμνοι της Eurovision!

 

Πάει κι αυτή η Eurovision, πέρασε. Οι επόμενες 364 μέρες θα είναι πολύ άδειες. Ευτυχώς, υπάρχει πάντα το δελτίο ειδήσεων του Star – αν το παρακολουθείς, έχεις την εντύπωση πως η Eurovision είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα, όλη μέρα. Ό,τι πρέπει για το βαρύτατο Euroσύνδρομο στέρησης.

Ναι, φυσικά και θα μου λείψει η Eurovision. Την έχω συνδυάσει με τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Την πρώτη φορά που έκανα σεξ μπορεί να την ξεχάσω, την πρώτη φορά που είδα την Eurovision ποτέ. Ήταν η “Άνοιξη”, με τη Βόσσου να στριγκλίζει ηδονικά και τον κατσικοπόδαρο τον Μικρούτσικο να παίζει ό,τι όργανο έβρισκε μπροστά του – εκτός από το προφανές, γιατί τον διαγωνισμό τον παρακολουθούν και μικρά παιδιά. Μεγάλη αδικία που δεν πήγε καλά αυτό το τραγούδι, και ακόμα μεγαλύτερη ατυχία που δεν υπήρχε ένα Star, ένα Alter, ένα Υπουργείο Τουρισμού της προκοπής, τέλος πάντων, να διεκδικήσει τα δικαιώματα του ελληνικού τραγουδιού.

 

Εντάξει, η Βόσσου δεν τα κατάφερε, αλλά η Eurovision έχει αναδείξει ορισμένα από τα καλύτερα τραγούδια της ποπ μουσικής – τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτό είναι σαν να αναδεικνύεις τα πιο γλυκά φυστίκια Αιγίνης, αλλά ξεφεύγω εκτός θέματος. Ποιος θα ξεχάσει ποτέ το Waterloo των θρυλικών ΑΒΒΑ, ποιος θα βαρεθεί να ακούει το Volare του Domenico Modugno, ποιος θα αγνοήσει ότι από τον διαγωνισμό έχουν περασει φωνές όπως η Βίκυ Λέανδρος, η Σελίν Ντιόν και ο ρέκορντμαν του θεσμού Τζόνι Λόγκαν;

 

Πολλοί λένε ότι η Eurovision είναι η αποθέωση του κιτς. ΟΚ, και λοιπόν; Προσωπικά, απολαμβάνω πολύ περισσότερο μία διοργάνωση όπου παρελαύνουν drag queens με φτερά στο κεφάλι, χαρωποί τύποι με παρδαλά κοστούμια και κουκλίτσες με μικροσκοπικα συνολάκια (κυρίως αυτό), από ένα αρτηριοσκληρωτικό κονσέρτο με αυστηρό dress code και μονότονες ερμηνείες. Άμα θέλετε ποιότητα, άκουσα ότι έρχεται ο Πλάθιντο Ντομίνγκο – τρέξτε να προλάβετε!

 

Είτε σας αρέσει είτε όχι, η Eurovision είναι μία αυθεντική γιορτή του τραγουδιού. Πού αλλού θα δείτε την Τουρκία να δίνει το 12άρι (!!!) στην (ανύπαρκτη, για τους Τούρκους) Αρμενία; Πού αλλού θα δείτε ελληνικές και τουρκικές σημαίες να κυματίζουν δίπλα-δίπλα χωρίς να σκοτώνονται από κάτω τους οι γνωστοί αρχικαφρούλιακες; Και, φυσικά, που αλλού θα νιώσεις πιο περήφανος που είσαι “ευρωπαίος πολίτης”, αν όχι σε μία εκδήλωση στην οποία μπορείς να έχεις κι εσύ ενεργή συμμετοχή;

 

Και τώρα θα με συγχωρήσετε – νομίζω πως το Star έχει αποκλειστικές δηλώσεις του σκύλου της καμαριέρας του αντιπροέδρου της δισκογραφικής εταιρείας του Σαρμπέλ, και δεν θέλω να τις χάσω. Τι να κάνω, πρέπει να βολευτώ κάπως κι εγώ μέχρι την Eurovision του Βελιγραδίου…

Τα παρατράγουδα της Eurovision!

Η μάνα μου ποτέ δε με πίεσε να δω τη Eurovision. Δόξα τω θεώ! Αλλιώς ποιος ξέρει τι ψυχολογικά θα είχα εγώ και τι σεξουαλικές προτιμήσεις ο αδελφούλης μου. Απ’ όσους Γιουροβιζιολόγους γνώρισα οι μισοί είναι χοντρές κυρίες και οι άλλοι μισοί αδελφές. Τώρα που το σκέφτομαι, μια φορά δηλαδή με παρακάλεσε να της κάνω παρέα να παρακολουθήσουμε το διαγωνισμό αλλά προτίμησα να δω για τρισχιλιοστή φορά τη Βιουγιουκλάκη να τραγουδάει «Νιάου βρε γατούλα» σε ιδιωτικό κανάλι.

Όσο να’ναι ζω στην Ελλάδα που γίνεται η τρίχα τριχιά κι όπου η ερώτηση “φορούσε ή δε φορούσε βρακί η Γαρμπή” ακόμη βασανίζει τη κοινωνία που άντεξε κοτζάμ μπότα του κατακτητή αλλά ξεροκατάπιε μπροστά στη νίκη της Τουρκάλας Σερτάμπ και της Ουκρανέζας Ρουσλάνα. Ξέρω, λοιπόν, κάτι λίγα για το θεσμό της.

Αλλά πρώτα έχω μια απορία. Είναι το Ισραήλ, η Αρμενία, η Γεωργία, η Τουρκία, η Ρωσία στην Ευρώπη;!;!; Η Eurovision, φίλες μου, χαράσσει νέους χάρτες. Ξεχάστε τη γεωγραφία που μάθατε. Το βιβλίο πρόκειται να αλλάξει χάρη στη συμβολή της EBU, η οποία για λόγους τηλεθέασης και συνεπώς εσόδων θα εξευρωπαϊσει ακόμα και το Τιμπουκτού. Ας μη με πιάνουν όμως τα ρατσιστικά μου, διότι εδώ ο κόσμος χάνεται και το ***** χτενίζεται.

Και να πεις ότι χτενίζεται και φτιάχνεται πάλι καλά αλλά… Kαρακιτσαριό über alles. Χαμηλής ποιότητας σόου, παρουσιαστές όχι μόνο χωρίς διεθνή ακτινοβολία αλλά κάποιοι που απλούστατα ΔΕΝ τα λένε. Κι όσοι τα λένε, μιλάνε με ένα περίεργο αχταρμά ντόπιας προφοράς και accent από μαθήματα της τελευταίας στιγμής. Grèc, 12 points!! Βαρετοί διάλογοι, χάλια ενδυματολογικές επιλογές, προβλέψιμες ανταλλαγές φιλοφρονήσεων και πόντων.

Στα ενδυματολογικά, όμως., θέλω να ρίξω την προσοχή μου μιας και οι ερμηνευτές της Eurovision ρίχνουν κάθε χρόνο την ποιότητα. Ρωσίδες, Λευκορωσίδες, Ουκρανέζες, Ολλανδέζες και λοιπές ξέκωλες βγαίνουν στη σκηνή γυμνές με τόνους φούμο, γκλίτερ και εξτένσιον.Από καλλιτεχνικής άποψης είναι αυτό που λέει εύστοχα ο λαός: «Από φωνή νουνάρα, και από νουνί φωνάρα». Επειδή όμως το νινί σέρνει καράβι δίνονται οι πόντοι σε εκτρώματα και φτερά και πούπουλα. Από την αλυσμόνητη Dana International μέχρι τους Lordi και τις δικές μας συμμετοχές (που πήγαιναν κατά κόρον άπατες και παραμέναμε αποκλεισμένοι) ένα διαχρονικό deja vu. ΧΑΧΑ!! Θυμάμαι ακόμη τα ‘ματάκια’ του Ρακιντζή με τις κάμερες και λιώνω στα γέλια. Μα γιατί στέλνουν όλα τα outsider, όλους αυτούς που δεν τους ξέρει η μάνα τους; Από εκεί να καταλάβεις σε πόση εκτίμηση έχουν το θεσμό! Θα μου πεις κι αυτοί οι ξεχωριστοί (Celine Dion, Μαρίζα Κωχ, ABBA) που πήγαν τι κατάλαβαν; Αμάν έκαναν μετά να ξεπλύνουν τις μνήμες! Και για τους Έλληνες καλλιτέχνες (Ρουβάς, Βίσση, Παπαρίζου) ποιός ξέρει τι λαγούς με πετραχήλια τους έταξε η ΕΡΤ…

Αλλά, τι περιμένεις, Eurovision είναι αυτή, οικτρά τραγούδια από οικτρούς ανθρώπους. Αντί να είναι γιορτή των εθνών και της μουσικής κατήντησε μια παρέλαση ατάλαντων (με ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ) με αγγλικό στίχο και ήχο με ολίγον ροκ, ολίγον έθνικ, ολίγον τσιφτετέλι, και μπαλέτα βγαλμένα απ’ τη Συγγρού. Τι το ψάχνουμε τώρα, αφού ο πλανήτης οδεύει στον όλεθρο. Ευτυχώς, μια μέρα ήταν και πέρασε!!

 

 

Θάρρος…

 

Θάρρος ή αλήθεια; Ιδού η απορία. Για μένα η απάντηση δεν είναι καθόλου δύσκολη – Θάρρος. Γιατί με την αλήθεια έχουμε περίπου τη σχέση που έχει ο Κωστέτσος με την Ευρυδίκη, τσακωθήκαμε πριν από πολλά χρόνια και από τότε δεν έχουμε ξαναμιλήσει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι να κάνει αυτή η ψυχή, αλλά μετά σκέφτομαι ότι σας έπρηξα με τις μαλακίες μου και πρέπει να περάσω στο θέμα μου.

 

Θάρρος, λοιπόν. Μεταξύ μας, στο συγκεκριμένο παιχνίδι θέλει πολύ θάρρος για να επιλέξεις θάρρος, γνωρίζοντας πως πιθανότατα θα αναγκαστείς να φιλήσεις κάποια γιαγιά, να λουστείς με Drambuie ή να την πέσεις σε κάποια άγνωστη. Αλλά αν τα καταφέρεις, θα έχεις κερδίσει την εκτίμηση των φίλων σου και τα σιχτίρια όλων των υπολοίπων.

Δέστο κι αλλιώς: Αν στη ζωή σου πάντα λες την αλήθεια, τότε η γκόμενά σου θα σε παρατήσει με την πρώτη κουτσουκέλα (που θα κάνεις τη βλακεία να της αποκαλύψεις), το αφεντικό σου θα σε απολύσει εντός τριμήνου το πολύ (γιατί στην ερώτηση “Πώς σου φαίνεται εδώ;”, η σωστή απάντηση δεν είναι σε καμία περίπτωση “ε, βασικά σκατά, αλλά τα φέρνω βόλτα”) και θα σε μισήσουν όλοι οι φίλοι, γνωστοί, παρατρεχάμενοι και συμπαρατρεχάμενοί σου.

Όποιος λέει αλήθεια, ζει στα παραμύθια. Κυριολεκτικά. Ενώ όποιος έχει θάρρος, του φεύγει ένα βάρος. Μεταφορικά. Άμα μείνεις με αυτό το βάρος φορτωμένο στο σάκο σου, δεν πρόκειται να αντέξεις την ανηφόρα της ζωής, όση αλήθεια κι αν έχεις, να νομίζεις ότι σε ελαφραίνει. Πάλι μεταφορικά, αλλά τόσο ρεαλιστικά, που θα μπορούσε να είναι και κυριολεξία.

 

Η ίδια η ιστορία αποδεικνύει ότι το θάρρος μετράει πιο πολύ από την αλήθεια: Αν δεν σκοτώσεις καμιά δεκαριά Λερναίες Ύδρες (όπως ο Ηρακλής) ή δεν πάρεις θαρραλέες αποφάσεις (όπως π.χ. ο El Venizelo), δεν περνάς στην ιστορία. Επίσης, πολλοί ψεύτες έχουν περάσει στην ιστορία, όχι πάντα για κακούς λόγους (μόνο σκεφτείτε πόσοι πολιτικοί ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία). Ξέρετε εσείς κανέναν που να μπήκε στα βιβλία της ιστορίας επειδή έλεγε την αλήθεια; Όχι, ξέρετε;

 

Θάρρος, λοιπόν, μην είσαι κότα. Να είσαι λιοντάρι. Πίστεψέ με, ο κόσμος σέβεται και εκτιμά περισσότερο ένα λιοντάρι που λέει ψέματα, παρά μία κότα που λέει αλήθεια. Nobody likes chickens, unless they’re fried.

..ή Αλήθεια;;

Σήμερα σαν από θαύμα του Φαρσέρ για να με διευκολύνει στο περί αληθείας κείμενο, παίχτηκε στη ΤV ένα πρόγραμμα με τις 100 πιο διάσημες εξομολογήσεις. Μια σαραντάδα περιστατικών μοιχείας και διαζυγίων, μια ντουζίνα θεμάτων διαταραχών υγείας και, εν ολίγοις, μια απ’ όλα..Θυμόμαστε όλοι τον εξευτελισμό του Κλίντον που ορκιζόταν πως δεν είχε σεξουαλικές σχέσεις με τη Μόνικα και μέχρι να πεις κίμινο βγήκε και είπε την αλήθεια για τον περιβόητο λεκέ πριν χάσει και γυναίκα (ποιος τη χέζει;) και τη θέση στο Λευκό Οίκο.

Μου ήρθε στο μυαλό το προηγούμενο καλοκαίρι, όπου πληροφορήθηκα πως ο πατέρας ενός γνωστού μου, ο οποίος είχε ‘φύγει’ πριν καιρό, έζησε τους τελευταίους μήνες της ζωής του στην άγνοια για την σοβαρή κατάσταση της υγείας του. Τα παιδιά του μόνο γνώριζαν πως σύντομα θα έπρεπε να προετοιμαστούν για το χειρότερο. Το βρήκα τραγικό.. να μη γνωρίζεις την αλήθεια για το πόσες μέρες ζωής σου απομένουν. Πιστεύω πως ο κώδικας δεοντολογίας και ηθικής επιβάλλει να ανακοινώνεται η αλήθεια στον άρρωστο αλλά βεβαίως με ιδιαίτερη προσοχή στο λεπτό αυτό ζήτημα. Δικαίωμα στην (φρούδα) Ελπίδα versus Δικαίωμα στην Αλήθεια: 0-1!!

Στο παιχνίδι ‘‘Θάρρος ή αλήθεια’’ πάντα διάλεγα, διαλέγω, και θα διαλέγω ‘’αλήθεια’’. Δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κωλοτούμπες για να γελάνε οι άλλοι. Καραγκιοζιλίκια, δηλαδή… Άπαπα! Λέω την αλήθεια και ξεμπερδεύω. Εξάλλου τι έχω να φοβηθώ; Μήπως σκότωσα, ή έκλεψα ή έκλασα στα μουλωχτά; Ας με ρωτήσουν ό,τι θέλουν. Καθαρός ουρανός, ασπραπές δε φοβάται!

Κάποτε διάβασα την ακόλουθη φράση: “Η αλήθεια, είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση!” Αλλά εγώ τη θεωρώ τη μεγαλύτερη αρετή και την επιθυμώ διακαώς όσο δυσβάσταχτη κι αν είναι. Εξάλλου στο ‘‘Θάρρος ή Αλήθεια’’ η προσποίηση, στην οποία σε οδηγεί η απάντηση ‘‘θάρρος’’ είναι ένα τέχνασμα για να κάνεις κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα έκανες. Ενώ, η αλήθεια σε καθιστά ανοιχτό βιβλίο (αρκεί να είσαι έτοιμος να υποστείς τις συνέπεις και τη μοναξιά) αλλά να κοιμάσαι σαν πουλάκι. Δεν είμαι υποκρίτρια και ψεύτρα. Και γιατί να κρύψω τις αποτυχίες μου; Δεν είμαι τέλεια και, συνεπώς, ποιός μπορεί να με κατηγορήσει αν παραδεχτώ ότι σκέφτομαι ακόμα τον πρώην μου ή ότι ανοίγω με χαρτί υγείας τα πόμολα ή ότι ρεύομαι σα γουρούνι. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλλέτω… Oυπς! Μα δεν είναι άραγε η αλήθεια μια θαρραλεά προφορική ενέργεια;

Κακιστρεία 2007!

Κι εγώ όπως όλα τα κοριτσάκια ηλικίας 7-9 ετών βλεπαμε τα ρούχα και τις τιάρες των καλλιστίων και κάτι μας έκανε κούκου. Το να είσαι όμως 1.65 δε σε προκρίνει υποψήφια προς στέψη. Η απάντηση στο ερώτημα «πού το δίνει ο Φαρσέρ το ύψος;;» δε δόθηκε ακόμα. Αλλά μετά από χρόνια έρευνας κατέληξα στα παρακάτω.

Φεμινίστρια δεν είμαι, το έχω ξεκαθαρίσει σε προηγούμενα πόστ. Αυτό που με ενοχλεί στους διαγωνισμούς καλλιστείων ομορφιάς είναι το ότι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πλαστικό βυζί, η ποντιακή μύτη-χασαπομάχαιρο, τα δόντια ένα έδω κι άλλο εκεί και το μυαλό κουκούτσι αποτελούν προϋποθέσεις για την κατάκτηση τίτλου. Δεύτερον, όλες αυτές οι κομπλεξικές μάνες που προωθούν τα κορίτσια τους σαν άλλος Ψινάκης με την ψευδαίσθηση της καταξίωσης και ενός καλού κρεβατιού.. εχμ.. μισθού ως γλάστρας που καθόλου δεν απέχουν από τις τσατσάδες. Τρίτον, σας ρωτώ, πότε είδατε να ψηφίζονται και να στέφονται τελικά οι ωραίες; Εγώ βλέπω τσόκαρα με προφορά χωριάτικη που περιμένουν να κονομίσουν από τις γυμνές φωτογραφήσεις αρκετά ώστε να κάνουν πλαστικές, λευκάνσεις, να βγαίνουν μόνο με ποδοσφαιριστές ή επιχειρηματίες και να παντρεύονται σε μια τελετή που χάνει η μάνα το εξτένσιον και το εξτένσιον το γκλίτερ. Είπαμε πρώτα αλλάζει το όνομα αλλά η γυφτιά ποτέ.

Κάθε φορά που έτυχε να παρακολουθήσω τις υποψήφιες των καλλιστείων να ανοίγουν το στόμα τους απορώ πού τις βρίσκουν τόσες κότες μαζεμένες και, επίσης, τόση βλακεία και αγραμματοσύνη. Ακούστε απάντηση υποψήφιας των φετινών καλλιστείων στην ερώτηση ‘πώς αποφάσισες να έρθεις στο διαφωνισμό;’…΄Χμμ… μετά από παρόρμηση φίλων!!’. ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ! Και μου ήρθε να της ορμήσω αφού έβαλα το βιντεάκι στο repeat μπας και δεν ακουσα καλά.. Παρόόόρμηση, παρόόόρμηση, αντήχησε η μαγευτική βλάχικη φωνή στα speakers του υπολογιστή. Και είναι το κατάλληλο σημείο να θέσω το ζήτημα των προσόντων των κοριτσιών.

Εφόσον, λοιπόν, είναι διαγωνισμός ομορφιάς γιατί βάλθηκαν με μας πείσουν ότι με απολυτήριο λυκείου στοχεύουν μακροπρόθεσμα σε μια θέση στη ΝΑΣΑ; Πώς γίνεται να μιλούν 4 γλώσσες; Εκτός αν εννοούν τα βρωμόλογα που ακούν από τους τουρίστες στη Μύκονο, όταν χορεύουν σαν τα παρτσακλά (Π.Δ- Προ Διαγωνισμού, φυσικά!). Ειδικά δε, η ενασχοληση με το φαγκότο, το όμποε και τη φούγκα είναι πολύ γελοία και είναι φανερό ότι μας δουλεύουν. Αλλιώς να πήγαιναν στη φιλαρμονική για ακρόαση.

Όσο για τα ξεκατινιάσματα των παρακμιακών διαγωνισμών και τα πισώπλατα μαχαιρώματα και πισωκολλητά (ωχ!) των μεγάλων, λαμπερών διαγωνισμών τα βλέπουμε και τα διαβάζουμε, όχι ότι είχαμε καμιά αμφιβολία ότι συμβαίνουν.

Τέλος, οι μεγάλες καριέρες των κοριτσιών αυτών συνοψίζονται σε δεύτερες θέσεις σε εκπομπές χαμηλού επιπέδου και φτηνιάρικες φωτογραφήσεις και έχουν σύντομα ημερομηνία λήξης.

Αν μας θέλετε σαν αυτές των καλλιστείων, τότε σίγουρα είστε επιφανειακά ψωνάρες! Καλό βόλι, μετροσέξουαλ άντρες! Ζήτω η Μαρία! Κάτω οι Πόπες κι οι Εμμανουέλες!!

Καλλιστεία 2007!

 

Ο καιρός γαρ εγγύς! Όχι για τη Δευτέρα Παρουσία – μπορείτε ακόμα να κυλιστείτε άφοβα στο βούρκο της αμαρτίας. Για τα καλλιστεία μιλάω, βρε! Είναι το γεγονός της χρονιάς. Κι αν δεν το πιστεύετε, σκεφτείτε πόσες σημαντικές γυναίκες αναδείχθηκαν μέσα από αυτά: Τζένη Μπαλατσινού, Ιωάννα Λίλη, Εύη Αδάμ, Τζούλια Αλεξανδράτου, Ολυμπία Χοψονίδου! Καλά, αυτήν την τελευταία ξεχάστε την καλύτερα…

 

Τα Καλλιστεία είναι πάντα ένας ενδιαφέρων θεσμός, που διαφημίζει την ομορφιά και μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε ελεύθερα τα μπούτια ζουμερών μαθητριών Λυκείου χωρίς να νιώθουμε σαν παιδεραστές. Αλλά ειδικά φέτος, έχει μία επιπλέον σημειολογία: Σε μία άνυδρη τηλεοπτική χρονιά, που το “Παρά Πέντε” πάει από το κακό στο χειρότερο και το πιο επιτυχημένο σίριαλ του ΑΝΤ1 είναι τα (άουτς) “Σκερτσάκια”, κυριάρχησε ένα επικίνδυνο πρότυπο για τις γυναίκες αυτής της χώρας, και φυσικά αναφέρομαι στη “Μαρία την Ασχημη”. Ευτυχώς, ο θεσμός των θεσμών επέστρεψε για να δώσει σε αυτές ένα σημαντικότατο μήνυμα: “Παρατήστε τη Μαρία την Άσχημη και γίνετε σαν αυτές των καλλιστείων!”.

 

Σας φαίνομαι κυνικός ή σεξιστής; Κι όμως: Αυτές οι ίδιες πηγαίνουν στα Καλλιστεία, με μοναδικό στόχο να αναδειχθούν πιο όμορφες γυναίκες σε όλη την Ελλάδα. Προσοχή: Πιο ΟΜΟΡΦΕΣ. Επομένως, δε μας ενδιαφέρει καθόλου πόσες ξένες γλώσσες μιλάνε, δε μας νοιάζει στο ελάχιστο αν έχουν σπουδάσει πυρηνική φυσική, μας είναι αδιάφορη η γνώμη τους για τον πόλεμο στο Ιράκ και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αν δεν θέλουν να τις βλέπουμε απλώς σαν αντικείμενα, ας πάνε σε διαγωνισμό IQ, όχι σε διαγωνισμό ομορφιάς!

 

Πάντως, ακόμα και αυτός ο τόσο σεβαστός θεσμός έχει τα ελαττώματά του. Θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί λίγο. Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2007 να φοράνε ακόμα τουαλέτες τα κορίτσια, τι νόημα έχει; Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αντικατασταθούν από στενά μπλουζάκια και σούπερ μίνι φούστες, τα οποία υπογραμμίζουν καλύτερα την φυσική ομορφιά. Επίσης, τα μπικίνι δεν είναι άσχημα, αλλά γιατί να μην τα κάνουμε μονοκίνι, που αναδεικνύουν το γυναικείο σώμα; Τέλος, είναι απαράδεκτο για έναν θεσμό τέτοιου βεληνεκούς να μην συμπεριλαμβάνει στο διαγωνιστικό μέρος τον δημοφιλέστατο και εγκυρότατο διαγωνισμό της βρεγμένης μπλούζας. Επιεικώς απαράδεκτο.

 

Όπως και να’χει, δε βλέπω την ώρα που 45 γκόμενες με ενός κοκκόρου γνώση θα εμφανιστούν στην οθόνη μου, θα αρχίσουν να κόβουν βόλτες με νάζι και στο τέλος η μία από αυτές θα βάλει τα κλάματα και οι υπόλοιπες θα πετάνε τα παπούτσια τους στην κριτική επιτροπή σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ποια Eurovision μου λέτε; Εδώ είναι τα ωραία!!!