Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι!

 

Πριν ξεκινήσουμε, να ξεκαθαρίσω κάτι: Είμαι ρατσιστής, και είμαι ρατσιστής με μια πολύ συγκεκριμένη μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού, μια ανεξέλεγκτα ισχυρή και επικίνδυνη μειονότητα (ή μήπως δεν είναι μειονότητα;): Τους ρατσιστές.

 

Πιστεύω ακράδαντα πως είναι μεγάλη παράλειψη των λεξικών να μην αναφέρουν τη λέξη “ρατσιστής” σαν συνώνυμο της λέξης “βλάκας”, ή έστω να μην έχουν τη φωτογραφία του Mister Bean δίπλα στο λήμμα “ρατσιστής”. Αλλά τι να σου κάνουν και οι λεξικογράφοι…μόνο σκεφτείτε ότι ο πιο επιφανής εκπρόσωπός τους θεωρεί πως “Παοκτζής” και “Βούλγαρος” είναι λέξεις συνώνυμες! Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

 

Ή μήπως δεν είναι; Οι οπαδοί των αθηναϊκών ομάδων λένε “Βούλγαρους” τους αντίστοιχους των θεσσαλονικιώτικων για να τους πικάρουν, με τον ίδιο τρόπο που λέμε ότι κάποιος μοιάζει “σαν Αλβανός”. Και αυτό είναι βρισιά. Αλλά γιατί είναι κακό να είσαι Αλβανός;

 

Πολύ απλά, γιατί ούτε οι Αλβανοί, ούτε οι Βούλγαροι, είναι Έλληνες. Αυτό το πεφωτισμένο είδος(μούντζα), που αντέχει στο χρόνο (διπλή μούντζα) και έφτιαχνε Παρθενώνες όταν οι άλλοι τρώγανε ακόμα μπανάνες (μούντζα στον κύβο). Γιατί οι περισσότεροι νεοέλληνες (η μούντζα πάει σύννεφο) δεν καταλαβαίνουν ότι, όπως αναφέρει εύστοχα η νέα καμπάνια κατά του ρατσισμού, είμαστε όλοι διαφορετικοί και όλοι ίσοι.

 

Σχεδόν όλοι όσοι έχω ρωτήσει, μου λένε τα ίδια πράγματα: Κανείς δεν θέλει να βλέπει μαύρους να παίρνουν την ελληνική υπηκοότητα (εκτός κι αν μοιάζουν με τον Σακίλ Ο’Νιλ, οπότε το συζητάμε), κανείς δεν θέλει να βλέπει Αλβανούς να μιλάνε ελληνικά (εκτός κι αν πάρουν μετάλλιο σε Ολυμπιάδα, οπότε βαφτίζονται στιγμιαία “βορειοηπειρώτες” και όλα καλά), κανείς δεν θέλει ξένους στη χώρα του (“να πάνε στο σκουπιδαριό τους οι βρωμιάρηδες, που γκρινιάζουν κιόλας” είναι η πιο ήπια φράση που έχω ακούσει). Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι η πολυπολιτισμική κοινωνία δεν είναι μια προβληματική κοινωνία, αλλά η υγιής εξέλιξη μιας προβληματικής κοινωνίας.

 

Πρέπει να καταλάβετε μερικά πράγματα: Το μόνο που σας διαχωρίζει από έναν Αλβανό είναι ότι γεννήθηκε μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Ένας Πακιστανός που έχει πάει σε ελληνικό σχολείο, μιλάει και καταλαβαίνει ελληνικά, είναι Έλληνας, αν νιώθει έτσι. Αν ένας μαύρος μαθητής από τη Σιέρα Λεόνε θέλει να σηκώσει την ελληνική σημαία στην παρέλαση, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να τον εμποδίσει να το κάνει. Η λέξη “μετανάστης” δεν είναι κακή, είναι απλά μια πραγματικότητα. Κανείς δεν μας τρώει τις δουλειές, απλά κάποιοι κάνουν αυτές που οι αλαζόνες Έλληνες θεωρούμε υποτιμητικές. Δεν είμαστε ανώτεροι ή κατώτεροι από καμία άλλη φυλή στον κόσμο. Γεννιόμαστε όλοι ίσοι και πεθαίνουμε ίσοι, απλώς στο μεσοδιάστημα κάποιοι κρετίνοι μας βάζουν σκάλες για να ανέβουμε ή μας σκάβουν λάκκους για να πέσουμε. Ο ρατσισμός υπάρχει γιατί υπάρχουν κρετίνοι. Και οι κρετίνοι υπάρχουν γιατί είναι πιο εύκολο να δημιουργήσεις έναν κρετίνο, παρά έναν σκεπτόμενο άνθρωπο.

 

Με αυτά τα δεδομένα, σας παραπέμπω στο http://www.oloiisoi.gr , όπου μπορείτε να διαπιστώσετε σε ποια κατηγορία ρατσιστή ανήκετε και να αναλογιστείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν δεν ανήκατε σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Αν ούτε αυτό καταφέρει να σας αλλάξει γνώμη, εύχομαι ολόψυχα στην επόμενη ζωή σας να γεννηθείτε αθερίνα σε λίμνη με πιράνχας, για να καταλάβετε πώς αισθάνονται αυτοί που τόσο απεχθάνεστε…

Όλοι ίσοι αλλά διαφορετικοί!

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν κοιτώ υπεροπτικά το δικό μου λαό και σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι ότι η ελληνική φυλή είναι ανώτερη ή πιο καλλιεργημένη, πιο έξυπνη, πιο πολιτισμένη κτλ. Ίσα- ίσα που είμαι η πρώτη που θα κράξει τα κακώς κείμενα. Αλλά επειδή δε γίνεται να είσαι λίγο, μετρίως, ή πολύ ρατσιστής (γίνεται;) μάλλον είμαι η ρατσίστρια μιας και έτσι μου λένε διάφοροι. Έχω μια απέχθεια για τους Ασιάτες, εκτός από τους Ιάπωνες και τους Πακιστανούς. Μάλιστα έχω δουλέψει ως ξεναγός για Ιάπωνες τουρίστες και είχα έναν εξέχοντα καθηγητή από το Πακιστάν. Όλες οι υπόλοιπες εντυπώσεις μου από προσωπική εμπειρία με ασιάτες ήταν γεμάτη πονηριά, υστεροβουλία και σιχασιά.

Η Κορεάτισσα I.Kim, συγκάτοικός μου πριν 2 χρόνια έτρωγε κρέας σκύλου που της έστελνε η μάμα της από την Κορέα σε ξύλινα κουτιά και το φυλούσε στο ψυγείο δίπλα στις ντοματούλες μου. Άσε που το μαγείρευε στην κοινή μας κουζίνα και βρωμούσε ο τόπος! Τι να πω για αυτές τις άκαμπτες μαύρες τρίχες στο πάτωμα και στη ντουζιέρα… Ακαμάτρα κόρη..

Η Κινέζα Zahui, συμφοιτήτρια μου φέτος μαζί με τους υπόλοιπους σχιστομάτηδες κάνουν ντου στις βιβλιοθήκες του πανεπιστημίου και αδειάζουν ΟΛΑ τα συγγράμματα από τα ράφια και τα διαχειρίζονται σα δικά τους κάνοντας ενδοκινεζικές ανταλλαγές. Φυσικά, οι υπόλοιποι φοιτητές αναγκάζονται να τα αγοράζουν σε τρελές τιμές αφού δε μπορούν να τα φωτοτυπήσουν. Ρωτήστε όποιον θέλετε που σπουδάζει με Κινέζους να σας πουν ..ακριβώς τα ίδια. Καρατσεκαρισμένο!

Γιατί με το SARS και τη γρίπη των πουλερικών δε τραβήξαμε ζόρι; Κάθε χρονιά μια επιδημία ξεπηδάει από την Ασία τους (γαμώ!) και θερίζει όλες τις υπόλοιπες ηπείρους.. Αυτοί, στα αρχίδια τους όμως, ταξιδεύουν ανενόχλητοι και βήχουν χωρίς να βάζουν το κιτριανιάρικο χέρι τους στο μογγολικό τους πρόσωπο… GRRRR.. Τους σιχαίνομαι..

Όσο για τους Ρώσους τα αποδεικνυούν οι μετρήσεις ραδιενέργειας στον Αρκτικό Ωκεανό, στον οποίο πετούσαν τα ραδιενεργά κατάλοιπα σε βαρέλια και τα πυροβολούσαν από μακριά για να βυθιστούν!! Τόσο τους κόβει, παιδιά μου. Και για να σας προλάβω εγώ έχω πάει 2 φορές και έχω φρίξει με αυτά που Ρώσοι μου είπαν και έδειξαν.

Και από πολιτισμικής άποψης πιστεύω ότι οι πολιτισμοί τους ΔΕΝ προσέφεραν ΤΙΠΟΤΑ στην παγκόσμια κουλτούρα. Είναι τελείως εθνικοκεντρικοί και μόνο χάρη στο glocalization και το ψώνιο του εξωτικού αναδείχθηκαν.

Τέλος, να σημειώσω την άποψη για τα κριτήρια ομορφιάς των Κινέζων. Γνωρίζετε ότι για χιλιάδες χρόνια κινεζούλες τις υψηλής κοινωνίας αναγκάζονταν να τυλίγουν σε σφικτούς επιδέσμους από πολύ μικρή ηλικία τα πόδια τους σε σημείο να παραμορφώνονται; Τι να σεβαστείς από αυτή την αλλόκοτη κουλτούρα; Τον πόνο ή την ανωμαλία και ποδολαγνεία; GRRRR..

Όλα στη ζωή είναι επιλογές. Αν δε μου αρέσει μια φυλή (ή και ήπειρος ) για ψυχολογικούς, προσωπικούς λόγους, δε μου αρέσει. Τελεία και παύλα. Από τη στιγμή που δε τους ενοχλώ, δεν είμαι επικίνδυνη. Άρα, μπορώ να εκφράζω την απέχθειά μου, εφόσον αυτή είναι τεκμηριωμένη και αγκυροβολημένη σε υπαρκτά συμβάντα και/ή αντικειμενικά γεγονότα. Εξάλλου, εγώ πιστεύω στην ‘ατομική υπεροχή’. Μια δική μου θεωρία που πρεσβεύει πως ο καλός, καθαρός, έξυπνος άνθρωπος ανεξαρτήτως του πού θα γεννηθεί αν είναι καπάτσος θα τα κατεφέρει με την αξία του χωρίς εθνικοφρονιστικές ψευδαισθήσεις. Και μετά να έρθει να μου αποδείξει πως αν και Ασιάτης έχει κάτι να καλό να μου δείξει.. Μη βαράτε!!

Shopping therapy

Θεωρείται μια από τις ψυχολογικές μάστιγες του αιώνα μας, από την άλλη αποτελεί πηγή χαράς και ευχαρίστησης για εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιών, εθνικοτήτων, πολιτικών φρονημάτων καθώς επίσης και των δύο φύλων που επιδίδονται σε αυτό.. Τι είναι; Όχι βρε χαζά που πήγε το μυαλό σας; Για το shopping λέω!

Οι αγοραφοβικοί άνθρωποι προτιμούν να μένουν σπίτι γιατί οι φοβία τους να βρεθούν μέσα σε πολύ κόσμο τους προκαλεί τρομερό άγχος και ανασφάλεια. Ακόμα όμως και για αυτούς ισχύει σε μεγάλο βαθμό το “καταναλώνω άρα υπάρχω”, έστω και εικονικά. Πάντως εγώ δε μπορώ να σκεφτώ ποτέ πώς θα ήταν η ζωή αν δεν έπρεπε να ξαναμπώ σε καταστήματα για να αγοράσω είδη διατροφής, ρουχισμού, ψυχαγωγίας. Αν και αρχικά η ιδέα του e-shopping μπορεί να με βάζει σε πειρασμό, -ποτέ ξανά αναμονή στην ουρά για το ταμείο, έλλειψη μεγεθών, πειρασμοί, κλπ- με μια δεύτερη σκέψη, για τους περισσότερους ανθρώπους το να μην ξανακάνουν ψώνια κατά τον παραδοσιακό τρόπο θα ήταν μια τραυματική εμπειρία.

Τα ψώνια είναι ένα αναπόσπαστο κοινωνικό κομμάτι της ζωής μας. Καταρχήν, δίνουν μια ευκαιρία για κοινωνικές επαφές. Από την άλλη, τα ψώνια και, γενικότερα, οι βόλτες στην αγορά, αποτελούν μια ευκαιρία επίδειξης των γνώσεων και των θηρευτικών ταλέντων μας Να βρεις το διαμάντι στο βούρκο, το τέλειο αξεσουάρ στο second-hand shop στο ράφι κάτω-κάτω..Αχ! Αξέχαστες στιγμές… Τα ψώνια είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής, όπου ικανοποιείται η έμφυτη περιέργεια του ανθρώπου και η τάση του να ανακαλύπτει τις ευκαιρίες. Το παζάρεμα επίσης που τείνει να εκλείψει το βρίσκω καταπληκτικό επικοινωνιακό φόρουμ για ηθικό και ψυχολογικό ανέβασμα του ικανότερου –πιο καπάτσου καλύτερα.

Η ανανέωση της γκαρνταρόμπας ή του οικιακού εξοπλισμού λειτουργούν ως μια τελετουργία εξωτερικής και εσωτερικής ανανέωσης. Η πανδαισία των αισθήσεων τη στιγμή που βρισκόμαστε εν δράσει: οι φωνές, τα χρώματα, οι μυρωδιές, τα σπρωξίδια ενίοτε σχετίζονται με την πρωτόγονη ψυχολογική διαδικασία του κυνηγού-συλλέκτη. Σε περιόδους μελαγχολίας, στρες και έντασης τα ψώνια προσφέρουν μια άμεση ικανοποίηση και ένα έντονο συναίσθημα ευφορίας. Κερνάμε τον εαυτό μας, τον επιβραβεύουμε και τον ενθαρρύνουμε να βγει από το σπίτι του.

Κλείνοντας, όσον αφορά το e-shopping, πώς εμπιστεύεσαι κάτι που δεν έχεις δει από μια εταιρεία που βρίσκεται μίλια μακριά, όπου μετράνε σε ίντσες και πόδια, πληρώνουν σε δολλάρια ή λίρες και στο τέλος βάζεις και όλες της πληροφορίες της πιστωτικής σου; Έχω μια έμφυτη καχυποψία, βέβαια, αλλά εδώ ‘‘χάκεψαν’’ το Πεντάγωνο και τη ΝΑSA στο x site θα κωλώσουν; Πάρτε τα μέτρα σας!

Ø «Διαγράψτε» τα κανάλια τηλεπώλησης από την τηλεόραση σας. Ποιος ο λόγος να αγοράσετε τρεις τα χαράματα το υπέροχο χαλί από το Πακιστάν με την εκρού του νεκρού λεπτομέρεια;

Ø Διπλοτσεκάρετε που βάζετε τους αριθμούς της κάρτας σας. Να υπάρχει το εικονίδιο της κλειδαριάς και να δίνονται εξηγήσεις για τους τρόπους προστασίας.

Ø ΟΚ, οι πωλήτριες είναι σνόμπ και έχουν υφάκι αλλά αυτές δουλεύουν όταν εμείς διασκεδάζουμε ψωνίζοντας! Ξεχυθείτε στα μαγαζιά για να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη.

E-shopping therapy!

Aντιγράφω από το λεξικό του Τραγόπουλου-Φρουτάκη: “ψωνίζω, ρ., ξοδεύω χρήματα αδιακρίτως, για πράγματα που δεν χρειάζομαι και δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω ποτέ στη ζωή μου, αλλά τα παίρνω επειδή “μου γυάλισαν” (βλ. λήμμα), π.χ. Πήγα και ψώνισα ένα υπέροχο φόρεμα, μόνο 450 ευρώ, για να το φορέσω αύριο στο πάρτυ”. Αλλά δεν είναι όλα τόσο ρόδινα όταν πηγαίνεις σε ένα κατάστημα να ψωνίσεις. Γιατί μπορεί η πωλήτρια να είναι αγενής/είρων/ξερόλα/απούσα/(συμπλήρώστε εδώ τη δική σας εμπειρία). Γιατί μπορεί να αναγκαστείς να στριμωχτείς με 1.000 αδίστακτους αγνώστους, που έχουν ακριβώς τον ίδιο στόχο με σένα: Shopping μέχρι τελικής πτώσεως και χωρίς οίκτο για τους λοιπούς shoppers. Γιατί μπορεί να χρειαστεί να λιώσεις 3 ζευγάρια παπούτσια (τα οποία, φυσικά, ψώνισες σε μία στιγμή αδυναμίας, γιατί ήταν προσφορά 3 στην τιμή των 2) για να βρεις ακριβώς αυτό που θες. Ναι, το shopping είναι δύσκολο σπορ αν είσαι παραδοσιακός τύπος. Αλλά αν ζεις στο 2007, ή ακόμα πιο μπροστά από αυτό, ψωνίζεις μέσω Internet. Και θα σου πω γιατί: Γιατί δεν υπάρχουν αγενείς/είρωνες/ξερόλες/αργόμισθοι υπάλληλοι – είσαι μόνος σου με τα προϊόντα που θες. Γιατί δεν θα χρειαστεί να στριμωχτείς με μερικές εκατοντάδες νοματαίους που θέλουν να σου φάνε το μπλουζάκι που έχεις βάλει στο μάτι. Γιατί δεν θα χρειαστεί να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου. Εντάξει, αυτό είναι ψέματα: Θα περάσεις μερικές ώρες μπροστά στον υπολογιστή κρατώντας ένα ποντίκι και πιθανότατα κάποια στιγμή θα πάθεις σύνδρομο του καρπού, με απώτερη συνέπεια σε 40 χρόνια να πάθεις πάρκινσον και να μην μπορείς να πιεις νεσκαφέ χωρίς να γίνει φραπές. Αλλά δεν αξίζει τον κόπο; Ναι, ξέρω, ανησυχείς για την ασφάλεια των συναλλαγών. Εντάξει, προφανώς δεν θα πας να αγοράσεις από το www.sasklevoumekaisasaresei.com, δεν πρέπει να είσαι και ιδιοφυία για να το καταλάβεις αυτό! Θα αγοράσεις από γνωστές εταιρείες, που έχουν την τεχνολογική δυνατότητα να απωθούν τους χάκερς. Ή έστω την οικονομική δυνατότητα να τους λαδώνουν για να τις αφήσουν ήσυχες. Και θα πληρώσεις με την πιστωτική σου κάρτα. Ποιο είναι το πρόβλημα; Εξάλλου, μόνο η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου πληρώνει ακόμα τοις μετρητοίς. Και αφού κάνεις τα ψώνια σου, αντί να παριστάνεις τον Κάχι Καχιασβίλι κουβαλώντας τις σακούλες σε έναν πρωτότυπο (αλλά επίπονο) συνδυασμό αρασέ και ζετέ, απλά περιμένεις να σου τα φέρουν στο σπιτάκι σου. Κι άσε τους άλλους να κουβαλάνε… Έλα, παραδέξου το: Το e-shopping συνδυάζει δύο από τις μεγαλύτερες αδυναμίες του ανθρώπου. Την τάση προς την τεμπελιά και τον καταναλωτισμό. Εσύ μπορείς να αντισταθείς στο ένστικτό σου;;;

Πάσχα: Η Ανάσταση!

Δε ξέρω πώς γίνεται πάντα να διαφωνούμε… Πίστευα πως το Άγιο Πάσχα θα σε γλύκανε λιγάκι σαν τσουρέκι της Λαμπρής (ουπς!) αλλά είσαι χοντρόπετσος σαν μπαγιάτικος οβελίας (ξέφυγα εντελώς!!).

Να πώς θα ήταν η έκθεση μου για το φετινό Πάσχα:

Πώς πέρασα το Πάσχα της μαθήτριας του ΣΤ’ 2

«Δε μένω στην Ελλάδα και για πολλοστή φορά δεν έκανα Πάσχα με την οικογενειά μου στο χωριό μου. Το σπίτι μας δε μύρισε αχνιστά τσουρέκια και μπογιά αυγών Ανατολή. Τη Μεγάλη Εβδομάδα δε πήγα στην ενορία μου με τη σύνοψη στο χέρι. Τη Μεγάλη Παρασκευή δε πέρασα τον Επιτάφιο. Το μεγάλο Σάββατο η καμπάνα δε χτύπησε κατά τις 11. Δε ντυθήκαμε, δεν αγοράσαμε λαμπάδες, άρα και δεν τις πήραμε μαζί στην εκκλησία ούτε και αυγά βάψαμε, αφού με χρωστικές φαγητού πασχαλιάτικα αυγά δε βάφονται. Δε πήγα στην εκκλησία, δεν άκουσα από τον παπά το «Χριστός Ανέστη», δε φιληθήκαμε, και δε τσουγκρίσαμε αυγά. Δηλαδή, τσουγκρίσαμε αλλά ήταν Kinder εκπληξη.

Την Κυριακή του Πάσχα δε σουβλίσαμε το αρνί (μόνο τάρανδος πουλιέται στο σουπερμάρκετ) ούτε φάγαμε σουβλάκια, παραδοσιακή μαγειρίτσα και κοκορετσάκια διότι η αυλή είχε 2 μετρα χιόνι και έμοιζε με Χριστουγεννιάτικο σκηνικό. Εννοείται δε, ότι ούτε ακούσαμε στη διαπασών λαϊκά ή κλαρίνα (αυτό ομολογώ δε μου λείπει). Πέρασαν γρήγορα οι μέρες αλλά δε κατάλαβε κανείς τίποτα.»

Και σας ρωτώ Κύριε Δικαστές, μήπως θέλετε να αλλάξουμε θέσεις, να αλλάξουμε ζωές για την περίοδο του Πάσχα; Ε; Δε θα έχετε κανένα μέλος της οικογένεια να σας πρήζει για τη νηστεία, καμία εκκλησία σε ακτίνα 14 χιλιομέτρων, κανένα αρνάκι.. Γκρινιάρηδες και αχάριστοι! Και κοιλιόδουλοι. Δηλαδή λίγη εγκράτεια 1 ΜΟΝΟ εβδομάδα το χρόνο δε μπορείτε να κάνετε; Αν δε πιστεύετε στο Θεό, δε θα σας αναγκάσει κανείς να αλλαξοπιστήσετε αλλά δείτε αυτές τις μέρες σα αποτοξίνωση. Και τι υποκρισία να λέτε ότι η χοληστερίνη παίρνει την άνω βόλτα όταν ούτε για μια στιγμή δε διανοιηθήκατε να νηστεύψετε.

Και επίσης ποιος σας είπε ότι οι ψαλμωδίες είναι βαρετές. Είναι υπέροχοι βυζαντινοί ύμνοι και τροπάρια που ακόμα κι αν δε πιστεύεις αλλά γνωρίζεις από μουσική πρέπει να σου σηκώνεται η τρίχα και να σε διαπερνά ρίγος. Εξάλλου, μάλλον έχετε να ‘πατήσετε’ από τα βαφτίσια σας στην εκκλησία, τότε που είσασταν αμούστακα μωρά ακόμα και μπουσουλούσατε, οπότε δε γνωρίζετε πόσος νέος κόσμος πηγαίνει στην εκκλησία με ελεύθερη βούληση και περνάει καλύτερα από το να ακούει το ‘Θέλω να τα πιώ’ μιας Φανής. Και μη μου πεις ότι η γενειά του ’82-’84 δε καταλαβαίνει τι ακούει διότι με τόσα αρχαία γενικής και κατεύθυνσης στην Εκκλησία κάνεις φρεσκάρισμα για τις Παναλλήνιες. Άρα και εκπαιδευτικούς σκοπούς επιτελεί.. Επίσης το κλίμα την περίοδο του Πάσχα είναι στοχαστικό. Καμία σχέση δηλαδή με αρνητική διάθεση.

Αντί να λετε και ευχαριστώ που υπάρχει μια εβδομάδα για περισυλλογή, την πολεμάτε κιόλας. Φαντάζεστε 365 μέρες με χαζοχαρούμενα τραγούδια στο ραδιόφωνο σε repeat, ψευτοχαρούμενες φάτσες στο δρόμο και χαζογκόμενες στην TV; Έλεος! Αν είναι έτσι η ευτυχία τότε καλύτερα να προσδωκώ ανάσταση νεκρών! Και του χρόνου!

Πάσχα: Ο Γολγοθάς!

Ουφ! Επιτέλους! Πάσχα ήταν και πέρασε! Πώς με εκνευρίζει αυτή η “γιορτή”. Γιατί είναι θράσος να αποκαλείς “γιορτή” ένα γεγονός που σε βυθίζει στη θλίψη επί μία εβδομάδα, μόνο και μόνο για να τσακίσεις μερικά αρνίσια μπουτάκια την Κυριακή! Γιορτή είναι τα Χριστούγεννα, κυρία μου! Το Πάσχα είναι απομίμηση γιορτής, και μάλιστα κακή απομίμηση.

Από τη Μεγάλη Δευτέρα και μετά, είχα την εντύπωση πως γύρω μου όλα είχαν αλλάξει. Μου φαινόταν πως έβλεπα πιο θλιμμένες φάτσες. Άκουγα τους γύρω μου να μιλάνε για νηστεία, για τροπάρια και για τα “Πάθη του Χριστού”. Ένιωθα σαν ξένος μέσα στην ίδια μου την πόλη. Το μοναδικό ευχάριστο στην όλη υπόθεση ήταν η πλήρης απουσία γιαγιάδων στο μετρό, αφού όλες είχαν πιάσει πρώτο στασίδι πίστα στην εκκλησία της ενορίας τους, μην και χάσουν κανέναν ψαλμό (λες και καταλαβαίνουν τι ακούνε…).

Φυσικά, δεν νήστεψα. Αγαπάω υπερβολικά τον εαυτό μου για να τον υποβάλλω σε ένα τέτοιο μαρτύριο. Στο κάτω-κάτω, εγώ δεν υπερηφανεύτηκα ποτέ πως είμαι ο Θεάνθρωπος, οπότε ποιος ο λόγος να υποφέρω;

Αλλά αυτό που συμβαίνει τη Μεγάλη Παρασκευή είναι άνω ποταμών: Μια τυρόπιτα πας να πάρεις και σε κοιτάνε με μισό μάτι. Κάτσε ρε φίλε, εγώ την έψησα την τυρόπιτα; Αν δε θες ο κόσμος να χαλάει τη νηστεία του, τι τις φτιάχνεις τις τυρόπιτες και τα πεϊνιρλιά; Άσε με να μαντέψω: Επειδή κανένας δεν αγοράζει τις λιγδιασμένες πατατόπιτές σου, ε;

Το Μεγάλο Σάββατο περνάει ήσυχα, μέχρι το βράδυ, που βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που οι γονείς σου σε βάφτισαν Χριστιανό Ορθόδοξο και όχι Μορμόνο ή Βουδιστή. Γιατί ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα πεδίο μάχης, που μπροστά του η Βαγδάτη μοιάζει με παρθεναγωγείο. Γιατί κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να γίνεις παρανάλωμα του πυρός από τις εκατοντάδες λαμπάδες που ανάβουν γύρω σου – μία απ’όλες θα σε πετύχει, είναι στατιστικά απίθανο να τη γλιτώσεις. Γιατί δεν μπορείς παρά να οδηγηθείς στο ενδιαφέρον (αν και απογοητευτικό) συμπέρασμα πως μια φυλή που σκοτώνει τον υιο του θεού (θα παρατηρήσατε την απουσία κεφαλαίων γραμμάτων) και επί 2000 χρόνια προσπαθεί να επανορθώσει εκτοξεύοντας στρακαστρούκες και ανάβοντας λαμπάδες δεν αξίζει να έχει έναν ολόκληρο πλανήτη στο έλεός της…

Κι εκεί που νομίζεις ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα, ο Νόμος του Μέρφι έρχεται να σε διαψεύσει πανηγυρικά: Η Κυριακή του Πάσχα είναι το αποκορύφωμα αυτής της ελεεινής “γιορτής”. Γιατί είσαι υποχρεωμένος να παρακολουθείς το αρνάκι (που χθες ήταν άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι και σήμερα μοιάζει με τα θύματα του Τζακ του Αντεροβγάλτη) να παίζει “γύρω γύρω όλοι, στη μέση η σούβλα”, ακούγοντας παράλληλα τραγούδια που κάθε αξιοπρεπές CD player θα αρνείτο να παίξει, ως “επιεικώς απαράδεκτα”.

Όπως όλα τα άσχημα πράγματα, έτσι και το Πάσχα κάποια στιγμή τελειώνει αργά και μαρτυρικά. Σιγά σιγά, τα τραύματα επουλώνονται (τα δικά μας, του αρνιού ποτέ), η ζωή επιστρέφει στους κανονικούς της ρυθμούς και η χοληστερίνη μας στα κανονικά της επίπεδα.
Ένα έχω να πω μόνο: Καλά Χριστούγεννα!!!

Hooligans: Διαλύστε τους συνδέσμους!

Ακόμα μια φορά η χώρα μας ρεζιλεύτηκε εντός και εκτός συνόρων. Είμαστε το λιγότερο ‘Τούρκοι’ στα μάτια των κουτόφραγκων που με μια χαρά ησυχία και ευρυθμία απολαμβάνουν τους αθλητικούς αγώνες.

Γράφοντας το παρόν άρθρο κοιτώ τη φωτό του Μιχάλη Φιλόπουλου θανάσιμα τραυματισμένου να κείτεται στην άσφαλτο και σφίγγεται η καρδιά μου. Ποιά νοσηρά μυαλά μπορούν να δώσουν ραντεβού για να σκοτωσουν για κάτι τόσο ηλίθιο όσο οι ομάδες; Οι αγράμματοι ποδοσφαιριστές να παίρνουν εκατομμύρια ευρώ και τα μαλακισμένα να πλακώνονται στο ξύλο μέχρι θανάτου. Ποια μανούλα σε κλαίει Μιχάλη; Χίλια συγγνώμη αλλά που ήταν αυτή η μάνα όταν πήγαινες να μακελευτείς για την ομάδα σου; Ήσουν άτυχος, ήσουν βλάκας, βρέθηκες στο λάθος μέρος, πήγαινες γυρεύοντας; R.I.P

Όλοι οι εναπομείναντες νοήμονες συμφωνούμε ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα. Και να τι προτείνω μέσα από τα δικά μου μάτια.

Σκεφτόμουν γιατί φοβάμαι να πάω σε ελληνικό γήπεδο. Διότι γύρω μου χοροπηδάνε μισομεθυσμένοι και μαστουρωμενοι που φωνάζουν, καπνίζουν και βρίζουν. Στην καλύτερη, γιατί ο αδελφός που πάει οργανωμένα στο γήπεδο έχει δει κι άλλα… Τα ξέρετε. Συνεπώς, το γήπεδο πρέπει να εκπολιτιστεί. Καταρχήν, να μην υπάρχουν σύνδεσμοι. Κανείς να μη μπαίνει σαν ομάδα στο γήπεδο διότι επικρατεί η ψυχολογία του όχλου όπου έχει δικούς της κανόνες και επιδιώξεις. Να βγάλει το κόμπλεξ του πάνω σε έναν άλλο, έναν αντίπαλο. Είναι τόσο αδύναμος ο καθένας ως μονάδα ενώ με άλλα γίδια βρίσκουν τρόπο να ξεδώσουν τα εθνικιστικά, ρατσιστικά και αιμοβόρικα αισθήματά τους.

Να πάρουν οι υπεύθυνοι την σωστή απόφαση να διαλυθούν οι σύλλογοι –οργανωμένοι και μη- που επωάζουν εγκληματίες και είναι γιάφκες με φονικό εξοπλισμό: σιδηρολοστούς, τσεκούρια (ρε συ!!), μαχαίρια, ρόπαλα.. Να παρθούν γενναίες αποφάσεις. Χρειαζόμαστε ανθρώπους και παράγοντες με όραμα και όχι φερέφωνα των νονών της νύχτας. Να φέρουν κόσμο υγιή στα γήπεδα που θα μπορεί να πληρώσει ένα εισιτήριο και να καθήσει να δει έναν αγώνα χωρίς να κινδυνεύει να τον πάνε τέσσερις! Και πάλι φταίνε οι σύλλογοι με τα φτηνά διαρκείας που μαζεύουν το Μπάμπη το Σουγιά και τον Τάκη τον Μαλλιά με τα χασίσια και τις φωτοβολίδες στο βρακί της Σάρας και της Μάρας.

Τώρα για τον κίνδυνο έξω από τα γήπεδα, τι να πεις; Διέσχισαν, λέει οι τύποι με τα μηχανάκια και τους σιδηρολοστούς όλη την Αττική και δε κινήθηκαν σε κανένα αστυνομικό όργανο υποψίες! Πέρασαν απαρατήρητοι. Και κανένας συνεπής πολίτης δεν ανησύχησε, ώστε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία. Όλοι κοιμισμένοι, πολιτεία και πολίτες. Εδώ προτείνω κάμερες παντού με την ανάλυση της NASA. Όποιος είναι καθαρός, δε φοβάται.. όποιος κάνει βρωμοδουλειές, να φωτογραφηθεί με zoom και να συλληφθεί αμέσως. Αλλά δε μπορεί να ζητάμε λύσεις όταν δεν προτείνουμε λύσεις και τα θέλουμε όλα δικά μας. Ούτε λύση είναι η αλληλοεξόντωση των χούλιγκανς μιας και θυμίζει το λιγότερο ρωμαϊκά στάδια και άλλου είδους βάρβαρα σπορ που νομιμοποιούν τη βία και την εισάγουν από την πόρτα στην κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης. Μια κοινωνία, όπου το παράνομο -το ανατριχιαστικό- εισάγεται από την πόρτα και μεγαλώνει… νεκρά παιδιά.

Hooligans: Αφήστε τους να σκοτωθούν!

Να ξεκινήσω με μία εντελώς κλισέ παραδοχή, που ακόμα και η Mei Generis θα συμφωνήσει; Ο χουλιγκανισμός είναι κακό πράγμα. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως καμία από τις 10 εντολές δεν αναφέρει ρητά “Ουκ ανοίξεις το κεφάλι του πλησίον σου με σιδηρολοστό”, ούτε συμπεριλαμβάνεται στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι καλό πράγμα.
Όπως θα έλεγε και η Έλλη Στάη, “να σας ενοχλήσω λίγο;”. Ναι, θέλω να σας ενοχλήσω με τον αποδεδειγμένα παράδοξο κυνισμό μου. Γιατί εδώ και μία εβδομάδα ακούω πως “ένας νέος άνθρωπος πέθανε”, “κάτι πρέπει να γίνει” κλπ. Και βαρέθηκα.
Συγνώμη, αλλά για μένα η είδηση ότι κάποιος σκοτώθηκε σε συμπλοκές οπαδών δεν είναι πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν της ανακάλυψης ενός πεύκου στο Άλσος Χαϊδαρίου. Οι άνθρωποι έκλεισαν ένα ραντεβουδάκι για να πλακωθούν στο ξύλο, να ξεσπάσουν, βρε αδερφέ, μιας και ο αγώνας δεν θα είχε και τόσες πολλές συγκινήσεις. Ε, πάνω στο ξύλο πέθανε και ένας.
Ειλικρινά, διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά το να σοκάρονται οι αστυνομικοί και τα ΜΜΕ επειδή κάποιος πέθανε σε μια τέτοια οδομαχία είναι το ίδιο υποκριτικό με το να σοκάρεται ο διευθυντής ενός άθλιου σχολείου επειδή δύο παιδάκια πλακώθηκαν στην πίσω αυλή και σκίστηκε το φρύδι του ενός. Ποιος; Οι αστυνομικοί, που δεν πήραν χαμπάρι ότι ένα ολόκληρο κονβόι από φρικιά διέσχισε όλη την Αθήνα με μηχανάκια, και τα ΜΜΕ, που εκτρέφουν τα φαινόμενα βίας από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν!
Ξέρετε κάτι; Μην τους βάλετε φυλακή. Αφήστε τους έξω. Θα εξολοθρευτούν από μόνοι τους. Θα κανονίσουν μια ωραία μονομαχία στο ΟΑΚΑ και θα αλληλοεξοντωθούν οριστικά. Σιγά μην πληρώνουμε από την τσέπη μας λεφτά για τη διατροφή τους.
Δεν θέλετε να το κάνετε αυτό; Η Αγγλία μας δείχνει τον δρόμο, κύριοι: ΚΑΜΙΑ ελληνική ομάδα στα ευρωπαϊκά κύπελλα για 5 χρόνια. Συνεχίζουν; ΔΙΑΚΟΠΗ του Πρωταθλήματος για 5 χρόνια. Να πάνε μετά να πλακώνονται στο τουρνουά σκακιού της Κάτω Ελαφρόπετρας (Τι; Μου έφαγες τον αξιωματικό; Θα σου λιανίσω τα παϊδια ρε βαζελολαγέ!!!). Αυτή είναι η μόνη λύση, μόνο που κανείς δεν τολμά να την προτείνει.
Όλα τα άλλα που ακούγονται, δηλαδή κάμερες, εισιτήρια με ταυτότητες, αυξημένη αστυνόμευση, διάλυση συνδέσμων και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είναι ΗΜΙΜΕΤΡΑ. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι ανεγκέφαλοι δεν θα μαζευτούν μια ωραία πρωία, να κάνουν ένα συμβούλιο και να αποφασίσουν ότι από δω και πέρα θα είναι καλά παιδάκια και δεν θα ξαναπετάξουν καδρόνια στα άλλα παιδάκια των άλλων σχολείων. Κι αυτό γιατί ακριβώς είναι ανεγκέφαλοι, δεν δρουν με τη λογική. Οπότε, αφήστε τους να σκοτωθούν μόνοι τους. Όσο δεν ενοχλούν τα νοήμονα όντα αυτού του πλανήτη, ας κάνουν ό,τι θέλουν.
Και μία παρατήρηση: Εδώ και χρόνια γίνεται ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ νονών της νύχτας και παράνομων συμμοριών. Γιατί δεν ασχολήθηκε κανείς με τα αμέτρητα θύματα αυτών των “πολέμων” και κολλάνε στον θάνατο ενός κοινού, κοινότατου χούλιγκαν; Ειλικρινά, ψάχνω απάντηση σε αυτό το ερώτημα…