Κινητά: Δαίμονες της Κολάσεως!

Σκηνικό: Εξωτική παραλία (φανταστείτε τη Λούτσα, π.χ.), ακούγεται μόνο ο παφλασμός των κυμάτων πάνω στους βράχους και οι γλάροι που κρώζουν επίμονα, η άμμος να βουλιάζει ηδονικά κάτω από το θεϊκό, αλαβάστρινο κορμί σας (ε, βάλτε και λίγη φαντασία!), απόλυτη ηρεμία, απόλυτη χαλάρωση…Και ξαφνικά: “ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΤΗΗΗΗΗΗΣ ΑΑΑΑΧΑΡΙΣΤΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΣ”! Κάποιος συμπαραθεριστής (!) σας έχει βάλει Ζαζόπουλο για ringtone. Μα πείτε μου, δεν αξίζει να δικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Τι παραπάνω έκανε ο Σαντάμ, δηλαδή;
Μισώ τα κινητά. Δε μας έφταναν οι φάρσες στο σπίτι, τώρα τις έχουμε και φορητές. Δε μας έφταναν οι άλλες πηγές καρκίνου, φτιάξαμε κι άλλη. Δε μας έφταναν οι αμέτρητες δυνατότητες που δίνει η κοινωνία στους κακόγουστους, τους δώσαμε ακόμα μία.
Πραγματικά, το κινητό είναι ένας μεγάλος μπελάς. Μια κουτσουκέλα να θέλεις να κάνεις βρε αδερφέ, λίγο να ξεσκάσεις, τσουπ! σε παίρνει τηλέφωνο η γκόμενα και άντε να την πείσεις ότι τα βογκητά από πίσω είναι επειδή οι συνάδελφοι έχουν βάλει τσόντα στο Filmnet.
Επίσης, τα κινητά μου θυμίζουν πολύ τους υπολογιστές: Αγοράζεις ένα τώρα και σε 2 μήνες θεωρείται απαρχαιωμένο, γιατί η οθόνη του διαθέτει μόνο 6.350.724 χρώματα και ζυγίζει 3,7 γραμμάρια λιγότερο από το νέο εξελιγμένο μοντέλο. Το οποίο είναι αμφίβολο πια αν παίρνει τηλέφωνα…
Μετά, είναι τα παιδιά. Μα τι να το κάνει κυρά μου το κινητό το 13χρονο; Ή που θα γυρίσει home made τσόντα και θα το θαυμάσεις στον Ευαγγελάτο, ή που θα του το κλέψει ο κάφρος του σχολείου. Να τον βρεις τον κανακάρη σου όταν λείπει αποκλείεται, και η δικαιολογία είναι έτοιμη: “Μου τελείωσε η μπαταρία”. Συγχαρητήρια, μόλις έβαλες έναν λύκο να φυλάει το αγαπημένο σου πρόβατο.
Άσε που τα κινητά προκαλούν όλων των ειδών τα κακά. Πονοκεφάλους, βλάβες στον εγκέφαλο, καρκίνο, στειρότητα, γυναικομαστία, δυσοσμία, ποδάγρα και ψωρίαση είναι μόνο μερικά από αυτά. Καλά, μπορεί να υπερβάλλω λίγο. Αλλά καλό δεν κάνουν, αυτό είναι βέβαιο.
Αλλά το χειρότερο απ’όλα (ακόμα και από τον καρκίνο, ναι!) είναι η κακογουστιά. Δεν καταλαβαίνω: Επειδή μοιράζομαι το ίδιο βαγόνι στο μετρό με ένα σκυλομπαρόκ ρεμάλι πρέπει να υφίσταμαι το μαρτύριο του Τερλέγκα; Ή μήπως θα’πρεπε να με ενθουσιάζουν τα χρυσοποίκιλτα D&G κινητά; Μπρρρ…
Τελικά, το μόνο καλό που έχει βγει από τα κινητά είναι το βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, το Cell, όπου όποιος σηκώνει το κινητό γίνεται ζόμπι. Χμμμμ…κάτι μου θυμίζει…

Κινητά: Από μηχανής θεοί!

Δεν είμαι geek,πιο πολύ προς τεχνοφοβική με βρίσκω παρά μανιακή με την τεχνολογία. Για να πάρω στα χέρια μου ένα καινούριο gadget-άκι πρέπει το παλιό να έχει φάει τα ψωμιά του ή να μου το έχουν κάνει δώρο.

Παρόλα αυτά το κινητό είναι κατά τη γνώμη μου μια μεγάλη εφεύρεση. Και βέβαια η ΝΟΚΙΑ είναι μια από τις εταιρείες που μαζί με το Google πρέπει όλοι να είμαστε ευγνώμονες. Διότι, τι θα είμαστε χωρίς κινητά;; LOST! Θυμάστε τις παλιές εκείνες εποχές με το σταθερό που έδινες ραντεβού και ξεροστάλιαζες στην πλατεία κάτω απ’ το ρολόι με τις ώρες. Πώς να σε ειδοποιήσουν σε μια στιγμή αναποδιάς. Κι όχι, μη μου πείτε ότι το σταθερό έκανε τους ανθρώπους πιο συνεπείς! Που 7 να’ ναι οι ώρες τους.. Θανάση, θυμάμαι!

Επιπλέον, τα κινητά είναι σύγχρονα θαύματα τις πληροφορικής. 10 σε 1! Κινητό, κάμερα, ίντερνετ, παιχνίδια, μουσική, multimedia γενικά..αλλά και καθρεφτάκι! Κι όλα αυτά στην παλάμη σου ιδανικό για το μικροσκοπικό τσαντάκι σου! Τι άλλο θες; Μήπως να κάνει και κακά;

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, τελεία και παύλα. Σε σώζει τη δύσκολη στιγμή αρκεί να έχεις κάρτα, να πιάνει σήμα και εχμ.. να έχεις μπαταρία! Επίσης περνάς την ώρα σου στο λεωφορείο ή το μετρό στέλνοντας μηνύματα που σημειωτέον μας κάνουν πιο ολιγόλογους και μετρημένους στα λόγια μας. Επίσης, στοιχίζουν και ελάχιστα cents σε σύγκριση με ένα τηλεφώνημα. Τα κινητά μας φέρνουν πιο κοντά.

Εξάλλου, δεν υπάρχουν κάποια απόλυτα επιστημονικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα κινητά τηλέφωνα αποτελούν κίνδυνο για την υγεία, πράγμα απόλυτα λογικό, αφού δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που τα κινητά τηλέφωνα εμφανίστηκαν. Σίγουρα, η κατάχρηση όλο και κάποια προβλήματα θα δημιουργεί. Αλλά όπως ξαναπεί η ανθρώπινη βλακεία είναι άπειρη όπως το σύμπαν. Άρα, να μην ακούω αηδίες για ραδιενέργεια και φονικά κύματα! Μου φέρνουν στο μυαλό ατάκες του θείου μου που όταν πήρα τον πρώτο μου ηλεκτρονικό υπολογιστή -στην έκτη δημοτικού- μου έδωσε την εξής συμβουλή: ‘‘Να έχεις κλειστά τα παράθυρα, για να μη μπει ιός!’’

Αθήνα, όσο με πληγώνεις,…

Η Αθήνα δεν είναι η πόλη μου. Την έζησα για τρία χρόνια ως φοιτήτρια. Την αγάπησα και τη μίσησα. Την περπάτησα και την έμαθα καλά. Οι περίπατοι στην Πλάκα και οι κυριακάτικες λιακάδες στο Θησείο με εφημερίδα και ζεστή σοκολάτα δεν αρκούν για να καλύψουν την αγανάκτηση και την ταλαιπωρία που μου προκαλούσαν τα σκουπίδια, η δυσκολία να περπατήσω στα πεζοδρόμια, (κάθε τρία βήματα πρέπει να κατεβαίνεις στο δρόμο με κίνδυνο να πας από το διερχόμενο μηχανάνι στο ΚΑΤ, άσε τις καρέκλες απ’ τις καφετέριες), οι σύριγγες στο δρόμο, οι απεργίες στα μέσα μεταφοράς, οι καπνιστές ταρίφες και οι ιδρωμένοι συνοδοιπόροι. Η Αθήνα παρά τις «όμορφες γωνιές της» παίζει με το είδωλό της πολύ καλά και μας ξεγελά. Αν ήταν άνθρωπος θα ήταν κυρία εποχής παρηκμασμένης οικογένειας που ζει σε ένα νεοκλασικό με μούχλα και τη νύχτα βγάζει το φόρεμα απ’ τη ναφθαλίνη και βγάνει να αποδείξει την αίγλη της γενειάς της. Θέαμα συνάμα λυπητερό αλλά και γελοίο.

Στην Aθήνα έρχομαι πλέον μόνο σποραδικά. Θα επέλεγα να μείνω μόνιμα στην Αθήνα αν όλη η υπόλοιπη Ευρώπη βασανιζόταν από φονικό ιό ή από πόλεμο ή αν γινόμουν Δήμαρχος Αθηναίων με εξουσίες απολυταρχικές. Δεν με εντυπωσιάζει κάτι ιδιαίτερα μιας και δεν καλύπτει τις βασικές μου ανάγκες, όπως η καθαριότητα και η λειτουργικότητα. Μόνο με ταλαιπώρησε και με ανάγκασε να μεταναστεύσω στη Βόρεια Ευρώπη.

Η Αθήνα είναι ωραία πόλη να ζεις για όσους έχουν χρόνο και χρήμα, απαραίτητα σε συνδυασμό. Για την άναρχη δόμηση και το καρακιτσαριό, τι να πει κανείς; Δεν υπάρχουν κανόνες. Ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή, όπου και ό, τι να’ναι. Τρώγλες με αυλές και πλαστικές καρέκλες και λεκάνες για να πίνουν νερό τα ποντίκια του ουρανού και τα κοπρόσκυλα. Και τι φταίνε τα έρμα όταν αυτοί οι αναίσθητοι και άξεστοι ανθρωπίσκοι που ζουν σε αυτή την πόλη συμπεριφέρονται χωρίς να υπολογίζουν κοινωνικά συμβόλαια, νόμους, και συνανθρώπους.

Όπου πράσινο βλέπε φωτιά. Και να τα τσιμέντα και να οι βλαχομπαρόκ βίλες στην Ηλιούπολη και τη Γλυφάδα. Καημένε Υμηττέ! Δλδ, καμμένε Υμηττέ! Η τρελή καθημερινότητα σου βιάζει την ψυχή και σου δημιουργεί συμπλέγματα και φοβίες. Ανήκεις σε μια ανομοιόμορφη κομπαρσαρία που παίζει σε ένα οικτρό σκηνικό..

Επίσης, μισώ να βλέπω τις φάτσες των πολιτικών και των σκυλάδων στις γιγαντοαφίσες. Άσε όλη τη σαβούρα και το σκουπιδαριό στις εκλογικές περιόδους που σε συνδυασμό με την καθόλου φιλική προς το περιβάλλον αυτοσυνειδησία του Έλληνα και την ανοργανωσιά των Δήμων συμβάλλουν στο μπάχαλο. Μισώ τις τσίχλες στα πεζοδρόμια, στα καθίσματα, στα τζάμια.. Γενικά, ζώντας στην Αθήνα μισούσα και είχα ένα νευρικό τικ κάτω απ’ το αριστερό μου μάτι.

Την Αθήνα και κάθε πόλη τη φτιάχνουν οι πολίτες της. Όταν οι μισοί πολίτες είναι αγενείς, βρώμικοι και τριτοκοσμικοί και οι άλλοι ψώνια, κομπλεξικοί και υπερφύαλοι καταλαβαίνετε ποιά σχιζοφρενική πόλη τους χωνεύει όλους αυτούς. Α! Και η τρίτη κατηγορία των απόκληρων, των ζητιάνων,των άστεγων , των τζάνκι συμπληρώνει το πάζλ. Ο κάθε ανώμαλος κυκλοφορεί ελεύθερος. Το κλουβί με τις τρελές είναι η Αθήνα. Εμένα, για παράδειγμα, κοντά στην Ομόνοια με σταμάτησε ένας τύπος με αμάξι και ρώτησε για κάποια οδό. Του απάντησα αλλά επανέλαβε την ερώτηση με αποτέλεσμα να μου μπουν ψύλλοι στα αυτιά και κοίταξα λίγο πιο κάτω και είδα πως ήταν γυμνός απ’ τη μέση και κάτω, ο μαλάκας. Τα λέω απλά και αν δε σοκάρεστε να το προσέξετε διότι η πόλη σας έχει κάνει ξεδοιάντροπα αναίσθητους. Είστε ότι κι η πόλη σας. ‘‘Φραπεδούπολη’’ και ‘‘μεγάλο κρεβάτι’’, έτσι τι χαρακτηρίζουν της πόλη σας. Να τη χαίρεστε!

Tελειώνοντας, να πω ότι αν η Aθήνα είχε φωνή θα ούρλιαζε ‘Ούστ! Πηγαίνετε στα χωριά σας.’

ΥΓ. Η Αθήνα αξίζει ΜΟΝΟ για την ATHENS VOICE!

…τόσο με πωρώνεις!!!

Το ξέρω, αγαπητή μου, το ξέρω πως η Αθήνα δεν σου αρέσει. Σε πνίγει η ιστορία της, σου μαυρίζει την ψυχή το νέφος, σε τσαντίζουν τα σκυλόσκατα που παραμονεύουν σε κάθε γωνία. Εσύ αλλού γεννήθηκες, αλλού ζεις κι αλλού πας και τα πίνεις.
Αλλά για μένα, η Αθήνα είναι ένας μικρός, επίγειος Παράδεισος με αρκετές προσεγμένες πινελιές από τον ίδιο τον Εωσφόρο. Είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκε (και πέθανε, όχι από γεράματα) η δημοκρατία. Είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες (και, πολύ αργότερα, τα επεισόδια στα γήπεδα). Είναι η πόλη που θα φιλοξενήσει τον τελικό του Champions League (μην το ξεχνάμε αυτό).
Ναι, το ξέρω. Ενοχλούν την αισθητική σου τα εγκαταλελειμένα εργοστάσια και οι γκρίζες πολυκατοικίες με τις κεραίες στις ταράτσες. Αλλά αυτές είναι η σύγχρονη ιστορία της πόλης. Τι να κάνουμε, δεν έχουμε ουρανοξύστες, όπως η Νέα Υόρκη (και καλύτερα, γιατί θα τους χτύπαγε η 17 Νοέμβρη), δεν έχουμε εξωφρενική τεχνολογία, όπως το Τόκιο (όπως δεν έχουμε και τα εξωφρενικά ποσοστά αυτοκτονίας των κατοίκων του), δεν έχουμε Κόκκινη Πλατεία, σαν τη Μόσχα (φαντάζεσαι να είχαμε Μαυσωλείο με τη σορό του Ελ. Βενιζέλου στην Πλατεία Συντάγματος; Μπρρρ…). Έχουμε άλλα, κρυφά ταλέντα.
Και ένα φανερό: Την Ακρόπολη. Βέβαια, όταν έχεις κάτι στα πόδια σου κάθε μέρα φυσικό είναι να το βαριέσαι, αλλά αυτά τα κιτρινισμένα μάρμαρα κάποιον λόγο θα έχουν που στέκονται εκεί πάνω. Αν δεν είχαν, θα τα είχαμε κάνει ταφόπλακες στο Α’ Νεκροταφείο, ούτε λόγος επ’αυτού.
Ναι, κοπελιά, εγώ τη λατρεύω την Αθήνα. Στο κάτω-κάτω, αν δεν παινέψεις την πόλη σου, θα γίνει ένας σεισμός 8 ρίχτερ και αυτή θα πέσει και θα σε πλακώσει. Λατρεύω το μετρό της, το Ζάππειο, την Ομόνοια, το Καλλιμάρμαρο, το Θησείο, το Γκάζι. Λατρεύω τον κάθε μελαμψό μετανάστη που αυθαίρετα μουλιάζει τα τζάμια μου. Λατρεύω και το τελευταίο ανθυποσουβλατζίδικο που σερβίρει καρκινογόνα εδέσματα. Μέχρι και το καυσαέριο λατρεύω (ειδικά από την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το χωριό μου – μετά είχα την ακατανίκητη επιθυμία να φιλήσω μία εξάτμιση).
Put your hands up for Athens…our lovely city!

Μονογαμία – Πολυγαμία: Σημειώσατε 1!

Όταν είσαι ερωτευμένος. δε κοιτάς δεξιά και αριστερά, ούτε ξενοπηδάς. Η μονογαμία είναι για πολλούς ιερή αμοιβαία υποχρέωση, κανόνας τιμής αλλά και ωφελιμιστική συμπεριφορά καθώς είναι το πιο ξεκούραστο σεξουαλικό πιστεύω μιας και ο/-η γκόμενος/-α έρχονται μόνοι τους δίχως το κυνήγι του επιτηδευμένου φλερτ και του ψυχοφθόρου one-night stand. Σου προσφέρει την ηρεμία του “δεν ψάχνω – ούτε ψάχνομαι”. Το βλέμμα ησυχάζει και το μυαλό αναπαύεται.

Η μονογαμία είναι επιλογή όσων έχουν σταθερές αξίες και είναι σίγουροι γι’ αυτό που θέλουν. Επιβεβλημένη μονογαμία δε παίζει μιας και αργά ή γρήγορα ο καταπιεσμένος θα κάνει την έξοδο του ή μάλλον την είσοδό του σε ξένο.. εχμ περιβολάκι. Και το πρώην ζεύγος γίνεται αντιθετικό ζεύγμα “θύτης-θύμα”. Θέλεις πολύ να κοιτάξεις και να “πηδήξεις” κάποιον ενώ είσαι σε σχέση, που αυτό γίνεται θηλειά και σε πνίγει. Τότε γιατί είσαι;; Θα μας τρελάνεις; Μήπως έχεις τις φιλοδοξίες της Anne-Nicole Smith και του κάθε νυμφιδίου ή ζιγκολό που τυλίγουν τους πλούσιους πλην τίμιους καναλάρχες/-ισσες; Για ποιούς λόγους –αδιανόητους για τη δική μου λογική- μένεις σ’αυτή την γα****νη σχέση;; Είσαι ένας άνθρωπος που αμομυζεί τα συναισθήματα ενός άλλου ανθρώπου και προχωρά στα επόμενα θύματα του με την επιδεξιότητα της Britney στις μαλακίες; Δεν υπάρχουν συναισθήματα μέσα σου;

Και κατέληξα πως το αλλάζεις τις σχέσεις σαν τα πουκάμισα 1) είτε για ναρκισσιστικούς λόγους, διότι θέλεις να σε θαυμάζουν, να σε ποθούν κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι λες και ανοίγεις fun club, 2) είτε για ‘‘να αποκτήσεις εμπειρίες’’ αυτό το τσιτάτο πια μου προξενεί αλλεργικό σοκ. Αγαπητοί μου, κύριε και κυρίες, μόνο κονδυλώματα θα καταφέρεται να αποκτήσετε και δεν αποκλείεται να χάσατε και το κομποδέμα μιας χρονιάς για μια έκτρωση. Το χόντρυνα; Όχι, καθόλου. Έτσι έλεγα πριν έρθουν φίλες μου με δάκρυα να μου εξιστορήσουν τι τους συνέβη.

Βαριέσαι τη ρουτίνα;; Αν βαριέσαι σημαίνει ότι εσύ είσαι βαρετός. Άλλαξε! Κάνε τηλεφωνικό σεξ αν έχεις μια σχέση από απόσταση. Πήγαινε να τη βρεις στην Κοζάνη! Και βλεπεις πόσο γλυκιά είμαι. Δε πρότεινα θάνατο δια λιθοβολισμό στους απανταχού πολυγαμικούς (βλ. Σαρία, ισλαμικός νόμος) αλλά κάτι λιγότερο splatter αλλά πιο kinky. Πάλεψε με τον πειρασμό. Είναι ζήτημα δύναμης μυαλού. Δεν είμαστε ζώα να μη μπορούμε να συμπεριφερθούμε βάσει όσων έχουμε πει και υποσχεθεί. Εξάλλου, ακόμη και σε μερικά είδη ζώων βασιλεύει η μονογαμία (τι αγνά ζωάκια!!), αλλά κινδυνεύουν με εξαφάνιση :/ * Νή τω Δία, εμείς οι ανθρωποι σαν τις μύγες αυξανόμαστε, οπότε μην αγχώνεστε! KAI ΣΥΜΜΑΖΕΥΤΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Το κάνατε American Bar!!

* Οι χαριτωμένοι πιγκουίνοι, ως γνωστόν, έχουν έντονη μονογαμική τάσή και κάνουν βόλτες πιασμένοι χέρι-χέρι πάνω σε παγόβουνα και παγωμένες λίμνες. Να δείτε το «Happy Feet»!!

Μονογαμία – Πολυγαμία σημειώσατε 2!

        Καλά λένε τελικά: Εκτιμάς κάτι μόνο όταν το χάνεις. Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, ποτέ δεν εκτίμησα την παρθενιά μου. Τέλος πάντων.

Έτσι, όταν έκανα σχέση με εκείνη την κοπέλα πετούσα στα σύννεφα. Τέρμα οι μέρες του άσκοπου κωλοβαρέματος, τέρμα οι ημερίδες ακατάσχετης ταβανοβλεψίας, τέρμα οι μοναχικές νύχτες κάτω από τα παπλώματα (εδώ το “τέρμα” αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στην λέξη “μοναχικές”). Για πάντα μαζί, θα σ’αγαπώ μέχρι θανάτου, κλπ κλπ κλπ.

        Και ξαφνικά, συνειδητοποιείς τι έχεις χάσει. Έχεις βολευτεί με λιγότερο από το ένα δισεκατομμυριοστό του πλανήτη και χάνεις την ευκαιρία να γνωρίσεις όλα τα υπόλοιπα. Βλέπεις ότι γύρω σου κυκλοφορούν χιλιάδες άνθρωποι που θα ήθελες να γνωρίσεις, να “παίξεις” μαζί τους, να κάνεις κάτι καινούργιο. Αλλά δεν μπορείς. Γιατί έχεις χάσει το 75% της ελευθερίας σου (αναλόγως την σχέση, μπορεί να είναι και περισσότερο).

        Ωραία, λοιπόν, έκατσες 5 χρόνια μαζί του/της. Τον είδες με τις πυτζάμες, την είδες χωρίς κραγιόν και make up. Έμαθες τα πάντα γι’αυτόν, είπες τα πάντα σ’αυτήν. Και μετά; Δύο επιλογές υπάρχουν: Είτε θα παντρευτείτε, είτε θα χωρίσετε. Αν χωρίσετε, θα έχεις το 100% της ελευθερίας που στερήθηκες τόσα χρόνια, θα μπορείς να κάνεις νέες σχέσεις, να ζήσεις μια διαφορετική ζωή.

        Κι αν παντρευτείτε; Χμμμ…Σκέψου μόνο αυτό: Η πολυγαμία είναι στη φύση μας. Αν δεν υπήρχε η κολλημένη μας θρησκεία, δεν θα υπήρχε κανένας σοβαρός λόγος να μένουμε μόνο με έναν ερωτικό σύντροφο, όπως άλλωστε και κάθε ζωντανός οργανισμός, από τις φάλαινες και τα άλμπατρος, μέχρι τα κουνάβια και τις πυγολαμπίδες. Επομένως, αργά ή γρήγορα την κουτσουκέλα θα την κάνεις. Προτιμάς να την κάνεις όταν θα έχεις αποκτήσει κουτσούβελα και μπορεί να σου κοστίσει μία ολόκληρη οικογένεια ή να την κάνεις τώρα, που δεν θα σου κοστίσει απολύτως τίποτα, αφού δεν έχεις καμία υποχρέωση; Όπως έλεγε παλιά και ο Βούρος, “Εεεεεεεεεεσύ αποφασίζεις”…

        Άλλωστε, όταν με το καλό την κάνεις την κουτσουκέλα, μόνο τότε θα συνειδητοποιήσεις τι έχανες τόσο καιρό. Αλήθεια, ξέρει κανείς αν υπάρχει στην Ελλάδα κανένας σύλλογος Μορμόνων; Δε θα με χάλαγε καθόλου να έχω καμιά 40αριά γυναίκες…

The bright side of life

            Ξέρετε, η ζωή είναι πολύ πιο απλή απ’όσο φαίνεται: Γεννιέσαι, ζεις και πεθαίνεις. Επίσης, είναι πολύ πιο μικρή απ’ό,τι φαίνεται. Ούτε που το καταλαβαίνεις πώς περνάνε τα χρόνια (εγώ καμιά φορά ξυπνάω το πρωί για να πάω σχολείο ακόμα!). Και ακριβώς επειδή είναι μικρή, είναι πολύ κρίμα να την περνάς μίζερα…

            Μου τη δίνουν οι απαισιόδοξοι άνθρωποι. Έχω υπάρξει κι εγώ απαισιόδοξος και θυμάμαι πόσο εκνευριστικός ήμουν. Πίστευα ότι η συντέλεια του κόσμου θα ερχόταν το 2000 (ο Y2K μας έκανε πλάκα τελικά), όμως κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως όταν χαμογελάς βλέπεις το μέλλον από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.

            Τώρα πια, είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος. Πιστεύω πως κάθε συμφορά που έρχεται προς το μέρος μας είναι απλά ένα ψηλό τείχος, που μόλις το περάσουμε θα αντικρύσουμε μία Χαμένη Ατλαντίδα. Κάθε εμπόδιο και καλό, που λένε. Αυτό ακριβώς.

            Και γιατί να είναι κανείς απαισιόδοξος; Η τύχη μπορεί να είναι τυφλή, αλλά αν δεν τη βοηθήσεις κι εσύ, δεν θα σε βοηθήσει ούτε αυτή. Fortuna favet fortibus, και όχι μόνο. Πιστεύω πως ο Γκαστόνε δεν θα ήταν τόσο τυχερός αν δεν πίστευε στην τύχη του. Πιστεύω πως μπορούμε να βελτιώσουμε τις πιθανότητες να μας συμβεί κάτι καλό, αν σκεφτόμαστε θετικά. Επίσης, πιστεύω πως η νέα ταινία του Ρόκι Μπαλμπόα θα είναι η καλύτερη απ’όλες και πως ο Παναιτωλικός σε 3 χρόνια θα παίζει στο Champions League, αλλά δεν το κάνω θέμα.

            Αλλά να σας πω κάτι; Όταν όλα πάνε στραβά, ένας απαισιόδοξος σκέφτεται ότι όλα πάνε στραβά και πρόκειται να πάνε ακόμα χειρότερα. Αντίθετα, ένας αισιόδοξος ξέρει ότι στατιστικά είναι απίθανο να συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά και κάτι καλό περιμένει στη γωνία.

            Επίσης, όταν όλα πάνε καλά, ο απαισιόδοξος δεν μπορεί να απολαύσει την τύχη του, γιατί φοβάται πως κάποια στιγμή θα φτάσει σε ένα ανώτατο σημείο και μετά θα αρχίσει να πέφτει, και να πέφτει, και να πέφτει…μέχρι να πιάσει ξανά πάτο. Αντίθετα, ο αισιόδοξος απολαμβάνει την τύχη του, όσο λίγο κι αν κρατήσει.

            Εσείς τι από τα δύο θέλετε να είστε;

The Dark Side Of Life

Οι νόμοι του Μέρφυ ισχύουν πάντα θριαμβευτικά στη δική μου περίπτωση. Συνεπώς, πώς μπορώ να μην είμαι απαισιόδοξη; Αυτός που μ’ αρέσει δε μου δίνει σημασία, η τουαλέτα που θα μπω δεν έχει χαρτι κι εγώ χαρτομάντηλα… Τι περίεργο!!

Κάθε φορά που ακούω ανθρώπους να χαίρονται και να εύχονται «χρόνια πολλά» και «καλό ταξίδι» ξέρω δυστυχώς (that’s life!!) ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν και τα αεροπλάνα πέφτουν. Ξέρω επίσης ότι ό, τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Φοβάμαι πολύ όταν πιάνω τον εαυτό μου να χαίρεται και να χαμογελάει διότι δυστυχώς σύντομα θα κλάψω ή το τηλέφωνο θα χτυπήσει με άσχημα νέα στην άλλη άκρη της γραμμής. Καταραμένο ρινγκ..ρινγκ.. Εδώ κολλάει το «no news, good news».

Συνεπώς, κρατώ μια στάση μειδιάματος και αδιαφορίας λόγω της απαισιοδοξίας μου που πολλοί εκλαμβάνοντουν ως ψυχρότητα, σνομπισμό και κυνισμό. Και απαντώ πως χρειάζεται ένα περιστατικό αναποδιάς για να κάνει ένα χαζοχαρούμενο άτομο, ένα απαισιόδοξο ανθρωπάκο.

Αλλά το καλό είναι (μέσα στη μαυρίλα μου) ότι δεν πέφτω απ’ τα ψηλά στα χαμηλά, απ’ τα πολλά στα λίγα. Ούτε και εκπλήσσομαι εύκολα και στα καλά και στα άσχημα. Έχουν συμβεί πράγματα και θάματα αλλά δεν τσιρίζω σαν υστερική ούτε πηδάω απ’ τη χαρά μου σα χαζοβιόλα.

Νομίζω πως οι αισιόδοξοι άνθρωποι μπορεί να έλκουν θετικά vibes αλλά ζουν σε ένα συννεφάκι πάνω από τη γη και γι’ αυτό το λόγο θα καταποντιστούν αργά ή γρήγορα και θα σπάσουν αυτό το μόνιμο χαμόγελο της Kolynos!