Εθελοντισμός!

Θα μοιραστώ κάτι προσωπικό –σαν αυτό το παιχνίδι που κυκλοφορεί και παρακινεί τους bloggers να μοιραστούν 5 πράγματα για τη ζωή τους- για να υποστηρίξω την αντίθεση μου με τον Stranger όσον αφορά τον εθελοντισμό.

(1^ον) Βρισκόμουν ακόμα στο 3^ο έτος της σχολής όταν έπιασα δουλειά στους Ολυμπιακούς Αγώνες. (2^ον) Δουλειά όχι εθελοντισμός. Και μάλιστα καλοπληρωμένη. Αυτό που δε ξέρουν πολλοί είναι ότι (3^ον) είχα δηλώσει εθελόντρια και όταν έμαθα για αυτή τη σπουδαία θέση που μου προσφερόταν αποφάσισα να μην προσφέρω τις υπηρεσίες μου. Και έκτοτε νιώθω –κατά ένα περίεργο τρόπο- τύψεις.

Τη Δευτέρα (4^ον) επέστρεψα από ένα εθελοντικό ταξίδι στην Ιρλανδία όπου δούλεψα για το μεγαλύτερο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ του Δουβλίνου. Τα εισιτήρια μόνο μου κόστισαν 500 ευρώ που για να εξομολογηθώ και κάτι ακόμα… (5^ον) δε μου τρέχουν απ’ τα μπατζάκια. Εδώ μερικοί σαν τον Stranger, σίγουρα στραβοκοπιέστε ή αναφωνείτε πως είμαι ηλίθια. Ή και τα δύο συγχρόνως.

Κάνετε λάθος όμως αν νομίζετε πως αυτή η εμπειρία με ζημίωσε. Αντίθετα, νιώθω πως κέρδισα και μάλιστα πράγματα που δεν τα περίμενα. Αλλά ετοίμασα για εσάς έναν κατάλογο με τα ‘υπέρ’, κατ’εμέ, του εθελοντισμού. Καταρχήν, να ποιά είναι τα είδη της επιτυχίας: σύμφωνα με τον Robert Ashton στο βιβλίο του ‘The life plan’: material success, emotional success, intellectual success, spiritual success, physical success, commercial success, evangelical success, environmental success, time success, collective success. Με τον εθελοντισμό έχεις 10/10!!

1,2 . Υπηρέτησα ένα σκοπό για τον οποίο νιώθω προσωπική ευχαρίστηση. Ο εθελοντισμός μας προσφέρει ικανοποίση. Εκτός από την συναισθηματική επιτυχία, έχω μια πολύ όμορφη στολή και είδα πολλές ταινίες τζάμπα. Άρα και υλική επιτυχία.

3. Έμαθα εκ των έσω πως λειτουργεί ένας οργανισμός και απέκτησα επαγγελματική εμπειρία. Έφερα μαζί μου μια σειρά συστατικές επιστολές από ανθρώπους μεγαθήρια.. όχι σαν τους καθηγητές των ελληινικών παναπιστημίων που σου δίνει μια προκάτ φωτοτυπία που στο όνομα έχει ‘Ευάγγελος’ και χρονιά το 1989.. Έμαθα να χρησιμοποιώ προγράμματα που θα τα πλήρωνα χρυσά σε κάποιο ΙΕΚ και μπορώ πλέον να δηλώσω για μια θέση ‘event manager assistant’ ή ‘box office manager’. Χαίρομαι που θα προσθέσω ένα νέο επίτευγμα στο βιογραφικό μου που μόνο θετικό είναι και επαγγελματική αξιοπιστία προσφέρει. Μοιάζω για κορόιδο,ε;;

4. Συνάντησα υπέροχους ανθρώπους με προοπτική μιας αληθινής φιλίας. Βγάλαμε τρελές φωτογραφίες σε όλα τα event που είχαμε πρόσβαση. Ταινίες, πάρτυ, gala κτλ.

5. Μου δόθηκε μια ευκαιρία να σηκωθώ απ’ τον καναπέ και να αξιοποιήσω τον ελεύθερό μου χρόνο, τα ταλέντα και τις δεξιότητές μου.

6. Απόλαυσα δημόσια ανάγνώριση. Μάζεψα τόσα εγκάρδια ευχαριστώ και βλέμματα επιδοκιμασίας που έχω απόθεμα για πολλές ώρες κοπιαστικής εργασίας με απειροελάχιστο μισθό και ούτε ένα δείγμα αναγνώρισης.

7. Διεύρυνα τον κύκλο των γνωριμιών μου. Ως εθελόντρια γνώρισα ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες δε θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω. Είναι ή όχι θετικό για την επαγγελματική μου εξέλιξη; Για να μην πω πως ακούμπησα τον Colin Farrell και μίλησα με τον ταλαντούχο και πνευματώδη Gabrielle Byrne. Ζηλέψατε;;

8. Προώθησα τα ιδανικά μου. Π.χ ανακύκλωση στο γραφείο.

9. Αξιοποίησα επικοδομητικά το χρόνο μου.

10. Ταξίδεψα σε μια άλλη χώρα και την ανακάλυψα όχι σαν τυπική τουρίστρια αλλά χάθηκα μέσα σ’ αυτή παρέα με άλλους φίλους εθελοντές ψάχνωντας για τον κινηματογράφο ‘Savoy’ και το ταχυδρομείο της Grafton Street.

Δεθελοντισμός!

            Από μικρός θυμάμαι εκείνη τη διαφήμιση στην τηλεόραση, που είχε ένα ρολογάκι, ο δείκτης του οποίου ήταν στο 1 και το τριγωνάκι που σχηματιζόταν μεταξύ 12 και 1 ήταν κατακόκκινο. Μια φωνή από πάνω υποστήριζε: “Δε δίνεις αίμα. Δίνεις 5 λεπτά από το χρόνο σου”.

            Α, ναι; Και αυτή η σύριγγα που τρυπάει τις φλέβες μου τι ρουφάει, δευτερόλεπτα; Ή μήπως τα 5 λεπτά από το χρόνο μου αποτελούνται από ερυθρά αιμοσφαίρια και σίδηρο;
            Δεν έχω πρόβλημα μόνο με την εθελοντική αιμοδοσία, αλλά γενικά με τον εθελοντισμό. Το ερώτημα είναι απλό: Γιατί να κάνεις κάτι τζάμπα, όταν μπορείς να πληρωθείς γι’αυτό; Και ένα ακόμα ερώτημα: Γιατί να κάνω κάτι για κάποιον άγνωστο, ο οποίος ποτέ δε θα ενδιαφερθεί να μάθει ποιος τον ευεργέτησε, στερώντας μου τη μοναδική χαρά του εθελοντισμού: Να υπερηφανεύομαι ότι κάπου, κάποιος με ευγνωμονεί για κάτι.
             Ναι, το ξέρω ότι είμαι κυνικός. Και γιατί να μην είμαι, άλλωστε; Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος, έτσι δε λέει ο θυμόσοφος ελληνικός λαός; Κάτι ξέρει…
           Η εθελοντική εργασία είναι κοροϊδία. Ουσιαστικά, κάνεις κάτι για το οποίο αξίζεις να πληρωθείς, χωρίς να πληρώνεσαι. Ξοδεύεις χρόνο και χρήμα και τι παίρνεις σε αντάλλαγμα; Τίποτα. Αξίζει να το κάνεις; Φυσικά, αν ανήκεις στο ηλίθιο γένος των σκυλιών, που τα στέλνεις με σουτ στον τοίχο και ξανάρχονται στα πόδια σου για να σου κάνουν χαρούλες…
            In the immortal words of Tzimakos Panousis, “να πας κι εσύ εθελοντής, γιατί αν δεν έρθεις μπορεί να σε ψάχνουνε”…Ναι, θα σε ψάχνουνε! Πόσα κορόιδα μπορεί να υπάρχουν σε μία χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων;

O τζίτζικας της εύφορης κοιλάδας!

             Τεμπέλης κατά συρροή και κατ’εξακολούθηση. Τεμπέλης εκ προμελέτης και εκ πεποιθήσεως. Τεμπέλης εξ απαλών ονύχων, τεμπέλης επί σκοπώ, τεμπέλης επ’άπειρον!

           Η τεμπελιά είναι τρόπος ζωής. Γιατί ο Θεός (ποιος;;;) δε μας έφτιαξε για να δουλεύουμε 10 ώρες τη μέρα και να καταπιέζουμε το ένστικτο που μας λέει (κάτι ξέρει…) να χουζουρέψουμε στο κρεβάτι μέχρι να βγάλουμε ρίζες! Δε μας έφτιαξε με την προοπτική να ιδρώνουμε για την επιβίωσή μας, αλλά μας έφερε σε έναν Παράδεισο (που εμείς με τη συνήθη αυτοκαταστροφική μας διάθεση μετατρέψαμε σε μία ωραιότατη Κόλαση) για να τεμπελιάζουμε όλη μέρα και να σηκωνόμαστε μόνο για να φάμε.

            Αν ήταν στη φύση του ανθρώπου να δουλεύει, τότε δεν θα φτύναμε αίμα κάθε πρωί για να ξυπνήσουμε, δεν θα βρίζαμε τον προϊστάμενό μας όταν μας γυρίζει την πλάτη, δεν θα τιναζόμασταν από τη θέση μας σαν ελατήρια μόλις συμπληρώνονταν οι 8 ώρες εργασίας μας. Η δουλειά είναι, πολύ απλά, ακόμα ένα κατασκεύασμα του ανθρώπου, που σαν μοναδικό σκοπό έχει να μας κάνει τη ζωή πιο δύσκολη.

            Τι μαζοχιστές που είμαστε! Αντί να απολαύσουμε τα πράγματα που πραγματικά μας γεμίζουν και μας ικανοποιούν, αναγκαζόμαστε να καταπιεστούμε με μια ανεπιθύμητη δουλειά για να βγάλουμε τα προς το ζην. Μα αυτό δεν είναι ζην, κοπελιά, αυτό είναι χαζήν…

            Φυσικά και έχουμε δικαίωμα στην τεμπελιά. Είναι κάτι το φυσικό. Αντίθετα, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας αναγκάζει να μην τεμπελιάζουμε, εμποδίζοντας μια απόλυτα φυσική λειτουργία μας. Είναι σαν να έρχεται κάποιος και να μας λέει “από σήμερα δεν θα κατουράς, δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά τέρμα το κατούρημα”. Γίνεται; Ε, δε γίνεται…

Ο μέρμηγκας της άγονης γραμμής..

Έχω ένα φίλο που είναι τόσο κακομαθημένος και τεμπέλης που δε σηκώνεται απ΄ τον καναπέ ούτε για κατούρημα και από το κρεβάτι αν δεν περνούσε 12ωρο λήθαργου θεωρούσε πως δεν είχε διαύγεια. Βρε καλέ μου του λέγαμε όλοι στην παρέα, 8 ώρες κοιμούνται οι αστροναύτες.. θα σπάσει η φούσκα σου!!

Το αφτί του δεν ίδρωνε, οι υπόλοιποι όμως σκάγαμε απ΄ το κακό μας για να τον παρακινήσουμε να κάνει κανένα χουσμέτι*. Βλέπεται η τεμπελιά δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά ολόκληρου του ευρύτερου οικογενειακού, φιλικού και κοινωνικού περίγυρου που έρχεται σε επαφή με τον γύφτουλα.. εχμ με τον τεμπέλη ήθελα να πω. Αλλά από την άλλη, η λανθάνουσα γλώσσα λέει την αλήθεια διότι ο τεμπέλης δε θα πολυκουράσει το μυαλό του με εναλλακτικά σενάρια και στρατηγικές. Είναι οπορτουνιστής και καιροσκόπος και .. συνήθως διαβολικά τυχερός! Πράγμα που κάνει τον εργατικό συναθρώπο του να πιστεύει στον κ. Μέρφυ και τον κ. Φαρσέρ.

Το «τεμπελόσκυλο» κάνει τους συνεργάτες του να δεινοπαθούν γιατί αργοπορεί, δε δίνει σημασία στο όρο ‘προθεσμία’ και ούτε κατά διάνοια προσφέρεται να σε πετάξει με το αμάξι εδώ δίπλα.. Όχι από γαιδουριά αλλά από χειρότερο κουσούρι του κόσμου..την τεμπελιά. Το «δικαίωμα στην τεμπελιά» το βρίσκω φασιστικό, δηλαδή, οι μισοί να δραστηροποιούνται, να παράγουν ιδέες, να προσφέρουν το χρόνο τους εθελοντικά και άλλοι να τους κοιτάνε πίνοντας φραπέ.. χαλαρά.

Και τώρα που το θυμήθηκα υπάρχει μια θεωρία που λέει πως όταν δύο άτομα κληθούν να τραβήξουν ένα σχοινί προς αντίθετες κατεθεύνσεις, βάζουν 99% των δυνάμεών τους ΑΛΛΑ όταν στο παιχνίδι προστίθενται άλλοι δύο δημιουργώντας ομάδες, τότε ο καθένας βάζει μόνο 95% των δυνάμεων τους!! Συνεπώς, όλοι έχουμε μια έμφυτη ροπή στην τεμπελιά..

* χουσμέτι= δουλειά του σπιτιού (κοζανίτικη διάλεκτος)

..και του βάθους!!

«Τάπα! Κοντή!!» Σκάστε σκασμένα! Και στις σκέψεις μου με κυνηγάτε;; Στο δημοτικό δεν είχα όνομα. Δεν ήμουν η διάσημη MG αλλά η κοντή. Και οι συμμαθητές μου μικρές Θεοπούλες που έβγαζαν τα όποια κόμπλεξ τους πάνω μου. Τελοσπάντων, δεν έπασχα από νανισμό αλλά η Μαρία Χοακίνα ήταν πολύ δημοφιλής στις μέρες μας και που έκανε πόλεμο νεύρων.

Αργότερα, ως το Λύκειο έφτασα αισίως το 1, 65μ. Έκανα παρτυ, κάλεσα το Χρήστο και φόρεσα τακούνια. Περιττό να πω ότι την επόμενη μέρα είχα φουσκάλες σε όλο το πέλμα και περπατούσα σαν τον Κουασιμόδο απ’ τον πόνο πράγμα που μείωνε το μπόι μου ακόμα περισσότερο..

Ακόμα και τώρα -πάνε χρόνια από τότε- μικροδείχνω και δεν εμπνεύω τον απαιτούμενο σεβασμό. Στην πολυκατοίκια των γονειών μου οι γείτονες με φωνάζουν ακόμα όπως 10 χρόνια πριν (σα να μην πέρασε μια μέρα!), στα club ζητάνε ταυτότητα και στις δημόσιες υπηρεσίες με ρωτάνε πού είναι η μαμά σου, κοριτσάκι;; Γκρρ..

Αλλά η χλιδή είναι όταν πας για ψώνια και δε βρίσκεις ρούχα που να μη θέλουν κόντεμα ή στένεμα εκτός κι αν σε στείλουν αυτές οι κακίστρες πωλήτριες στο τμήμα τα παιδικά. Α! Και, σημειωτέον, τα βλέμματα αφ’ υψηλού που σου ρίχνουν. Αν ήμουν λίγο ψηλότερη..Αυτό ζητάω στα γενέθλειά μου αλλά ακόμα και μετά από ώρες stretching ούτε πόντο δε παίρνω. Ουφ!! Φαρσέρ μου, Εσύ, που σ’ άλλες κι άλλες το δίνεις απλόχερα δώσε μου κι εμένα πέντε πόντους μονάχα. Τόσο όσο να δηλώσω συμμετοχή στα καλλιστεία του ΑΝΤ1.

Ποια καλλιστεία; Εδώ δε σε παίρνουν στην αστυνομία. Καλά εκεί δε σε παίρνουν σύμφωνα με τα κριτήριά τους αν έχεις πάνω από 4 (τέσσερα) σφραγίσματα, οσφυοκαμψία, αλλεργία στα πεύκα και γυναικομαστία! Δε κάνω πλάκα.. Google it!

Από την άλλη ποτέ δε με ενδιέφερε η αστυνομία αλλά η παρανομία.. Και τώρα που το σκέφτομαι το ύψος μου με βοηθάει στο να γίνω ένας καλός εγκληματίας. Είμαι μικρή και χάνομαι στο πλήθος, δε δίνω στόχο (-Πώς ήταν η δράστης; -Εχμ, μια κοντή..), και έχω λιγότερο ψαχνό όταν θα μου τη ρίξουν. ΕΠ! ΕΣΥ, ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!! Ακόμα κι έτσι κερδισμένη βγαίνω.. ρίχνω μπόι.

Του ύψους…

            Όταν κοιτάω από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά…Μπα, σοβαρά;;; Γνώμη σας! Αν νομίζετε ότι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο είναι να είσαι κοντός, σας ενημερώνω ότι υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο: Να είσαι ψηλός!

            Δε λέω, μου αρέσει να ακούω καλά λόγια (ψωνάρα, τι να πεις…), αλλά μετά την 471.279η φορά που άκουσα υπερήλικα συγγενή μου να μου λέει τη θρυλική φράση “πωπωωωωωωω, πως ψήλωσες!”, πάντα συνοδευόμενο από το απαραίτητο τσίμπημα στο μάγουλο (με έχει τσιμπήσει μέλισσα και νομίζω ότι προτιμώ το δηλητηριώδες κεντρί παρά αυτό το τσίμπημα…), σιχάθηκα το ύψος μου.

            Και μπορεί να αυξάνεται συνεχώς ο μέσος όρος ύψους, αλλά τίποτα δεν αλλάζει: Τα πάντα είναι φταγμένα για κοντούς! Εκτός από τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, τα οποία βέβαια θα προτιμούσα να είναι όντως φτιαγμένα για κοντούς, γιατί τότε δε θα χρειαζόταν να εξυπηρετώ την κάθε σταφιδιασμένη τάπα που δεν μπορεί να φτάσει τις κατεψυγμένες αγκινάρες (να φας καλαμπόκι, που είναι στο κάτω ράφι!).

            Έχω κουτουλήσει στα πιο πιθανά και απίθανα μέρη: Σε κλαδί δέντρου με πτωτικές τάσεις (κλασική περίπτωση, αν δε μου συμβεί μια φορά τη βδομάδα νιώθω σύνδρομο στέρησης), σε κούφωμα πάνω από πόρτα (που μάλλον οδηγούσε στο σπιτάκι των 7 νάνων), σε πινακίδα στο δρόμο (έχω να καταγγείλω ότι πετούσε χαμηλά), σε παραφορτωμένα φωτιστικά (εμπειρία, όχι αστεία!). Γιατί όλα είναι φτιαγμένα για κοντούς, που θα περάσουν από κάτω και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

            Άλλωστε, οι κοντοί έχουν άλλα πλεονεκτήματα: Κατά κανόνα είναι πιο γρήγοροι, λιγότερο ατσούμπαλοι (όποιος έχει βρεθεί έστω και μία φορά σε απόσταση ενός μέτρου από μένα στο μετρό καταλαβαίνει τι εννοώ…) και πιο ευέλικτοι. Αντίθετα, το ύψος είναι χρήσιμο μόνο σε μία πολύ μικρή κατηγορία ανθρώπων: Στους μπασκετμπολίστες. Για όλους τους άλλους, το ύψος είναι απλά ένα εμπόδιο…

 

Αντιθέσεις!

‘Ασπρο!!!

Αντιθέσεις!

Μαύρο!!!

Thanks for NOT smoking!

Πφφ.. Φανατική αντικαπνίστρια γκουχ.. γκουχ.. η ίδια, παίρνω θέση με ιδιαίτερο πάθος όταν έρχεται η συζήτηση γύρω από το θέμα της απαγόρευσης του καπνίσματος από όλα τα δημόσια κτίρια (και ΚΥΡΙΩΣ στα πανεπιστήμια) και σε ιδιωτικούς χώρους συνάθροισης , όπως cafe, bar, club.

Δεν έχω καμία όρεξη να αναπνέω μεταπνευμονιασμένο(sic) καπνό. Είναι φασιστικό να μου καταστρατηγείτε το δικαίωμά μου στον καθαρό αέρα για κάτι που αποδεδειγμένα επιστημονικά μόνο μειονεκτήματα προσφέρει, εκτός από τις καπνοβιομηχανίες που γίνονται κατά τρις και τετράκις εκατομμύρια δολλάρια πλουσιότερες κάθε μέρα.

Και μη μου πείτε για δικαιώματα και ελευθερίες.. Είστε οι ίδιοι που όταν ταξιδεύετε στο εξωτερικό, θαυμάζετε την ποιότητα ζωής τους, αλλά αφήνετε την Ελλάδα να μαραζώσει μέσα στο ντουμάνι σας. Μηπώς να επιτρέπουμε και στα τζάνκι να ‘χτυπιούνται’ δίπλα μας στο bar επειδή είναι εθισμένοι σε κάτι που οι υπόλοιποι βρίσκουμε αηδιαστικό; Τουλάχιστον, οι τοξικομανείς δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στους γύρω τους. Μπορείς να αυτοκτονήσεις στο σπίτι σου χωρίς να με πάρεις στο λαιμό σου.. Και δε θέλω να μυρίζουν τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου ή η μπριζόλα μου τσιγαρίλα.

Και επειδή είμαι καλή προτείνω να σας παρέχονται δωρεάν -όταν βρίσκεστε σε στέρηση- τσίχλες και αυτοκόλλητα νικοτίνης, μπεγλέρια και πασατέμπο. Τι να κάνουμε θα υποστούμε το τσίκι- τσίκι αν είναι να γίνετε καλά.

Ένας άλλος μύθος που καταρρίφθηκε είναι ότι οι επιχειρήσεις που απογορεύουν το κάπνισμα στους χώρους τους έχουν λιγότερη πελατεία. Μουφιές.. Ίσα- ίσα που οι κατατρεγμένοι μη- καπνιστές κατάφεραν να βγούν απ’ τα σπηλιές τους και να πιουν κανένα ποτό. Το ίδιο συμβαίνει και με την ποτοαπαγόρευση πριν την οδηγήση προς όφελος του ίδιου του οδηγού και των άλλων οδηγών ή πεζών. Μη τα δαιμονοποιούμε όλα. Αυτό εξάλλου είναι το κοινωνικό συμβόλαιο που ποτέ δεν υπογράψαμε στην Ελλάδα. Τα θέλουμε όλα και δε δίνουμε τίποτα. Ελευθερίες και όχι υποχρεώσεις. Η καλοπερασή μας, η οικογενειούλα μας, το αμαξάκι μας και το τσιγαράκι μας.

Γκουχ…. Στη δική μου ουτοπία οι άνθρωποι μυρίζουν λεβάντα και οι ανάσες τους mentos φράουλα, προς το παρόν όμως συμβιβάζομαι -μπλιαχ- με αναπνοές με άρωμα τασάκι, γόπες στο δρόμο και κιτρινομπορδοροδοκόκκινα μεσοδάκτυλα. Γκουχ..γκουχ

Thanks for smoking!

            Δεν καπνίζω, όχι γιατί φοβάμαι πως θα κάνει κακό στην υγεία μου (αν φοβόμουν κάτι τέτοιο θα έμενα κλεισμένος όλη μέρα σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο και θα έτρωγα μόνο βρούβες), αλλά επειδή δε μου αρέσει. Εξάλλου, αν θέλω να κάνω κακό στον εαυτό μου υπάρχουν πολύ πιο απολαυστικοί τρόποι (π.χ. σουβλακοφαγία μέχρι τελικής πτώσεως).

            Αλλά δεν μπορώ να μη δείξω μια συμπόνοια στους εθισμένους καπνιστές, που ο οργανισμός τους χρειάζεται περισσότερο τον καπνό παρά το οξυγόνο. Άνθρωποι είναι κι αυτοί, υποφέρουν από τα πάθη τους, όπως και όλοι μας.

            Και τώρα τους απαγορεύουν να καπνίζουν σε δημόσιους χώρους. Με λίγα λόγια, το μόνο τσιγάρο που επιτρέπεται πια είναι αυτό μετά το σεξ – εκτός κι αν είσαι λίγο βιτσιόζος και το κάνεις σε δημόσιο χώρο, οπότε και πάλι απαγορεύεται. Μήπως υπερβάλλουμε λίγο;

            Είναι ήδη πολύ δύσκολο να είσαι καπνιστής την σήμερον ημέρα: Σε προειδοποιούν ότι σύντομα θα πεθάνεις, σου δείχνουν φωτογραφίες μαυρισμένων πνευμόνων, στα εστιατόρια σε περιορίζουν στις θέσεις δίπλα στην τουαλέτα, που βρωμάνε περισσότερο από το τσιγάρο σου, σε πιέζουν να το κόψεις, ακόμα κι αν δε θες.

            Και αντί να τους δίνουν μια επιβράβευση που καταφέρνουν και παραμένουν καπνιστές παρά τις εμφανώς αντίξοες συνθήκες, τι πάνε και κάνουν; Τους απαγορεύουν να καπνίζουν σε δημόσιους χώρους. Κοινώς, τους θεωρούν επικίνδυνους για την κοινωνία, κατατάσσοντάς τους στην ίδια κατηγορία με τους ναρκομανείς, τις ιερόδουλες, τους χούλιγκαν και τα ριάλιτι σόου (νομίζετε πως δεν κολλάνε τα ριάλιτι; Πράγματι, είναι πολύ πιο επικίνδυνα από όλα τα άλλα…).

            Δε νομίζω ότι μετατρέποντας τον πλανήτη σε no smoking area θα καταφέρουμε κάτι. Άμα είναι έτσι, βγάλτε το στην παρανομία, να το πουλάνε οι ντίλερ στις γωνίες μαζί με τα ecstasy και τα τριπάκια. Άλλωστε, δεν είναι λιγότερο εθιστικό, ούτε λιγότερο βλαβερό…Απλώς, είναι πιο καλοδιαφημισμένο…Και το να απαγορεύεις αυτό που με τόσο πάθος προμοτάρεις είναι σαν να ενθουσιάζεις το παιδί σου λέγοντάς του πόσο ωραίο θα είναι το τρενάκι που θα του πάρεις στα γενέθλιά του και, όταν του το πάρεις, να παίζεις όλη την ώρα εσύ μαζί του και να μην το αφήνεις να το χαρεί…