Πρόβα..νυφικού..εχμ..εξόδου! Side B

Αν είναι κάποια από τις θεωρίες και το κίνημα που ακολούθησε είναι αυτό του Φεμινισμού. Ναι, το βρίσκω ευνουχιστικό για το άλλο φύλο και υποτιμητικό για την ίδια τη γυναίκα που τη βάζει στην ίδια μοίρα με τους άνδρες. Ούτε μπράτσα έχω, ούτε και χρειάζεται, τρίχες έχω σαν μεσογειακή γυναίκα που κάνουν μπαμ στο ασπρουλιάρικό μου δέρμα αλλά τις καταπολεμώ μανιωδώς.

Η προετοιμασία πριν την έξοδο και το μακιγιάζ θέλουν κόπο και τρόπο συνάμα. Πάντα με μέτρο. Εκτός των άλλων είναι και μια ιεροτελεστία γραμμένη στα γονίδια μας και ένας τρόπος συμπεριφοράς που μάθαμε από τους γονείς, την κοινωνία και τα media. Barbie και Μπι Μπι Μπο μας αγοράζαν οι πατεράδες και οι θείοι για να παίζουμε τις κουμπάρες ήσυχα ήσυχα. Τη διατριβή μας, λοιπόν, στο ντύσιμο/ γδύσιμο, βάψιμο, πλύσιμο την βάζουμε σε εφαρμογή πάνω μας. Δε θα κάνεις αποτρίχωση, δε θα κάνεις μπάνιο, δε θα πλύνεις δόντια, δε θα βάλεις εκείνο το τέλειο φόρεμα που αγόρασες με τον πρώτο και τελευταίο σου μισθό (πρακτική άσκηση δλδ.), δε θα βαφτείς;

Η ουσία είναι μια: οι άντρες αρέσκονται στο να γκρινιάζουν. Α! Και είναι ΚΑΙ ανακριβείς για να μη πω ψεύτες. Περιγράφουν τις σημερινές κοπέλες και -δη τις ελληνίδες- σαν ηρωίδες βγαλμένες από χαζοβιόλικη ταινία. Και δεν είναι καθόλου αλήθεια. Πρέπει να είμαστε καθαρές και περιποιημένες, έτσι μας γαλούχησε η ελληνίδα μάνα. Τελεία και παύλα. Επίσης δεν κατανοούν πως κι αυτοί είναι ένας λόγος που προσέχουμε να είμαστε αντάξιες όταν στεκόμαστε δίπλα τους. Σίγουρα θα σου πουν το κλασικό και αμίμητο «Εμένα μ’ αρέσεις όπως είσαι». Και στο επόμενο λεπτό θα ξερογλύφονται μπροστά στη φτιασιδωμένη γκόμενα με τη trendy μικροσκοπική φουστίτσα. Αντί να καμαρώνουν, κάθονται και κλαίγονται για να δίνουν την εντύπωση του σοβαρού και διόλου επιφανειακού. Τς..τς.. τς.. Υποκριτές!

Τέλος, όσο για την ασυνέπεια μας κατά την ετοιμασία πριν την έξοδο, τότε.. είπε ο γαίδαρος τον πετεινό κεφάλα. Ουδέν σχόλιο. Εδώ μιλάνε τα χιλιάδες παραδείγματα από γυναικείες φούσκες έτοιμες να εκραγούν εξαιτίας ενός αδελφού ή αγοριού που βάζει ζελέ, κερί ή ξυρίζεται με θρησκευτική ευλάβεια για να πετύχει τη φαβορίτα του Μπεμπέκαμ!

Αφού λοιπόν δε τους αρέσουμε, γιατί μας πλησίασαν στο club και μας φλέρταραν; Δεν αλλάξαμε από εκείνη τη μέρα! Αλλά ίσως το πράσινο τερατάκι της ζήλιας τους κάνει έτσι γκινιάρηδες. Εξάλλου, δε βαφόμαστε σαν Καραγκιόζες, ε;; Αν δε μπορείτε να μας κυκλοφορήσετε τότε γιατί είστε μαζί μας; Κλείνω εδώ το θέμα γιατί κορνάρει ο άλλος.Ουπς!

Πρόβα…νυφικού, εχμ…εξόδου…Side A

Όλοι οι άνδρες έχουμε τουλάχιστον μία κακή εμπειρία από γυναίκες που χρειάζονται 5 ώρες για να ετοιμαστούν για μία τυπική έξοδο 2 ωρών. Όσοι από σας είστε μικροί κα άβγαλτοι και δεν έχετε ακόμα τέτοια εμπειρία, ρωτήστε τον μπαμπά σας: Αυτός ξέρει, όπως και οι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων (ρωτήστε τους κι αυτούς άμα θέλετε, το ίδιο θα σας πουν…).

            Και εντάξει: Ας δεχτούμε ότι μια γυναίκα χρειάζεται 5 ώρες για να προετοιμαστεί. Δεν μπορεί να ξεκινήσει 5 ώρες πριν να ετοιμάζεται; “Όοοοοοοχι, χρυσό μου, δε θα αργήσω”. Ναι, και την προηγούμενη φορά τα ίδια είπες και χάσαμε τη μισή ταινία!

            Γιατί φαίνεται πως οι γυναίκες το θεωρούν φυσιολογικό να σε έχουν εσένα standby ανά πάσα στιγμή και, όταν τις ρωτάς αν είναι έτοιμες, να κάνουν κάθε φορά και κάτι νέο: “Τώρα, τελειώνω, βάζω ρουζ” (γιατί πέρασες μαγουλάδες μικρή και μάλλον σου άρεσε, αλλιώς δεν εξηγείται), “τώρα, έρχομαι, σκουπίζω τα νερά” (γιατί θα παρεξηγηθεί πολύ ο νιπτήρας άμα τον αφήσεις βρεγμένο…), “τώρα, τώρα, ξυρίζω τα πόδια μου” (λες και θα τα δει κανείς, τζιν θα φορέσεις!!! Έλεος!)…

            Και να πω ότι είναι καικαμιά φοβερή προετοιμασία… Πασάλειμμα με σοβά, λίγο χρώμα στα μάτια και στα χείλη, άντε κι ένα πιστολάκι. Πόση ώρα μπορεί να πάρουν όλα αυτά; 1 ώρα, περισσότερο; 

           Αντίθετα, ο άντρας (ο σωστός, ο πρόστυχος) μπορεί να ξεκινήσει να ετοιμάζεται ένα τέταρτο πριν την έξοδο, χωρίς να καθυστερήσει ούτε δευτερόλεπτο: Ένα γρήγορο μπάνιο, δυο ρουχαλάκια κι έξω απ’ την πόρτα. Δεν κάθεται μισή ώρα μπροστά από τη ντουλάπα να αναρωτιέμαι αν το μπεζ πουκάμισο πάει με το καφέ παντελόνι (ενέργεια που συνοδεύεται πάντα από την κλασική ερώτηση-παγίδα “Πώς είμαι;”…Θες πραγματικά να μάθεις;). Δε χρειάζονται φανφάρες, παιδάκι μου, με την παλιοπαρέα θα βγούμε στην Πλάκα, όχι με τον πρέσβη της Μπουρζουαζίας στο Χίλτον! 

           Τώρα θα μου πει η άλλη “άμα είχατε κι εσείς να φτιαχτείτε, θα κάνατε κι εσείς τόση ώρα”. Μπα, σοβαρά; Και ποιος σας είπε ότι εμείς γουστάρουμε να φιλάμε σοβάδες και να πασαλειφόμαστε με κραγιόν; Δεν έχετε ακούσει ότι η φυσική ομορφιά είναι πιο εκθαμβωτική από την πλαστική; Κι εγώ έχω σπυράκια, αλλά δε θα πλακωθώ στο concealer για να τα κρύψω. Όλοι έχουμε σπυράκια, god damn it! Δεν είναι η 11η πληγή του Φαραώ, ούτε ύπουλο εξωγήινο σχέδιο σε βάρος της ψυχικής σας υγείας!

            Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς κλεισμένη στην τουαλέτα, να παλεύεις να κρύψεις τις ορατές και αόρατες ατέλειές σου. Και η βραδινή έξοδος χάνει κάτι από τη μαγεία της, όταν νιώθεις την ανάγκη να κοιτάζεσαι περισσότερη ώρα στον καθρέφτη απ’όση θα σε δουν όλοι οι υπόλοιποι…

Ασυμφωνίες χαρακτήρων, PART I

Δε περίμενα ποτέ να συμπαθήσω έτσι άτομο που έχει τόσα πολλά στραβά. Χμμ..δηλαδή, το ότι δεν είναι εγώ. Ναι, είμαι εγωίστρια αλλά για να κρύβω κάτω από το προσωπείο ένα αναψοκοκκινισμένο, γεμάτο ανασφάλειες και άγχη πρόσωπο. Συνεπώς, έχω και το φυσικό τάλαντο της υποκριτικής μιας και παίξω πάντα ρόλους. Drama queen που δε καταφέρνει να συγκινήσει τον κ. Stranger, ο οποίος με γειώνει κανονικά και με βγάζει απ τα ρούχα μου (μεταφορικά) και με γράφει στα φρύδια του.

Ένα είναι το μεγαλύτερο προσόν μου. Το ότι ξέρω τι θέλω και πώς να το πετύχω. Α, όλα κι όλα. ΄Ανθρωπος χωρίς σταθερές αξίες και όραμα είναι σαν αυτοκίνητο χωρίς φρένα στην κατηφόρα της Κατεχάκη. Τελεία και παύλα. Είμαι απόλυτη. Κι εσείς; Να τα πείτε στον master του ωχαδελφισμού και χαμαιλεοντισμού μαζί. Ακούς ;; Ακούω να λες…

Και τώρα που το είπα, πως να με ακούσει όταν έχει τέρμα τη μουσική, όταν ξεμερωβραδιάζεται στο Ίντερνετ και όταν βλέπει αυτές τις ταινίες δράσης χωρίς στόρυ…. βέβαια μετά το πρώτο τέταρτο με πιάνει ο ύπνος αλλά και πάλι με τσατίζει γιατί δεν είδε καν πως με πήρε ο ύπνος και ΜΠΑΜ και ΜΠΟΥΜ οι πιστολιές. Έλεος! Χάθηκε μια ταινία βγαλμένη απ΄ τη ζωή; Όχι φλωριές αλλά κάτι με κουλτούρα. Και με την κουλτούρα βέβαια έχουμε ένα πρόβλημα. Θέατρο; Α! Δατ γουόζ λάστ γίαρ!!

Τα βασικά δε τα ανέφερα. Είμαι απ’ το Βορρά (ΠΑΟΚάρα έχω τρέλα…) και είναι απ’ το Νότο (κάτι κόκκινα μικρά ανθρωπάκια..α γειά σου!!). Κάθε φορά που παίζουμε αγώνα, δίνουμε κι εμείς το δικό μας match!

Το (παπα) ριζικό aka No 1. casus belli όμως είναι η τεμπελιά του. Του λέω : ‘‘Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου.. Ρεεεε!!’’. Και τότε μου πετάει ένα θεϊκό: ‘Μα είναι Κυριακή, κι ο Θεός ξεκουράστηκε!!’’ Και μένω άφωνη, μόνο ψιθυρίζω τρέμοντας από οργή: ‘‘Μα εσύ δεν πιστεύεις στο Θεό!!’’ ;(

 

Ασυμφωνίες χαρακτήρων (part 1)

        Σας έχει τύχει ποτέ να μην ταιριάζετε σε τίποτα με κάποιον; Και εννοώ σε ΤΙΠΟΤΑ. Άσπρο και μάυρο, Γιν και Γιανγκ, Λάκης Λαζόπουλος και Μιμή Ντενίση, καμία επαφή!

        Ε, έτσι είμαστε εγώ και η Mei generis. Διαφωνούμε σε όλα και, όπως υπονοεί και το όνομα του blog, η άποψη του ενός είναι casus belli για τον άλλο! Τελικά, μόνο στον τίτλο συμφωνήσαμε, κι αυτό για καθαρά λειτουργικούς σκοπούς.

        Εγώ θα μιλήσω για τον εαυτό μου και αυτή θα κάνει το ίδιο. Αν μιλούσαμε ο ένας για τον άλλο θα μας έκοβε το ΕΣΡ, κι ας μην έχει αρμοδιότητα στο Internet! Βρίσκομαι στο άνθος της ηλικίας μου, ατάκα που δεν έχω σταματήσει να λέω από τότε που αυτή έγινε διψήφια. Λατρεύω τις ταινίες που δεν έχουν happy end (παράδειγμα προς μίμηση: Se7en) και σιχαίνομαι αυτές που έχουν (παράδειγμα προς αποφυγή: Το 90% της παραγωγής του Hollywood).

        Δεν έχω κόμπλεξ και ανασφάλειες, γιατί είμαι ένας εξέχων ωχαδερφιστής. Αλλάζω γνώμη κάθε 5 λεπτά, αλλά όχι αρκετά για να συμφωνήσω με τη Mei generis. Έχω μνήμη χρυσόψαρου και νιώθω καλά μ’αυτό. Στην τηλεόραση βλέπω ποδόσφαιρο και μόνο. Άντε και Θέμο πού και πού.

        Μου τη δίνει το θέατρο, γιατί είναι πανάκριβο. Μου τη δίνουν οι ειδήσεις στην τηλεόραση, γιατί δεν είναι ειδήσεις. Μου τη δίνει που κάνει καλοκαίρι μέσα στο καταχείμωνο, γιατί δεν είναι νορμάλ, for God’s sake! Α, μιας και τον ανέφερα, έχω πάψει να πιστεύω στο Θεό από την Πρωτοχρονιά του 2000, που περίμενα να γίνει η Δευτέρα Παρουσία.

Η κοσμο- ή βιοθεωρία μας…

- Πάντα ονειρευόμουνα ένα ανοιχτό τζιπάκι
- Mόνο αυτό μας έλειπε τώρα τι να σου πω
- Πάντα γκρινιάρα ήσουνα κι αγύριστο κεφάλι
- Κι εσύ είχες την απαίτηση να σε υπηρετώ

- Ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μια τάξη
- Ήθελα στην ντουλάπα μου να γίνεται χαμός
- Παλιές φωτογραφίες μου θα ‘θελα να ‘χες κάψει
- Μπροστά στους ξένους θα ‘θελα να ‘σαι πιο σοβαρός

Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα
τα όνειρά μου κόκκινα
τα όνειρά μου άσπρα
ρούχα μαζί που πλύθηκαν
κι έχουνε γίνει ροζ

- Ήθελα στα γενέθλια να μου ‘φερνες λουλούδια
- Ήθελα στα γενέθλια μόνος μου να τα πιω
- Να με γλυκονανούριζες τα βράδια με τραγούδια
- Άσε με πήγε τέσσερις θέλω να κοιμηθώ

- Κοίτα καλέ που έμπλεξα θα σκάσω απ’ το κακό μου
- Πάνω που ετοιμαζόμουνα το ίδιο να σου πω
- Βρε αν δε σ’ ερωτευόμουνα θα ‘κανα το δικό μου
- Εγώ να δεις τι θα ‘κανα, μα έλα που σ’ αγαπώ

Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα
τα όνειρά μου κόκκινα
τα όνειρά μου άσπρα
ρούχα μαζί που πλύθηκαν
κι έχουνε γίνει ροζ