Γυναίκες στην κουζίνα!

Posted: Μαΐου 17, 2008 by The_Stranger in Uncategorized

Προσωπικά είμαι της άποψης ότι οι γυναίκες πρέπει να είναι απόλυτα ίσες με τους άνδρες. Αν και στη θέση τους θα το ξανασκεφτόμουν και θα προτιμούσα να πλένω πιάτα και να ξεσκατίζω μωρά, περιμένοντας τον άντρα μου να μου φέρει λεφτά για να αγοράσω εκείνο το καταπληκτικό συνολάκι, παρά να τρέχω όλη μέρα σαν τον προαναφερθέντα άντρα. Αλλά όπως και να’χει, αυτές ήθελαν ισότητα. Και στα καλά, και στα κακά. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να πηγαίνουν και φαντάροι;

 

Φυσικά δε μου πέφτει λόγος επί του θέματος, αλλά αν σκεφτόμουν έτσι δεν θα έλεγα ποτέ τη γνώμη μου για τίποτα, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μη γνωρίσει ποτέ μερικές από τις πιο βλαμμένες γνώμες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Γι’αυτό και δηλώνω πως έχω τουλάχιστον 15 καλούς λόγους για να ΜΗΝ θέλω να δω φανταρίνες στον Στρατό. Και είναι οι εξής:

 

1. Η γκαρνταρόμπα του Στρατού θα έπρεπε να εξοπλιστεί με ορισμένα νέα κομμάτια (για πρώτη φορά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), όπως αρβύλες-στιλέτο, κάπρι παντελόνια παραλλαγής, ντεκολτέ χακί μπλούζες για το καλοκαίρι κ.α..

 

2. Στα στρατιωτικά εγκλήματα, δίπλα στην εγκατάλειψη θέσεως από σκοπό και στον ύπνο στη σκοπιά, θα προσετίθετο ακόμα ένα: Το σεξ εν ώρα σκοπιάς (που για την ώρα δεν προβλέπεται ως έγκλημα, χάρη στις πιέσεις των ομοφυλοφιλικών οργανώσεων).

 

3. Με δεδομένο το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο αίσθημα δικαιοσύνης και ισότητας και τον προοδευτικό τρόπο σκέψης που παραδοσιακά διαθέτει ο Στρατός, οι γυναίκες φαντάροι θα φορτώνονταν όλες τις αγγαρείες και τις καθαριότητες.

 

4. Μόνο σκεφτείτε πόσες καταχωρίσεις σαν την παρακάτω θα βλέπαμε στο “Σε Είδα” της Athens Voice:

 

467 Χ.Λ.Α.Π.Ε.Θ.

 

Σε είδα στα μεγειρεία να ξεπλένεις λάχανα για τη σαλάτα. Εσύ μελαχρινός, χακί χιτώνιο με χακί παντελόνι και μαύρες αρβύλες, εγώ ξανθιά, χακί χιτώνιο με χακί παντελόνι και μαύρες αρβύλες. Ήμουν αυτή που έπλενε τα μαχαιροπήρουνα στη λάντζα. Θα σε δω εκτός στρατοπέδου; fantarina@stratos.gr

 

5. Χάρη στην αξιοθαύμαστη παρα-λογική του Στρατού, θα έπρεπε όλες οι γυναίκες φαντάροι να ξυρίζουν τα πόδια τους καθημερινά (κι ας μη φαίνονται). Και γι’αυτό το σκοπό θα τοποθετούνταν μπιντέδες δίπλα στους νιπτήρες όπου οι άντρες φαντάροι ξυρίζουν τα γένια τους.

 

6. Επίσης, με την ίδια λογική, οι γυναίκες φαντάροι θα έκαναν μία εβδομάδα παραπάνω εκπαίδευση για τους άνδρες, στην οποία θα μάθαιναν να κατουράνε όρθιες – σιγά μην πλήρωνε  ο Στρατός για να τους φτιάξει γυναικείες τουαλέτες.

 

7. Μετά από μαζικές κινητοποιήσεις, οι γυναίκες φαντάροι θα κατάφερναν να αποκτήσουν ελεύθερη ώρα καθημερινά μεταξύ 7 και 8 το απόγευμα, ώστε να μαζεύονται στο ΚΨΜ και να βλέπουν “Μαρία Η Άσχημη”.

 

8. Επίσης, κάθε στρατόπεδο θα έπρεπε υποχρεωτικά να διαθέτει δύο τηλεοράσεις, ώστε να μην ξεσπάσει (αληθινός!) εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των ανδρών φαντάρων, που θέλουν να δουν Champions League, και των γυναικών φαντάρων που θέλουν να δουν Λαζόπουλο.

 

9. Θα σημειώνονταν πολλά ατυχήματα κατά τη διάρκεια της γυμναστικής, με θύματα άνδρες φαντάρους που θα σκόνταφταν ή θα έπεφταν πάνω σε κολώνες, όντας απορροφημένοι από το θέαμα των χακί βυζιών των γυναικών φαντάρων που ανεβοκατεβαίνουν.

 

10. Έχω δει γυναικεία νύχια βαμμένα σε διάφορες αποχρώσεις, οι περισσότερες από τις οποίες είναι είτε εμετικές, είτε αποκρουστικές. Θα θέλαμε πραγματικά να προστεθεί σε αυτές και το χακί της παραλλαγής από κάποιες στρατόκαυλες φανταρίνες;

 

11. Απλά σκεφτείτε τι συνέπειες θα υπήρχαν στις “υπογραφές” των φαντάρων σε τοίχους, παγκάκια και τουαλέτες στρατοπέδων:΅

 

313 ΛΕΛΕ ΣΟΥΛΑ – ΠΗΞΤΕ ΨΑΡΟΥΚΛΕΣ!

Green Hooligans – Τζίγγερ Πούλα – Αντωνία G.13

Η Εύα από τον 3ο Λόχο παίρνει καλές πίπες

Η Ελένη από τον 2ο Λόχο είναι χοντρή

Θα σου σπάσω τα νύχια μωρή ψόφια

Θα μου κλάσεις τα άρβυλα

Άμα σε πετύχω στη σκοπιά την έβαψες

 

12. Εντάξει, αν στη σκοπιά ακούς μουσική ή κάθεσαι προλαβαίνεις να κλείσεις το mp3 ή να σηκωθείς. Αλλά αν βάφεις τα νύχια σου τι προλαβαίνεις να κάνεις;

 

13. Στον Στρατό μπορεί να πάρεις και ειδικότητα οδηγού. Τι σημαίνει αυτό; Απλά σκεφτείτε: Όχι απλά γυναίκες οδηγοί, αλλά γυναίκες οδηγοί γιγαντιαίων στρατιωτικών οχημάτων. Κάντε τον σταυρό σας από τώρα.

 

14. Στον Στρατό ξεχνάς εντελώς τους καλούς σου τρόπους. Χρειάζεται πραγματικά η κοινωνία μας γυναίκες που φτύνουν, βρίζουν, κλάνουν και ρεύονται ασύστολα;

 

15. Οι φανταρίνες θα αντιμετώπιζαν ένα τόσο τραγικό υπαρξιακό πρόβλημα, που πιθανότατα δεν θα άντεχαν ούτε μία μέρα στον Στρατό. Βλέπετε, οι τουαλέτες είναι πολύ μικρές και δεν θα μπορούσαν να πάνε δυο-δυο στην τουαλέτα, όπως συνηθίζουν…

Γυναίκες στο στρατό

Posted: Μαΐου 17, 2008 by meigeneris in Uncategorized

Women@army

Το ανέκδοτο που κλείνει: «Δεν έχει ψάρι, άρα είναι γκέι» το ξέρετε. Είναι γυναίκα άρα δεν κάνει για το στρατό είναι μάλλον ένας άτοπος συσχετισμός. Με την ίδια λογική μπορεί κανείς να παραθέσει πως με τις γυναίκες φανταρίνες, το σώμα θα εξελισσόταν σε έναν οργανισμό με στυλ και άποψη που πρωταρχικό στόχο θα είχε την ανθρωπιστική βοήθεια εντός και εκτός συνόρων. Κάτι σαν τις Καλόγριες ή τις Προσκοπίνες.

Κάτι τέτοια κουλά σκεφτόμουν για να κατεβάσω τους λόγους που εμείς οι γυναίκες πρέπει να πάμε στο στρατό. Και να τονίσω πως δεν είμαι φεμινίστρια. Στο άκουσμα και μόνο με πιάνει σύγκρυο..Απλά σκεφτόμουν τα εξής:

Σκέψη 1. Και που πάνε οι άντρες στο στρατό τι καλό είδαμε σε αυτόν τον κόσμο;

Σκέψη 2. Τι θα μπορούσε να πάει χειρότερα στο σώμα απ’ ότι τώρα που το υπηρετούν υποχρεωτικά οι άρρενες;

Ορίστε, λοιπόν, τι θα άλλαξε στο σώμα αν η στράτευση ήταν υποχρεωτική για τις γυναίκες:

1. Η μεταρρύθμιση του στρατού θα άρχιζε από την ένδυση και υπόδηση των στρατευμένων νεανίδων και θα τελείωνε στην διακόσμηση των στρατοπέδων. Όχι στις βρομερές αρβύλες και τα ξεχειλωμένα σώβρακα.

2. Οι στρατιωτίνες θα χαμήλωναν τους τόνους στις μάχες με αποτέλεσμα τα στρατιωτικά εγκλήματα να γίνουν πταίσματα, όπως σπάσιμο νυχιού, ξεμάλλιασμα, σκίσιμο/ τσαλάκωμα/ λέρωμα της παραλλαγής.

3. Τα στρατόπεδα θα έλαμπαν από καθαριότητα μιας και οι νοικοκύρισσες στρατιωτίνες μας θα φρόντιζαν για την τάξη και την οργάνωση. Στο ΚΨΜ θα πωλούνταν Cosmopolitan και Glamour.

4. Οι μυρωδιές αχνιστών φαγητών θα έκαναν τους φαντάρους των γειτονικών στρατοπέδων να παρελαύουν -κυριολεκτικά- έξω από τις πύλες των γυναικείων στρατοπέδων.

5. Στη θέα και μόνο μιας γυναίκας με στολή, κάθε σαδομαζοχιστής και λοιπός φετιχιστής θα ένιωθε το πατριωτικό του σθένος να ανεβαίνει!

6. Απαραιτήτως καθημερινά οι γυναίκες φαντάροι πρέπει να είναι ετοιμοπόλεμες, πράγμα που σημαίνει αποτρίχωση μπικίνι, φρύδια και μέικ-απ (κραγιόν και ελαφριά πούδρα) ανά πάσα ώρα και στιγμή. Οι σύντροφοι των κοριτσιών μας θα (εκ)τιμήσουν δεόντως την στρατιωτική αυτή λογική και πρακτική, ειδικά σε επισκεπτήρια και εξόδους. Επίσης, για να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή και τη μαζική υστερία των κορασίδων, το κράτος θα προσφέρει 30% έκπτωση σε ολική αποτρίχωση για τις στρατεύσιμες. Να, ο στρατός που κάνει την καινοτομία πράξη και δίνει λύσεις στο αιώνιο δίλημμα: κερί ή λέιζερ;

7. Το ΚΨΜ θα αναβαθμιζόταν και θα επιτελούσε επιτέλους το ρόλο του ως κέντρο ψυχαγωγίας. Βραδιές ταινιών, καραόκε και μιμήσεις της Βουγιουκλάκη θα αναπτέρωναν το ηθικό των φανταρίνων.

8. Η γυμναστική και η σκληρή άσκηση θα συνέβαλλαν στην καλή υγεία των Ελληνίδων και θα αποτελούσαν σωτήριο βήμα για την καταπολέμηση της κυτταρίτιδας και της χαμηλοκωλίασης.

9. Οι γυναίκες ως trendsetters θα καθιέρωναν το στρατιωτικό στυλ ως τάση της μόδας και όχι ως εμφάνιση περιθωριακών και ξεχασμένων στα ’80s.

10. Οι νύχτες στη σκοπιά θα κυλούσαν ευκολότερα για τις γυναίκες. Θα τις έβλεπαν με πιο ρομαντική διάθεση και ως μια ευκαιρία να ανασυγκροτήσουν τις σκέψεις τους

11. Οι στρατιωτικές μπάντες θα αποτελούνταν από καλλίφωνες νεαρές. Τέρμα στους κακόφωνους άντρες με accent.

12. Στις υποστολές σημαίας δε θα κινδυνεύαμε να δούμε τη γαλανόλευκη ανάποδα τύπου Ελληνοφρένεια.

13. Οι γυναίκες θα εξευγένιζαν το Στρατό. Ειδικό πρωτόκολλο και νέες εκλεπτυσμένες συνήθειες θα έκαναν την εμφάνισή τους, όπως καθαρές τουαλέτες με απαλό χαρτί υγείας και μπανιέρες (όχι ντουζιέρες) με ροζ απαλές πετσέτες, αφρόλουτρα και και άλατα.

14. Τέλος, το φανταριλίκι δε θα «έστρωνε» τις Ελληνίδες, αλλά οι Ελληνίδες θα έστρωναν το σώμα κάνοντας το πιο λειτουργικό και ανθρώπινο. Συμπερασματικά, όπως συνεπάγεται από τα παραπάνω, εάν όλα τα κράτη είχαν στρατό από γυναίκες, στον κόσμο θα υπήρχε world peace!


Όλα θα γίνουν.. κάποτε!

Posted: Δεκεμβρίου 5, 2007 by The_Stranger in Uncategorized

l_00001434.jpg

Υπάρχουν πολλά είδη μαζοχιστών. Για παράδειγμα, υπάρχουν αυτοί που γουστάρουν να αυτομαστιγώνονται νυχθημερόν για να εξιλεωθούν για τις αμαρτίες τους (άμα είναι να αυτομαστιγώνομαι για να πάω στον Παράδεισο, θα προτιμήσω την Κόλαση – θα έχει και πιο ενδιαφέροντα άτομα). Επίσης, υπάρχουν και αυτοί που τους αρέσει να οδηγούν το πρωί με το μεγάλο μποτιλιάρισμα, αυτοί που λατρεύουν να κάνουν μπάνιο στην θάλασσα τον Ιανουάριο, αυτοί που ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία κλπ. Αλλά σήμερα θα επικεντρώσω την προσοχή μου σε ένα άλλο, αρκετά συνηθισμένο είδος μαζοχιστή: Αυτόν που αγχώνεται με το παραμικρό.

Ο αγχώδης μαζοχιστής γεννιέται συνήθως πρόωρα – είναι τέτοιο το άγχος του να βγει από την κοιλιά της μάνας του, που στους 7 μήνες κάνει ντου. Στο σχολείο είναι ο κλασικός σπασίκλας που αγχώνεται επειδή δεν του φτάνει ένα 24ωρο για να διαβάσει όλα τα μαθήματά του. Στο πανεπιστήμιο παραδίδει εργασίες 200 σελίδων, επειδή φοβάται μήπως αφαιρέσει κάποιο σημαντικό στοιχείο και κοπεί στο μάθημα. Στη δουλειά φτάνει πάντα τουλάχιστον ένα τέταρτο νωρίτερα, από φόβο μην βρει κίνηση στον δρόμο, και είναι πάντα περικυκλωμένος από έναν χαμό χαρτούρας, που ποτέ δεν πετάει στα σκουπίδια, γιατί ίσως κάποια από αυτά να του χρειαστούν κάποτε (κι όμως, δεν θα του χρειαστούν). Στα γεράματά του γίνεται υποχόνδριος και νομίζει ότι όλες οι αρρώστιες τον έχουν βάλει στο σημάδι για να τον στείλουν στον άλλο κόσμο μια ώρα αρχύτερα. Και φυσικά, το μεγαλύτερο άγχος του είναι μήπως θαφτεί ζωντανός.

Στην πράξη, οι αγχώδεις άνθρωποι έχουν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: Ενώ οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας δυσκολεύουν τη ζωή όλων των υπολοίπων για να διευκολύνουν τη δική τους, οι αγχώδεις άνθρωποι δυσκολεύουν την ζωή όλων των άλλων, αλλά και του ίδιου τους του εαυτού. Το άγχος προκαλεί έλκος, καρκίνο, ημικρανίες και πλατυποδία. Το άγχος μικραίνει τη ζωή – και όχι μόνο αυτό: όσο διαρκεί, την κάνει σκέτο βασανιστήριο. Το άγχος είναι κακό, ψυχρό κι ανάποδο. Και οι αγχώδεις τύποι είναι εξίσου κακοί, στραβοί κι ανάποδοι.

Εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι τέτοιος τύπος, και πολύ δύσκολα θα έκανα παρέα με κάποιον που κοιτάει το ρολόι του κάθε 20 δευτερόλεπτα. Είμαι υπερήφανος πρεσβευτής του “χαλαρά, η ζωή είναι ωραία”, του “relax, take it easy” και του “relax, don’t do it, when you want to go to it” – θα μπορούσα να έχω γράψει κάποιο από αυτά τα τραγούδια. Αφήνω το άγχος έξω από τη ζωή μου και, όταν καμιά φορά το βλέπω να πλησιάζει, του κλείνω την πόρτα κατάμουτρα και διπλοκλειδώνω για να το κρατήσω έξω. Βλέπω πολλούς να τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν και γελάω μαζί τους: Αν ο άνθρωπος ήταν προορισμένος να τρέχει, δεν θα λαχάνιαζε και δεν θα ίδρωνε. Ο εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνεις ελεύθερο, παρά όταν τον γεμίζεις με άγχος. Όταν κοιτάς στα μάτια έναν αγχωμένο άνθρωπο, βλέπεις καθαρά τον φόβο, την ανησυχία, την απόγνωση. Αντίθετα, ένας χαλαρός άνθρωπος είναι πάντα πρόσχαρος, ήρεμος, ελεύθερος. Εσείς τι προτιμάτε να είστε: Φοβισμένοι ή ελεύθεροι;

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα της κοινωνίας μας είναι ότι θέλει τα μέλη της καθοδηγούμενα (και) από το άγχος και όχι ελεύθερα και ξένοιαστα. Οι ξένοιαστοι άνθρωποι είναι αντιπαραγωγικοί: Δεν συγκεντρώνονται στη δουλειά τους, δεν υπακούν σε αυστηρούς κανόνες, δεν χαμπαριάζουν από επιπλήξεις και απειλές – κοινώς είναι οι εφιάλτες του καπιταλιστή εργοδότη. Αντίθετα, οι αγχωμένοι άνθρωποι φοβούνται τα πάντα γύρω τους, κάνουν ό,τι τους πει το αφεντικό και προσέχουν στη δουλειά τους – πρότυπο εργαζομένου!

Η επιλογή, σε τελική ανάλυση, είναι δική μας: Κάνουμε αυτό που μας λένε και αγχωνόμαστε για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες άλλων ή κάνουμε αυτό που μας αρέσει, εντελώς ανεξάρτητοι από εξωτερικές πιέσεις και με μοναδικό σκοπό να ικανοποιήσουμε τον εαυτό μας και μόνο; Διαλέγεις και παίρνεις

Όλα θα γίνουν στην ώρα τους

Posted: Δεκεμβρίου 5, 2007 by meigeneris in Uncategorized

stress-zebrastripes.gif

Εκτός από την ειδολογική διαφοροποίση ανάμεσα στις διάφορες κατηγορίες μαζοχιστών, υπάρχει και η διαφοροποίηση παραλυτικού και δημιουργικού άγχους.

Το δημιουργικό άγχος είναι απαραίτητο και προσωπικά λειτουργώ καλύτερα κάτω από αυτό. Δηλαδή αν είμαι εντελώς χαλαρή, όλα πάνε στραβά, τα σκατώνω, με πιέζουν προθεσμίες για ένα σωρό πρότζεκτ και τότε έρχεται το παραλυτικό και με ακινητοποιεί. Το άγχος μας κάνει παραγωγικούς. O κάθε τεμπέλης που κρύβεται πίσω από το ιδεώδες του ‘χαλαρού’ τρόπου ζωής μάλλον θα ζήσει περισσότερο και θα μας θάψει, εκτός -βέβαια- αν πάθει θρόμβωση των αγγείων εξαιτίας της καθιστικής ζωής και την κάνει με ελαφρά..

Παραδέχομαι πως έχω 3 άσπρες τρίχες και είμαι ήδη 20 και κάτι αλλά γουστάρω να ζω με το άγχος. ‘Ενα διεργετικό καλύτερο από το σεξ ή τη σοκολάτα. Η αδρεναλίνη να τακτοποιήσεις τα καθημερινά καθήκοντα και η τελική ικανοποίηση να τα καταφέρνεις περίφημα.

Ο αγχώδης άνθρωπος είναι ευαίσθητος (αχού μωρέ!) και λαμβάνει υπόψη του όσα συμβαίνουν γύρω του. Τα παιδιά στα φανάρια, το λιώσιμο των πάγων, το ασφαλιστικό μπορούν να τον προβληματίσουν αλλά χάρη στο δημιουργικό του άγχος παίρνει θέση και να δρα για να αλλάξει την κατάσταση. Δεν είναι ωχαδελφιστής, αντιθέτως, είναι μαχητής. Έχει προσωπικούς στόχους και ιδανικά για να γίνονται όλα στην ώρα τους. Προσπαθεί να παρακινήσει τους χαλαρούς τύπους να ξεκολλήσουν από την οθόνη του υπολογιστή αλλά καταντά ενοχλητικός, διότι η δικτατορία της πλειοψηφίας έχει μάθει στα λεφτά του μπαμπά ή του γκόμενου και την καλοπέραση. Σίγουρα δεν έχει τον ανθρωποδιώκτη αλλά δυστυχώς είναι μοναχική η ζωή του αγαπητού κ. Αγχώδους.

Εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις, το άγχος βοηθά αποδεδειγμένα –αλήθεια- τη διαδικασία μάθησης. Ο μαθητής του πρώτου θρανείου δεν είναι σπασικλάκι αλλά ο καπάτσος δικηγόρος που θα σου τα παίρνει χοντρά στο μέλλον. Είναι συνεπέστατος, τηρεί τους κανόνες ησυχίας (δεν πηγαίνει τουαλέτα μετά τις 22.00 για να μην ενοχλήσει το καζανάκι το γείτονα), τηρεί τους κανόνες υγιεινής και γίνεται ένας προστατευτικός γονιός αφού δεν αφήνει το παιδί του να μεγαλώσει σαν ορφανό.

Μακάρι να ήταν περισσότερο αγχώδεις οι Ελλήνες για πράγματα που έχουν αξία. Να είναι ξύπνιοι, να λάμπει το μάτι τους από την εγρήγορση παρά να λένε διαρκώς ’δε βαριέσαι..’. Ε ναι, λοιπόν, σας βαριέμαι..

 

just_try_voting_here_265x358.gif

Η ψήφος είναι σαν το σεξ: Το κάνεις πρώτη φορά στην ύστερη εφηβεία σου και σε ενθουσιάζει. Όταν σου ξαναδίνεται η ευκαιρία, το ξανακάνεις ευχαρίστως. Μάλιστα, μπορεί καμιά φορά να επιλέξεις και διαφορετικό/ή σύντροφο, ώστε να το κάνεις πιο ενδιαφέρον. Αλλά κάποια στιγμή απογοητεύεσαι, το βαριέσαι, και τελικά το κάνεις μόνο επειδή σε αναγκάζουν. Στο τέλος θεωρείσαι ανίκανος να το κάνεις όπως πρέπει και, αφού δεν είσαι υποχρεωμένος, απέχεις.

Στο σχολείο μας μάθανε ότι η καθολική ψηφοφορία είναι η αρτιότερη έκφραση της δημοκρατίας και είναι ταυτόχρονα δικαίωμά μας και υποχρέωσή μας να επιλέγουμε ποιος θα μας κυβερνήσει. Πόσο όμορφο ακούγεται αυτό! Και πόσο απογοητευτικό αποδεικνύεται, όταν συνειδητοποιείς πως οι επιλογές σου περιορίζονται σε:

1.Ένα απέραντο στρουμφοχωριό γεμάτο γαλάζια στρουμφάκια που ψάχνουν παντού έναν κακό Δρακουμέλ για να του φορτώσουν όλα τα στραβά τους.

2. Έναν καταπράσινο Hulk, ο οποίος για 20 χρόνια ήταν ένας τεράστιος γίγαντας με ατσάλινα μπράτσα, αλλά τώρα υποφέρει από μπέρι-μπέρι και δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του.

3. Μία κομμουνίστρια Κοκκινοσκουφίτσα, που προσπαθεί να πάει το καλαθάκι της, γεμάτο Stolichnaya, στην άρρωστη γιαγιά της, αλλά πάντα προλαβαίνει να την κατασπαράξει ο καπιτάλας κακός λύκος

4. Επτά και κάτι νάνους του ΣΥΡΙΖΑ, που σκαρφάλωσαν οένας στην πλάτη του άλλου και νομίζουν ότι δημιούργησαν έναν γίγαντα, στην προσπάθειά τους να εντυπωσιάσουν μια Χιονάτη που γουστάρει άλλον.

5. Ένα τσούρμο εθνικιστικά Teletubbies, που παίζουν ανέμελα σε ένα καταπράσινο λιβάδι και διδάσκουν σε όλους πόσο κακοί είναι οι μετανάστες, πόσο καλός είναι ο Χριστιανισμός και πόσο “ψυχάρες” είναι οι Έλληνες μπασκετμπολίστες.

6. Μία ομιλούσα τάπα νιπτήρα, που πιστεύει ότι μπορεί να βουλώσει όλες τις τρύπες του συστήματος – αλλά όχι και το στόμα της.

 

Κι όμως, υπάρχει και μια ακόμα επιλογή: Αποχή. Και είναι η καλύτερη από όλες τις υπόλοιπες.

Σκεφτείτε το και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας: Νιώθετε κολακευμένοι που η δική σας ψήφος έχει την ίδια αξία με αυτήν την Έφης Θώδη, αυτήν την Στέλλας Μπεζαντάκου και αυτήν του Κατέλη; Αν η απάντησή σας είναι καταφατική, καλωσήρθατε στην εγκεφαλική ζώνη του λυκόφωτος. Αλλιώς, σκεφτείτε σοβαρά κατά πόσον αξίζει να ρίξετε την ψήφο σας στην ίδια κάλπη με ένα “Παρατράγουδο” της Αννίτας Πάνια.

Δεν αμφισβητώ την αξία της δημοκρατίας. Δεν έχω ούτε το δικαίωμα, ούτε και την πρόθεση αυτή. Αμφισβητώ, όμως, την αξία της σύγχρονης δημοκρατίας, που έχει μετατραπεί σε οχλοκρατία. Και μόνο το γεγονός ότι οι πολιτικοί δεν μιλάνε με επιχειρήματα, ώστε να μας πείσουν ορθολογικά ότι είναι ικανοί, αλλά με επικοινωνιακά τεχνάσματα, ώστε να κοροϊδέψουν τις μάζες που θα πέσουν στην παγίδα τους και θα τους ψηφίσουν, με κάνει να απέχω από την πολιτική – και αναγκαστικά, και από την διαδικασία της ψηφοφορίας.

Πιθανόν να προβάλλετε το επιχείρημα ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι να εκφράσει ένας ψηφοφόρος την αποστροφή του για τα υπάρχοντα κόμματα εξουσίας, χωρίς να επιδεικνύει τόσο ενοχλητική αδιαφορία για τα κοινά. Ωστόσο:

- Αν ψηφίσω ένα από τα μικρότερα κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ), όντως θα δείξω ότι είμαι δυσαρεστημένος με τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά θα ενισχύσω μία παράταξη η οποία όχι μόνο δεν με εκφράζει ιδεολογικά, αλλά και θα χρησιμοποιήσει την ψήφο μου σαν απόδειξη ότι κάνει κάτι σωστό – γιατί να της δώσω μια τέτοια, ψεύτικη χαρά;

- Αν ψηφίσω ένα από τα ακόμα μικρότερα κόμματα (Δημοκρατική Αναγέννηση, Χριστοπιστία, Οικολόγους κλπ) θα είναι σαν να πετάω την ψήφο μου στα σκουπίδια. Εξάλλου, κανείς δεν ασχολείται με τις ψήφους αυτών των κομμάτων, ενώ όλοι (μα όλοι) ασχολούνται με τα ποσοστά αποχής από τις εκλογές – καταλάβετέ το: Η αποχή ΕΙΝΑΙ ψήφος.

- Αν ρίξω λευκό, θα έχω ρίξει μία ψήφο που προσμετράται στο πρώτο κόμμα – αν είναι έτσι, μπορούσα να το ψηφίσω εξαρχής.

- Αν ρίξω άκυρο, θα έχω διανύσει μερικά χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να κάνω ακριβώς αυτό που θα μπορούσα να κάνω ξαπλωμένος στον καναπέ μου: να δώσω μία αρνητική ψήφο.

 

Αν πιστεύετε πως η ψήφος σας μπορεί να αλλάξει κάτι, ψηφίστε. Αν η μαμά και ο μπαμπάς σας απειλούν ότι δεν θα σας ξαναδώσουν χαρτζιλίκι αν δεν ψηφίσετε τον Γιωργάκη, ψηφίστε. Αν έχετε υποσχεθεί σε κάποιον πολιτικό ότι θα; τον ψηφίσετε για να σας κάνει μία “εξυπηρέτηση”, ψηφίστε. Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε την 16η Σεπτεμβρίου από τις 7 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα, ψηφίστε. Αν είναι η πρώτη φορά που ψηφίζετε και θέλετε να δείτε πώς είναι, ψηφίστε (αλλά σας προειδοποιώ: θα απογοητευτείτε).

Αλλά αν πιστεύετε πως κανένα από τα κόμματα δεν είναι ικανό να σας κυβερνήσει, μην ψηφίσετε. Στο κάτω-κάτω, οι πολιτικοί αδιαφορούν για σας επί 3 χρόνια και 11 μήνες και ενδιαφέρονται για εσάς μόνο για τον ένα μήνα που κρατά η προεκλογική περίοδος. Εσείς κάντε το αντίστροφο: Αδιαφορήστε γι’αυτούς τώρα που έχουν την ανάγκη σας και ενδιαφερθείτε γι’αυτούς τους υπόλοιπους 47 μήνες που θα σας έχουν γραμμένους στα γαλάζια ή τα πράσινα παπάρια τους.

Και μην ξεχνάτε: Η αποχή ΕΙΝΑΙ ψήφος…

Σταυρώστε με, σταυρώστε με..

Posted: Σεπτεμβρίου 15, 2007 by meigeneris in Uncategorized

voting.jpg

Δε θα ψηφίσω και νιώθω τύψεις. Μένω στο εξωτερικό και στα αλήθεια δε μου περισσεύουν τα γκαφρά. Είμαι πεπεισμένη όμως για την αξία της ψήφου.


Η Ελλάδα κατακάηκε, γινόμαστε διαρκώς ρεζίλι και συνεχώς φτωχότεροι, ενώ μας κυβερνάνε ανίκανοι, συμφεροντολόγοι και διαφθαρμένοι πολιτικοί που έπρεπε να λιάζουν τις καράφλες τους στην αυλή του Κορυδαλλού παρά να βρίσκονται στη Βουλή. Δε σας εξοργίζει το χάος που επικρατεί στη χώρα μας και έφτασε πλέον σε επίπεδα αυτοκαταστροφικά; Σταυρώστε τους αυτούς, λοιπόν, και ας ‘σταυρώσουμε’ όσους έχουν όραμα. Ας δώσουμε την ευκαιρία σε ανθρώπους που δεν προέρχονται από τζάκια να επιλύσουν τα προβλήματά μας. Ανθρώπους που δούλεψαν στη ζωή τους, ξέρουν ιστορία και γεωγραφία, είναι τίμιοι και εργατικοί. Μάνι- μάνι αποκλείεται η πλειοψηφία της Βουλής.. Εξάλλου υπάρχουν δεκάδες κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές. Ακόμα και στα μεγάλα κόμματα υπάρχουν άνθρωποι με ορθό λόγο και αξίες.

Πριν αρχίσετε να στέλνετε σχόλια για την αναξιοπιστία των πολιτικών, τον ξύλινο λόγο και την απουσία πολιτικής πρέπει να σκεφτείτε πως ανέκαθεν η ίδια προβληματική κυριαρχούσε ανά τους αιώνες. Όντως τα άτομα που ασχολούνται με την πολιτική σήμερα είναι επιπλέοντες φελλοί. Προβληματικοί που πρέπει να πεταχτούν στον Καιάδα χωρίς αμφιβολία. Αλλά αναρωτηθήκατε γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιο μερίδιο ευθύνης αναλογεί σε εσένα που προτίμησες να πας για καφέ ή ακόμα χειρότερα να δείς τα αποτελέσματα από την πολυθρόνα, κουνώντας το κεφάλι και λέγοντας «Αφού και να ψήφιζα, πάλι οι ίδιοι θα έβγαιναν;»

Το δικαίωμα της ψήφου κατακτήθηκε μέσα από αγώνες και η ανθρωπότητα πέρασε διά πυρός και σιδήρου για να καταλήξει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Δε θέλω να κάνω διακρίσεις σε βάρος των ψηφοφόρων ανάμεσα σε πεπαιδευμένους και απαίδευτους, σε γεμάτους ιδανικά νέους και ξεμωραμένους γέρους, διότι απλόυστατα ο πλανήτης έχει τόσες διαφορετικές απόψεις, όσες και οι κάτοικοι του. Και ποιος μου λέει ότι ένα πτυχίο σε κάνει περισσότερο γνώστη και ικανότερο να ψηφίζεις. Δεν είναι υποκρισία να μιλάς για την καταστρατήγηση της δημοκρατίας απ’ τη στιγμή που εσύ ο μορφωμένος/ έξυπνος απέχεις; Στη σύγχρονη Ελλάδα του θράσους επιβάλλεται να έχεις άποψη.


Ακόμα, το λευκό και το άκυρο ενισχύουν το πρώτο κόμμα (τον κάθε λιγούρη Τσιτουρίδη, γλοιώδη Γιακουμάτο και ανεκδιήγητο Υπουργό Ταραξίας Πολύδωρα!). Ανατριχίλα…Άρα εκφράστε τη γνώμη σας! Μην αφήνετε τους άλλους να σας κάνουν κουμάντο. Είναι κρίμα άτομα με άποψη να παίρνουν μια απολιτίκ, ψευτοκουλτουριάκη στάση. Ξέρεις πως όλοι οι αποτυχημένοι της ζωής κάνουν ψηφοθηρικούς αγώνες για να πετύχουν τα συμφέροντά τους. Κι εσύ; Εσύ γυρνάς την πλάτη και υποφέρεις με τις επιλογές των άλλων. Και μετά γκρινιάζεις, ε; Ε, τότε, συγγνώμη άλλα δε σου πέφτει λόγος. Είχες μια ευκαιρία να συνεισφέρεις στην αλλαγή τoυ σκηνικού αλλά προτίμησες την απραγία.

Κι επειδή είσαι άξιος/ α δημιούργησε ένα δικό σου κόμμα. Τα μυαλά, οι γνώσεις, οι φρέσκιες ιδέες και όρεξη για αναδιοργάνωση του μπουρδέλου υπάρχουν. Και στην τελική, δε μπορεί να είστε χειρότεροι!


H καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά

Posted: Ιουλίου 21, 2007 by meigeneris in Uncategorized

1966.gif

Μεγάλωσα μέσα σε μια μεσοαστική οικογένεια από αυτές που οι μητέρες ‘δείχνουν’ το σπίτι σε κάθε καλεσμένο που επισκέπτεται για πρώτη φορά το σπίτι και προσπαθούν να λάμπει από καθαριότητα για να μην τις πουν ανοικοκύρευτες. Η δική μου μάνα είναι η προσωποποίηση της νευρογενούς καθαροσύνης με δόσεις φασισμού. Δεν είναι τυχαίο που κι εγώ βγήκα ένας μικρός Χίτλερ με νευρώσεις και φοβίες. Σε όλα μου τα post υπάρχει και το όνομα μιας αρρώστιας και συνήθως στο blog μου οι λέξεις-κλειδί είναι μικρόβια και αντισηπτικό.

Αυτές οι λέξεις ξεκλειδώνουν και τη διαστροφή μου με την καθαριότητα και την τήρηση των κανόνων υγιεινής. Δε με νοιάζει αν κάποιο δωμάτιο είναι ‘ανάστα ο Ερχόμενος’ αρκεί να ξέρω ότι είναι καθαρό. Δηλαδή, εξαιρούνται οι περιπτώσεις που τα άπλυτα εσώρουχα βρίσκονται στο πάτωμα δίπλα στα πιάτα και τις καπότες! Γιακ!!


Γιατρέ μου έχω εμμονές.. Ο αδελφός λέει πως είναι “κολλήματα” που πρέπει να αποβάλλω γιατί δε θα με πλησιάζει άνθρωπος έτσι όπως πάω. Είμαι ψυχαναγκαστικά καθαρή και επαναλαμβάνω τελετουργικές πράξεις προκειμένου να ανακουφίσω το μυαλό μου. Έλα όμως που προσέχω για να έχω και νιώθω ευτυχισμένη.

Αρχή μου είναι η σχολαστική καθαριότητα και αξίωμα η ενδελεχής ταξινόμηση με χρωματικά κριτήρια. Ακόμη κι τα άχρηστα αντικειμένα που συσσωρεύω επειδή μου ξυπνούν μνήμες ταξινομούνται και αρχειοθετούνται για πιο εύκολη πρόσβαση. Δεν είναι τέλεια σκέψη να βάζεις ετικέτες στα διάφορα κουτιά;


Το δικό μου μυαλό θέλει τάξη για να λειτουργήσει. Θυμάμαι όταν διάβαζα στο Λύκειο έπρεπε το γραφείο μου να είναι τακτοποιημένο σε ευθείες παράλληλες και να μυρίζει καθαρό οινόπνευμα. Π.χ. δεν ήταν δυνατό να συγκεντρωθώ όταν τα βιβλία ήταν στοίβες, το δωμάτιο είχε σκόνη και μύριζε κλεισούρα. Κάθε βδομάδα έπαιρνα το ξεσκονόπανο και επιδιδόμουν στο κυνήγι της σκόνης. Δε με ένοιαζε να με επαινέσουν οι γονείς μου αλλά να αισθάνομαι ευφορία στο δωμάτιό μου, εξάλλου εκεί περνούσα πολλές ώρες.

Τα πιάτα πρέπει να τρίξουν, το σεξ δε γίνεται χωρίς προφυλακτικό, μπάνιο κάθε μέρα 1 φορά τουλάχιστον, επισκέψεις στο γιατρό τακτικά, και η κυρία στο φούρνο πρέπει να φοράει γάντια για να πιάσει το ψωμί μου! Τα πόμολα κρύβουν τα περισσότερα βακτήρια και γι’ αυτό απολυμαίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ενώ όταν βρίσκομαι έξω δε τα αγγίζω, παρά μόνο με τη βοήθεια ενός χαρτομάντηλου.

Δε μπορώ αυτούς τους ωχαδελφιστές που στην τελική όχι μόνο την παθαίνουν αλλά κολλάνε και σε εμάς τους υπολοίπους με διάφορες από τις ποικιλίες μικροβίων που κουβαλάνε..Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου και δεν είσαι προσεκτικός ποιος θα το κάνει;

Η λέξη «βρομιάρης» χρησιμοποιείται και σα βρισιά. Έχετε ακούσει κανένα να λέει τσατισμένος: «Μα τι καθαρό πλάσμα είναι ρε συ!! Τον σιχαίνομαι!» Θα ήταν παράλογο, τελείως σουρεαλιστικό..Κι όμως οι βρομιάρηδες πολλαπλασιάζονται σαν τα ξαδέλφια τους τις κατσαρίδες και απειλούν τον ήδη βρόμικο πλανήτη μας. ΟΥΣΤ!